منتظر استیضاح شهردار هستیم شما که ادعا داری نماینده همه هستی ... منتظریم شرافتمندانه زاکانی را شخص خود شما در شورای شهر بازخواست کنی
@Akhoondi_ir
کی دانیل چو در« نبوغ در رانه مرگ» می نویسد:
برای دوست داشتن اشیا، موضوعات و آدمها، باید سطح معینی از جهل را نسبت به آن ها حفظ کنیم.
پی نوشت : شاید با این نگاه بشود مکانیزم برخی علاقمندی های افراطی را درک کرد.
مشکل دقیقا مذاکره نیست
مشکل این است که شما دوست دارید زیر سند آمریکایی را خودتان امضا کنید.
در وضعیت طبیعی،جامعه روان شناسان، نامه ای می نوشتند به وزیر بهداشت و از او می خواستند، به پاس عمری تلاش در راستای خلق تحریم و قطعنامه، سعیدجلیلی را تحت الحفظ به یک مرکز درمانی بسپارند. چون بنده خدا به شکل سهوی و از روی عارضه، مرتب به منافع ملی آسیب رسانده و الان دچار فراموشی است.
این عمق خطای من بود! سرگرم کننده، هنری اما واقعیتی تلخ
عمق خطایی که می تواند یک محله، یک شهر و حتی یک کشور را نابود کند.
پرسپکتیو را جدی بگیریم. نه صرفا در گرفتن چند عکس برای دریافت لایک و کامنت بیشتر!
بلکه در همه شئون ارتباطی، فرهنگی و سیاسی
بسیار جدی با منتورهای شخصی، کوچ های فردی، عرفان درمانگرهای انواع ادیان ابراهیمی، انرژی سازها ، انرژی بازها، رمال ها، آسترولوژیست ها، یوگاکاران نشسته بر نبض زمین و بقیه این ... مشکل دارم.
eghlima retweeted
خانه: جایی که آدم مجبور نباشد خودش را توضیح دهد
سنان انطون در گفت‌وگو با فرناز سیفی
aasoo.org/fa/articles/5463
من آن درخت بی رمقم
که بعد از سوختن به دست تو
سر سبزت را
به تماشا نشسته ام
#اقلیما_پولادزاده
سهم من از آسمان و زمین تنها سه حرف بود ... حرفی از عمق چشمهایت، حرفی از شوق کلماتت و حرفی از قصیده ی نگاهت!
تفسیر این سه را من عشق نامیدم ...
کلینتون از سال ۲۰۰۴ به بعد به جای قمپز سیاسی درکردن در مقام یک عتیقه سیاسی، مهاجرین مستعد و رتورهای تاثیرگذار را دستچین کرد. به جای دعوای وزارت در سن ۸۰ سالگی، کارش را به درستی انجام داد. من از اساس شخصیت کلینتون را دوست ندارم اما منکر عقلی نیستم که برای ۱۵ سال بعد برنامه دارد.
عبدالرحمن محمد السید (Abdul El-Sayed)، پزشک و سیاستمدار آمریکایی مصری‌تبار، با پیروزی در انتخابات میشیگان به یکی از چهره‌های خبرساز سیاست آمریکا تبدیل شد؛ چهره‌ای که مسیر زندگی‌اش خود روایتی از تغییر مرزهای هویت و مشارکت سیاسی در آمریکاست. السید در سال ۲۰۰۷، دانشجوی ممتاز دانشگاه میشیگان بود و در مراسم فارغ‌التحصیلی این دانشگاه سخنرانی کرد. بیل کلینتون، رئیس‌جمهور وقت پیشین آمریکا و سخنران اصلی مراسم، پس از شنیدن سخنرانی او به سراغش رفت و پرسید چرا می‌خواهد به دانشکده پزشکی برود. وقتی السید توضیح داد که پزشکی را راهی برای خدمت به مردم می‌داند، کلینتون به استعداد چشمگیر او در سخنوری اشاره کرد و گفت حیف است چنین توانایی‌ای را صرفاً در پزشکی به کار بگیرد و بهتر است روزی وارد سیاست شود. السید آن زمان این پیشنهاد را جدی نگرفت و حتی با اشاره به دشواری تلفظ نام عربی‌اش، احتمال موفقیت سیاسی خود را بعید می‌دانست؛ از قضا همین اسم بارها و بارها از سوی ترامپ مورد تمسخر قرار گرفت اما حالا و نزدیک به دو دهه بعد، همان دانشجوی جوان به یکی از چهره‌های مهم سیاست آمریکا تبدیل شده است.