efe's corner

youtu.be/FRXL5A_DEB4?si=o_Z_… Halit Esendir’in bu videosunun yalnızca ilk 10 dakikasını izledikten sonra, mahrem yapılanma ve Fethullah Gülen’e rağmen sürdürüldüğü söylenen yanlışlarla ilgili bazı sorularımı dile getirmek istiyorum. Halit Esendir, videonun 4:52. dakikasında Gülen’in tavrının, “3-5 askerin kendi arasında, emniyetçilerin kendi arasında görüşmesi; sivillerin de kendi kontaklarını sürdürmesi” yönünde olduğunu aktarıyor. Yayının devamında ise Gülen’in mahrem yapılanmanın kesinlikle sona erdirilmesi talimatını verdiğini ve bu yapılanmaya karşı çıktığını söylüyor. Burada bir tezat yok mu? Askerler ve emniyetçiler kendi aralarında görüşmeye devam edebilecek ama mahrem yapılanma sürdürülmeyecek, öyle mi? Bu grupların ayrı ayrı görüşmeye devam etmesinin öngörülmesi, mahrem yapılanmanın sürdürülmesine kapı aralamıyor mu? Bu ve benzeri yayınlardaki anlatımlardan, yaşanan olumsuzlukların Gülen’e rağmen gerçekleştiği yönünde bir tablo çıkıyor. Bir yandan Gülen bu mekanizmanın dışında tutulurken diğer yandan “O da insandı, hata yapmış olabilir” denilerek sorumluluğunun hafifletilmeye çalışıldığını düşünüyorum. Sanki saraya sızan bir grup, kralı ve şövalyelerini kendi saraylarında esir etmiş; onları mahzene kapatıp iletişim ve hareket imkânlarını ellerinden almış. Sonra da kralın mührünü kullanarak istediğini yapmış. Hatta ironik bir senaryo kuracak olsam, şu anlatı bana daha tutarlı gelirdi: Bu “şer şebekesi”, Fethullah Gülen’i 2015’te öldürüp yerine, "Silence Of Death" filminde Bob Gunton’ın canlandırdığı karaktere yapıldığı gibi, gerçeğinden ayırt edilemeyecek bir kukla koymuş. Yayınlarda ve sohbetlerde onu konuşturarak yıllarca hayattaymış gibi göstermiş, adını kullanarak istediğini yapmış. Onunla işleri bitince de 2024’te bir merasimle mezara koymuş. Böyle bir şey yaşanmış olsaydı, Gülen hakkındaki düşüncelerim bugün çok farklı olurdu. Oysa bize anlatılan, Gülen’in bütün bu olumsuz uygulamalara karşı çıktığı fakat müdahale edemediği ve tabana ulaşamadığı. İnsanların aklıyla mı dalga geçiliyor? Yoksa bütün bunlar, daha önce de belirttiğim gibi, sadece toplu bir hezeyanın ürünü mü? Gülen gibi karizmatik bir liderin sözleri, taban için son derece önemli ve bağlayıcı değil miydi? Taban ile açık iletişimde olunması, aradakilerin keyfî hareket etmesini engelleyemez miydi? Bu cemaatte asli unsur ve belirleyici olan lider değil miydi? Öyle bir durumda birtakım “şer odaklarının” hem lidere hem de tabana rağmen yıllarca istediklerini yapabilmesi nasıl mümkün olabilirdi? Bir an için Gülen’in tabana doğrudan ulaşmak istemediğini varsayalım. Peki, çevresindeki ve cemaatte sözü geçen kişiler de mi kamuoyuna seslenemiyordu? Yanlışları açıkça dile getirip insanları uyaramazlar mıydı? Böylece yıllarca süren birçok yanlış önlenebilir, cemaat tabanının bu “şer odakları” tarafından kullanılmasına ve sömürülmesine engel olunabilirdi. Nasıl bir yapı ki üstüyle altı bu kadar ayrı hareket edebiliyor? Sanki sorumluluğun kimde olduğunun belirsiz bırakılması, herkesin rahatlıkla üç maymunu oynamasına imkân tanıyor. Bunca yaşanandan sonra bile gerekli tedbirlerin alınmaması ve gerekenlerin yapılmaması, bana bir yandan da “istemem ama yan cebime koy” sözünü hatırlatıyor. Ben bile, anlatıldığı gibi karıncayı incitmeyecek kadar ince ruhlu, hakka ve hakikate bağlı bir değerler hareketinin lideri olsaydım, 15 Temmuz’dan sonra yaşananları görünce kendi sorumluluğumla yüzleşirdim. Nelere sebep olduğumu ve nasıl bir yapıya liderlik ettiğimi gördüğümde, bu cemaatle ve unsurlarıyla irtibatımı keserdim. “Kimse peşimden gelmesin, ben artık yokum” derdim. Belki “Münferit Gülen” olarak ayrı bir yol seçer ya da herkesten uzaklaşıp ömrümün son yıllarını iç hesaplaşmayla, Rabbime tövbe, istiğfar ve niyaz ederek geçirirdim. Son olarak, asıl dikkat çekmek istediğim konuya dönecek olursam, bildiğim kadarıyla hâlâ devam eden bu mahrem yapılar, cemaat içinde herkes tarafından biliniyor ve yadırganmıyor. Öyleyse asıl soru şu: Onca yaşananlardan sonra, hala birçok halis niyetli, samimi asker ve polis, böyle bir düzenin içinde hâlâ nasıl yer alabiliyor? Ortada tedbir alınacak ne kaldı? Herkes hallaç pamuğu gibi atılmadı mı? Ortaya saçılmamış, gizli saklı ne kaldı ki? Bütün bunlara rağmen hâlâ “Kimse bizi bilmesin, kendimizi ifşa etmeyelim, tedbire devam edelim” diye düşünenlerin olması, gerçekten akıl almaz bir durum değil mi?