Elli~♡

Κυρία Μαυρουδή, η μητρότητα μπορεί να είναι επιλογή. Η ευθύνη όμως απέναντι σε ένα παιδί δεν είναι. Διάβασα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις δηλώσεις της κυρίας Εριέττας Μαυρουδή, μητέρας της Ναταλίας Γερμανού, σχετικά με το γεγονός ότι δεν αισθάνθηκε ποτέ το μητρικό ένστικτο και ότι δεν μετανιώνει για τις επιλογές της. Θα ήθελα λοιπόν να εκφράσω μια διαφορετική άποψη. Κυρία Μαυρουδή, το ότι εσείς δεν αισθανθήκατε την ανάγκη να είστε μητέρα είναι κάτι που μπορεί να συμβεί. Δεν βιώνουν όλες οι γυναίκες τη μητρότητα με τον ίδιο τρόπο. Και καμία γυναίκα δεν είναι υποχρεωμένη να αποκτήσει παιδιά. Υπάρχει όμως μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στο να μη θέλεις να γίνεις μητέρα και στο να έχεις ήδη φέρει ένα παιδί στον κόσμο. Γιατί από εκείνη τη στιγμή δεν υπάρχουν μόνο οι δικές σας ανάγκες, οι δικές σας επιθυμίες και οι δικές σας επιλογές. Υπάρχει και ένας άλλος άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που δεν επέλεξε να γεννηθεί, που δεν επέλεξε τους γονείς του και που εξαρτάται απόλυτα από τους ενήλικες που έχουν αναλάβει τη φροντίδα του. Το ότι εσείς δεν αισθανθήκατε την ανάγκη να είστε μητέρα δεν σημαίνει ότι το παιδί σας δεν είχε ανάγκη από μητέρα. Στην ψυχολογία γνωρίζουμε πόσο σημαντική είναι για τη συναισθηματική ανάπτυξη ενός παιδιού η ύπαρξη σταθερών, διαθέσιμων και ανταποκρινόμενων προσώπων φροντίδας. Ένα παιδί δεν χρειάζεται τέλειους γονείς. Χρειάζεται ανθρώπους που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες του, να του προσφέρουν ασφάλεια, συνέπεια, αγάπη και συναισθηματική παρουσία. Και βεβαίως, αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να είναι οι παππούδες, οι γιαγιάδες ή άλλοι φροντιστές. Η βιολογική μητέρα δεν είναι η μοναδική που μπορεί να προσφέρει ένα ασφαλές περιβάλλον. Αλλά αυτό δεν αναιρεί την ευθύνη των γονέων απέναντι στο παιδί τους. Εκείνο που με προβληματίζει ιδιαίτερα στις δηλώσεις της ,δεν είναι ότι δεν αισθανθήκε το λεγόμενο μητρικό ένστικτο. Είναι ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζει τη προσωπική της επιλογή, σαν να αρκεί το γεγονός ότι εκείνη ήταν συμφιλιωμένη με αυτήν. Αναφέρθηκε μάλιστα σε παράπονα της κόρης της. Και εδώ θα ήθελα να σταθώ. Γιατί όταν ένα παιδί εκφράζει παράπονα για τη συναισθηματική παρουσία ενός γονιού, το σημαντικότερο ερώτημα δεν είναι αν ο γονιός περνούσε καλά με τις επιλογές του. Το ερώτημα είναι αν το παιδί ένιωθε ότι το άκουγαν, ότι το καταλάβαιναν και ότι οι συναισθηματικές του ανάγκες είχαν σημασία. Δεν γνωρίζω πώς βίωσε η Ναταλία Γερμανού την παιδική της ηλικία και δεν θα ήταν σωστό να αποδώσουμε σε εκείνη συναισθήματα ή τραύματα που η ίδια δεν έχει περιγράψει. Γνωρίζω όμως ότι η συναισθηματική απουσία ενός γονιού μπορεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, να αφήσει βαθιά αποτυπώματα στην ψυχοσύνθεση ενός παιδιού. Και γνωρίζω επίσης ότι το να μη μετανιώνει ένας γονιός για τις αποφάσεις του δεν αποτελεί απόδειξη ότι αυτές οι αποφάσεις δεν είχαν κόστος για κάποιον άλλον. Η μητρότητα δεν είναι μόνο βιολογικό γεγονός. Είναι καθημερινή ευθύνη. Είναι παρουσία. Είναι συνέπεια. Είναι η ικανότητα να αναγνωρίζεις ότι οι ανάγκες ενός παιδιού μπορεί κάποιες φορές να προηγούνται των δικών σου. Ναι, η μητρότητα απαιτεί θυσίες. Όπως απαιτεί και η πατρότητα. Δεν σημαίνει ότι μια γυναίκα πρέπει να εγκαταλείψει την προσωπικότητά της, την εργασία της, τις επιθυμίες της ή την ίδια της τη ζωή. Σημαίνει όμως ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίζει την ανατροφή ενός παιδιού αποκλειστικά μέσα από το πρίσμα της προσωπικής της ευχαρίστησης. Γιατί η γονεϊκότητα δεν είναι μια σχέση ανάμεσα σε δύο ισότιμα ανεξάρτητους ενήλικες. Είναι μια σχέση στην οποία ο ένας άνθρωπος έχει την ευθύνη να προστατεύσει έναν άλλον, ο οποίος ακόμη δεν μπορεί να προστατεύσει τον εαυτο του. Κάθε γυναίκα έχει το δικαίωμα να μη θέλει παιδιά. Κανένα παιδί όμως δεν πρέπει να αισθάνεται ότι χρειάζεται να απολογηθεί επειδή έχει ανάγκη από αγάπη, παρουσία και φροντίδα. Η προσωπική ελευθερία είναι πολύτιμη. Αλλά η ελευθερία δεν καταργεί την ευθύνη απέναντι στους ανθρώπους που εξαρτώνται από εμάς.