มี้ตุ้ย'มัมหมีอ้ายช่วย🌺

รีวิว #Ramayana เวอร์ชัน 100/10 ฟินไม่ไหว ขอข้ามเนื้อหาในเรื่องไปเลยเพราะรู้กันคร่าว ๆ อยู่แล้ว วันนี้นัดกับน้องไปดูโรงพารากอน มีแต่เสียงในฟิล์มและรอบใกล้ที่สุดคือ 4DX คนไหนอยากรู้ถึงแรงปะทะเวลาสู้กันก็เชิญโรงนี้ได้เลย บอกได้คำเดียวว่าไส้ไหล สิ่งที่หนังทำได้ดีมาก ๆ คือ cg ที่ดีขนาดตรึงเราอยู่กับที่ตลอดเรื่อง (ยกเว้นตอนเก้าอี้มันโยก) ฝีมือการแสดงแต่ละคนอยากราบไหว้อะ โดยเฉพาะคนที่เล่นเป็นรามัญ (ทศกัณฐ์) ทุกครั้งที่กล้องจับหน้าเขา ดวงตาจะแสดงออกเหมือนเดิมคือสุขุมแต่เกรี้ยวกราด บางครั้งเย้ยหยัน แต่จะแยกคาร์ชัดเจนตอนที่สิบหน้าคุยกันเอง โคตรจะเก่ง โคตรเริด ละสายตาไม่ได้เลย คนที่เราชอบเป็นพิเศษคือลักษมณ์ คาร์ดีมาก เป็นน้องน้อยที่โคตรรักพี่ เป็นตัวเบรคให้เรื่องมีรอยยิ้มแล้วก็มาได้จังหวะดีทุกครั้ง ส่วนคนที่เล่นเป็นราม ต้องชมเลยแหละ เขาทำการบ้านมาดีมาก ทุกครั้งที่ขึ้นลูกธนู มันเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย แล้วก็จัดท่าทางได้โคตรสวย ทั้งท่า ทั้งกล้ามเนื้อ ไม่ใช่แค่มาหล่อเฉย ๆ แต่เป็นอะไรที่ให้เกียรติคนดูมาก ผู้หญิงทุกคนในเรื่องสวยมากโดยเฉพาะศูรปนขา น้องสาวของราวัณ สวยสะกด สวยตะลึง แล้วคาร์ของเผ่าพันธุ์ก็ชัด ฝั่งรากษก (ลงกา) จะมีความฉูดฉาดนิด ๆ ตั้งแต่แม่ราวัณเลย มีความยั่วยวน ปากกล้าไม่กลัวใคร แล้วสายตาคือสู้มาก ส่วนมังโททรี (มณโฑ) ยังไม่มีบทมากเท่าไร พอมาฝั่งอโยธยา พวกแม่ ๆ รวมถึงนางสีดาก็คีพคาร์ได้ยอดเยี่ยม มีความอ่อนหวาน ฟิลเกิดมาเพื่อเป็นนางเอก ส่วนที่ชอบคือนางสีดาไม่ใช่ภาระ นางฉลาด ใช้อาวุธเป็น แล้วก็คล่องแคล่วมาก สบายตามาก ไม่เบื่อเลย สุดท้ายคือตัวโปรด นกจดายุ (สดายุ) อันนี้ต้องอวย cg แบบไม่กั๊ก ทั้งนก ทั้งเทพ รวมถึงบุษบกลอยฟ้า ทุกอย่างดูเหมือนจริงมาก ปีก ขนนก เสียงตอนทะยานไปบนฟ้า ฮือออ ผมรักจดายุมาก ฉากที่ชอบที่สุดคือราวัณเต้นถวายเทพ ตามมาด้วยฉากตีกับจดายุ งดงาม สมราคา แนะนำให้จ่ายแพงหน่อยเพื่อให้นั่งสบายที่สุดนะ หนังเกือบ 4 ชม. ไม่ใช่เล่นๆ และความอิ่มก็ได้กลับมาแบบล้น ๆ ไปดูกันเยอะ ๆ จะได้มารอดูหนุมานปี 2028 ด้วยกัน