Pinned Tweet
Nie uczcie się dzieci historii, bo potem nie uśniecie widząc podobieństwo kredytu hipotecznego do renty feudalnej, mediów do kościołów, stopni naukowych do tytułów szlach., rad nadzorczych do dzierżawy królewszczyzn, szaraczków partyjnych do gołoty i landlordów do... landlordów.
Doktor Plama retweeted
My @foxandfriends interview from this morning http://t.co/0hIjWMSg
Czy przejęcie TK przez rząd Tuska to już zamach stanu? Chyba nie. Gdyby sytuacja była tak poważna, to Republika ściągnęłaby na scenę Lou Begę.
76
Pamiętajcie, nieważne kto wygra w USA. Jak Republikanie, to nas Amerykanie obronią przed imigrantami. Jak Demokraci, to przed Ruskimi. W amerykańskich wyborach zawsze wygrywa Polska.*
*ale tak naprawdę, to nie.
W wyborach w USA najśmieszniejsze jest to, że Demokraci odnieśli gigantyczne zwycięstwo mimo, że są skrajnie podzieleni i nie mają charyzmatycznych liderów. Trump wojną z Iranem i wypowiedziami o centrach danych zamienił klasyczne lekkie wahnięcie na lewo w sromotną klęskę.
1
4
201
W erze AI trzeba zawsze pisać samodzielnie. Nawet jeśli myśli układamy niezgrabnie albo nasze przemyślenia nie wydają się szczególnie oryginalnymi. Jedno sięgnięcie po LLM i pozostawienie w tekście jego artefaktów sprawia, że przestaje się człowieka traktować poważnie.
Pierwszy sezon „Stu lat samotności” zachwycił mnie rozmachem, kolorem, magią i poczuciem, że Macondo naprawdę istniało, drugi sezon nie rozczarowuje — ale zmienia ton. To już nie opowieść o zakładaniu świata. To opowieść o jego powolnym, nieubłaganym gaszeniu.
Taka sama jest druga połowa książki Márqueza którą z zachwytem czytałem w 1974 roku zaraz po ukazaniu się w Polsce. Cięższa, gęstsza od historii i bardziej okrutna wobec rodu Buendíów; serial idzie za tym rytmem. Gdzie sezon pierwszy budował mit — wędrówkę, lód, alchemię, pierwsze wojny pułkownika Aureliana — sezon II pokazuje, co zostaje, gdy mit się zużyje. Macondo przestaje być utopią na końcu świata i staje się miejscem, do którego wjeżdża pociąg, kapitał i zbiorowa amnezja.
Pojawie się też nowy watek. Pod magiczną i rodzinną warstwą powieści kryje się bezlitosna opowieść o kolonialnym kapitalizmie. Amerykańska kompania bananowa przynosi Macondo trochę nowoczesności, lecz naprawdę sprowadza wyzysk, korupcję i przemoc. Gdy robotnicy domagają się elementarnych praw, państwo nie występuje jako bezstronny rozjemca, ale jako zbrojne ramię kapitału. Najbardziej przejmująca okazuje się jednak nie sama masakra dokonana przez wojsko, lecz późniejsze wymazanie jej z pamięci. Márquez pokazuje, że władza odnosi pełne zwycięstwo dopiero wtedy, gdy potrafi przekonać społeczeństwo, iż zbrodnia, której wszyscy byli świadkami, nigdy się nie wydarzyła. To jeden z najważniejszych sensów „Stu lat samotności”: wyzysk zabija ludzi, ale kontrola pamięci zabija również prawdę o ich śmierci.
Podobnie jak w I sezonie doskonała jest Marleyda Soto. Jej Úrsula bardziej niż którakolwiek inna postać, stanowi oś całej historii: przeżywa kolejne pokolenia, utrzymuje rodzinę i Macondo przy życiu oraz bezskutecznie próbuje przerwać krąg powtarzających się błędów.
Wizualnie serial nadal jest oszałamiający: deszcz, motyle, starzejące się Macondo, laboratorium Melquíadesa, święci, mrówki, wiatr. Niektóre nocne sceny są przesadnie ciemne, a tempo bywa nierówne — początek części drugiej chwilę się plącze, zanim historia znów znajdzie oddech.
Czy sezon drugi jest „lepszy” od sezonu pierwszego? Po prostu inny. Sezon I miał czar odkrywania. Sezon II ma ciężar konsekwencji: wojnę, która się kończy bez zwycięstwa, postęp, który zjada miasteczko, miłość, która znów idzie tam, gdzie nie powinna.
García Márquez uważał, że „Stu lat samotności” nie da się zamknąć w filmie kinowym. Dopuszczał jednak myśl o bardzo długim serialu. Obecna ekranizacja Netflixa — serialowa, realizowana po hiszpańsku i kręcona w Kolumbii — przynajmniej w części spełnia te warunki.
1
2
177
ALT+0151. Pozdro dla kumatych.
Na tej samej zasadzie można argumentować, że kiedy już powstanie partia Mateusza Morawieckiego, to algorytm będzie jej zwolenników kierował od razu do KO, bo „oryginał jest lepszy od kopii”. A przegrzany hiperradykalizm Korony w końcu się przeje. Zasada jest prosta: tzw. algorytmy karmią się krótkotrwałymi fazami powierzchownej radykalizacji — takie polityczne porno dla inceli. Ale nie da się bez przerwy jechać na ideologicznym pełnym gazie, bo w końcu pozostaje albo czyn i rewolucja, albo internetowi „slaktywiści” znajdą sobie nową szajbę, która wypełni im czas. No a wtedy część wyborców będzie szukać bardziej centrowej, lecz wciąż prawicowej alternatywy — czyli stary PiS przetrwa Koronę tak, jak przetrwał Kukiza. Ogólnie to jestem na urlopie i radzę, aby odłożyć na chwilę komórkę i trochę poczytać. Zadziwia mnie to silne przekonanie, że wystarczy być na fali wznoszącej trendów, by utrzymać się w polityce: instytucji nie potrzeba, partie niepotrzebne, spotkania z ludźmi — przeżytek, ulotki pod kościołem — dobre dla staruszek. Polecę nawet lekturę: „Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych”, autor Władysław Kopaliński, proszę sprawdzić hasło „hybris”.
Panie @AlkoInwestor , nie wspominał Pan, że obsługuje media społecznościowe Komendy Głównej OHP.
Porąbało was w tym rządzie, @a_dziemianowicz? Państwowa instytucja zajmuje się atakowaniem SZESNASTOLATKÓW za to, że nie pracują zarobkowo?
1
12
4,679
Niech zgadnę... Wpław?
PILNE. Sensacyjna wiadomość! @ZiobroPL opuścił Węgry i jest w Stanach Zjednoczonych. Znamy kulisy podróży wpolityce.pl/polityka/759939…
1
67
Jestem przekonany, że "OZE-sroze" wejdzie do podręczników marketingu politycznego jako jeden z najefektowniejszych samobójów.
Cel polityczny? Nabicie kilka punktów w elektoracie niechętnym jakiejś polityce twojego byłego rządu.
Sposób wykonania? Niebanalny... 1/4
Krok 2: Tłumacz się z faktu, że sam z tej polityki korzystasz w sposób, który jednocześnie dowodzi, że polityka tak naprawdę miała sens (przynajmniej z twojej perspektywy), i pokazuje, że myślenie nie jest twoją mocną stroną. 3/4
1
1
63
Sekret przetrwania Morawieckiego w PiS-ie.
youtube.com/watch?v=RhMsboqM…
62










