«Δεν είχα φίλες. Δεν είχα κανέναν να πω το πρόβλημά μου εκτός από τον Μάριο (Πλωρίτη), ήταν ο άντρας μου. Του λέω “Μάριε, μου συμβαίνει κάτι τρομερό. Τον Χορν τον ξέρεις πώς τον έχω – δεν τον χωνεύω. Δεν χωνεύω τη μάνα του, την ανατροφή του, τα κοσμικά του… αλλά, δες τι πρόβλημα: τον ερωτεύομαι!”» ........................ “Με τον Τάκη ζήσαμε ωραία εφτά χρόνια. Ωραία, βέβαια, είναι ένας λόγος. Έρωτας με δόντια -τρωγόμαστε κι αγαπιόμαστε συγχρόνως. Ήταν τότε όταν σμίξαμε, που ο Βόκοβιτς είχε πει το περίφημο: “Για να δούμε πώς θα ταιριάξουν οι Βερσαλίες με τα Βίλλια” Δηλαδή ο Χορν με την υψηλή του καταγωγή κι εγώ η χωριατοπούλα… Και νομίζω ότι δεν είχε κι άδικο, γιατί η κοινωνική διαφορά μας, η διαφορά αγωγής, επιπέδου, συνηθειών, ήταν μια από τις βαθύτερες αιτίες που τελικά χωρίσαμε.” ............................ «Τι περίεργο – δεν είναι; – που η αρρώστια μου πήρε πρώτο ό,τι ωραιότερο είχα: Είχα ωραίους ώμους, ωραίο στήθος – τώρα είμαι άδεια εδώ, κομμένα όλα. Είχα ωραία μαλλιά – και τα μαλλιά μου έπεσαν. Και μετά η φωνή. Τώρα δεν μπορώ πια να παίξω. Τέλος.» ................................... Τη συνέκριναν με την Μπερνάρ και την Γκάρμπο. Ήταν όμως μόνο η Λαμπέτη. Η μούσα των σκηνοθετών. Το είδωλο που συνάρπαζε και συγκλόνιζε όποιον είχε την τύχη να την απολαύσει στη ράμπα ή στη μεγάλη οθόνη. Η δική μας Έλλη. Με τα μεγάλα θλιμμένα της μάτια, πλασμένη από υλικά ονείρων.. Γιατί, όσο εύθραυστη και μελαγχολική και αν ήταν η εικόνα της, τόσο μάχιμη και πεισματάρα ήταν η ψυχή της. έφυγε σαν σήμερα 3/9/1983