แม่ซื้อพิเคอ🪷 ™

ฉันนึกถึงอาจารย์ฉันที่ชมเฉิงอี้ตอนแสดงยุทธการแห่งฉางอันขึ้นมาเลย ตอนนั้นไม่ว่างเขียนเล่า วันนี้ว่างจะมาเล่าให้ฟัง อาจจะจำที่อ.พูดได้ไม่ครบนะ เพราะคุยกันนานแล้ว อ.เราทำงานในแวดวงละครและการแสดง ปลายปีก่อนเราคุยกับอ.เรื่องยุทธการแห่งฉางอัน อ.บอกว่าจุดแข็งของเรื่องนี้คือมันมี nuance อยู่เต็มไปหมด คือมีรายละเอียดหรือนัยยะที่แฝงอยู่ในเรื่องราว แล้วเพิ่มมิติที่ลึกซึ้งให้ซีนนั้น เช่น รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของอวัจนภาษาจากนักแสดง บทพูดที่มี subtext ซ่อนอยู่หลายชั้น ไม่ใช่แค่ความหมายตรงไปตรงมาเท่าที่ได้ยิน วิจารณ์ในส่วนของพี่อี้โดยเฉพาะ อ.เราบอกว่า through-line ของเฉิงอี้ดีมาก คีพการเป็นคาแรกเตอร์นั้นไว้ในหัวแบบไม่หลุดโฟกัสเลย พอสร้างคาแรกเตอร์ว่าจะเป็นตัวละครอะไร ก็กลายเป็นตัวนั้นจริงๆ ทุกการกระทำในทุกซีน มีตรรกะที่สอดคล้องกับการเป็นตัวละครนั้นอย่างคงเส้นคงวา อ.บอกว่า วิธีที่เฉิงอี้เลือกใช้คือ restrained acting ข้างนอกนิ่ง แต่สัมผัสถึงความปั่นป่วนภายในตัวละครได้จาก nuance เล็ก ๆ ที่ซึมออกมาทางรายละเอียดการแสดงของเขา การแสดงด้วยเทคนิคนี้มักจะรักษา through-line ได้ยาก แต่เขาทำได้ดี ถ้าคนเรามีวิธีแสดงความเศร้าหลากหลาย บางคนร้องไห้ตะโกนปานขาดใจ บางคนกลืนน้ำตาเงียบ ๆ แต่ข้างในแตกสลายเป็นผุยผง ความแค้นก็เหมือนกัน เทคนิคไหนไม่มีผิดหรือถูก ขึ้นกับความเหมาะสมกับการตีความบทละคร อ.อธิบายเพิ่มว่า เซี่ยหวยอันที่เฉิงอี้แสดงออกมาในช่วงแรก คือตัวละครที่ไม่มีความรู้สึก มีแต่การกระทำ ซึ่งมันเหมาะกับคาแรกเตอร์ตัวละครที่กดซ่อนความแค้นมานานสิบปีอย่างเยือกเย็นรอวันปะทุ ทิ้งความรู้สึก แล้วมีแค่การสังหาร อ.เราไม่รู้ว่าคนเขียนบทตั้งใจออกแบบตัวละครมายังไง แต่อ.บอกว่าถ้าดูจากการแสดงของเฉิงอี้ อ.เข้าใจคาแรกเตอร์ของหวยอันเป็นแบบนั้น ถ้าตั้งใจดีไซน์ไว้แบบนี้จริงๆ เขาก็แสดงออกมาได้ตรงกับคาแรกเตอร์เลย ที่จริงคนเขียนบทก็เคยให้สัมภาษณ์ตั้งแต่ก่อนออน ว่าเฉิงอี้เป็นเซี่ยหวยอันที่ถูกต้องตรงตามจินตนาการของเขา นักแสดงอาวุโสอย่างหลิวอี้จวินก็เคยออกมาพูด ว่าพอเฉิงอี้เดินเข้าซีนมา นั่นคือเซี่ยหวยอันในจินตนาการที่เขาคิดไว้เป๊ะ สรุปคือ ยุทธการแห่งฉางอันดีมาก บทดีนักแสดงเริ่ด ใครยังไม่ได้ดู เชิญชวนมาดูได้ใน Youku และ Netflix นะคะ😁