Το πρόβλημα της Τουρκίας δεν είναι ο Νετανιάχου 👇 Μια στρατηγική ανάλυση του Line of State στο @GeopoliticoGR. Αν αύριο φύγει ο Νετανιάχου, η Άγκυρα δεν θα αποκτήσει φίλο στην Ιερουσαλήμ. Ο ίδιος συνέβαλε στη συγκρότηση της συμμαχίας Ισραήλ–Ελλάδας–Κύπρου, αλλά η συμμαχία δεν του ανήκει. Το Ισραήλ χρειάζεται την Ελλάδα και την Κύπρο όχι λιγότερο απ’ όσο εκείνες χρειάζονται το Ισραήλ. Η τουρκική στρατιωτική παρουσία στη Συρία και τη Λιβύη, η κατοχή της βόρειας Κύπρου και οι αξιώσεις στο Αιγαίο δεν αλλάζουν με τις ισραηλινές εκλογές. Ο Νετανιάχου οικοδόμησε μια συμμαχία που ενισχύει τη στρατηγική αυτονομία του Ισραήλ, αλλά αντιμετώπισε τη φιλία του με τον Τραμπ ως υποκατάστατό της. Όταν αντιτάχθηκε στην πώληση F-35 στην Τουρκία, ο Τραμπ τον αγνόησε: «Κανείς δεν μου λέει τι πρέπει να πουλάμε». Για τους Τούρκους πρόσθεσε: «Ήταν εξαιρετικοί απέναντί μου». Απέναντί του, όχι απέναντι στο Ισραήλ, στην Ελλάδα ή στην Κύπρο. Η φιλία απέφερε οφέλη, αλλά η εξάρτηση από αυτήν έγινε βάρος. Η πρόσβαση δεν είναι επιρροή. Οι τρεις χώρες χρειάζονται αμερικανική συνεργασία, όχι αμερικανική άδεια. Μια κυβέρνηση που θα αποκαθιστούσε τις σχέσεις του Ισραήλ με την Ευρώπη θα ενίσχυε την τριμερή συμμαχία. Μια ασφαλής λύση δύο κρατών, με αποστρατιωτικοποιημένο παλαιστινιακό κράτος και αφοπλισμένη τη Χαμάς, θα απελευθέρωνε ισραηλινές δυνάμεις, θα ενίσχυε τους ευρωπαϊκούς δεσμούς και θα στερούσε από την Τουρκία έναν μοχλό επιρροής. Στηρίζοντας τη Χαμάς, η Άγκυρα συντηρεί την παλαιστινιακή διαίρεση: τη χρειάζεται ως μοχλό επιρροής. Το Ισραήλ όχι. Η ανεξαρτησία αυτή αποκτά πραγματικό νόημα στην Κύπρο. Αν η Τουρκία επιτεθεί από τα κατεχόμενα στο Ισραήλ, στην Ελλάδα ή στην Κυπριακή Δημοκρατία, η «Οργή του Ποσειδώνα» (Poseidon’s Wrath), η πρόταση αποτροπής που διατυπώνω, δεν περιορίζεται στην απόκρουση: επιδιώκει τη διάλυση του μηχανισμού κατοχής. Μια κυβέρνηση ικανή να κινητοποιήσει Ευρωπαίους εταίρους θα μπορούσε να αντισταθεί ακόμη και σε αμερικανική πίεση για εκεχειρία που θα διατηρούσε την κατοχή. Η Τουρκία δεν θα κερδίσει τις εκλογές του Ισραήλ. Αν επιτεθεί από την κατεχόμενη Κύπρο, μπορεί να χάσει όσα κατέχει εκεί από το 1974. 🔗 geopolitico.gr/2026/10/to-pr…

Η Άγκυρα δεν χρειάζεται να κερδίσει τον πόλεμο. Αρκεί να κερδίσει την εκεχειρία. Η Ελλάδα πληρώνει 28 δισ. ευρώ για να υπερασπιστεί την ελευθερία της. Η Άγκυρα την υποχρεώνει να πληρώνει και για τα κυριαρχικά δικαιώματα που δεν τολμά να ασκήσει. Το πρώτο κόστος καταγράφεται στον προϋπολογισμό. Το δεύτερο δεν εμφανίζεται πουθενά. Το τουρκικό casus belli για τα 12 ναυτικά μίλια, οι αμφισβητήσεις των θαλάσσιων ερευνών για το Great Sea Interconnector και η στρατιωτική κατοχή της βόρειας Κύπρου δεν είναι ανεξάρτητες διαφορές. Είναι εκφάνσεις της ίδιας στρατηγικής εξαναγκασμού. Από κατεχόμενο έδαφος κράτους-μέλους της ΕΕ, η Τουρκία μπορεί να ασκεί στρατιωτική πίεση στην Αθήνα, τη Λευκωσία και την Ιερουσαλήμ. Η Άγκυρα αποσπά παραχωρήσεις πριν πέσει η πρώτη βολή. Η 7η Οκτωβρίου δίδαξε στο Ισραήλ ότι η στρατιωτική υπεροχή δεν διορθώνει μια λανθασμένη εκτίμηση της απειλής. Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» ενισχύει την ικανότητα της Ελλάδας να αντισταθεί. Η «Οργή του Ποσειδώνα» προσδιορίζει τον επιδιωκόμενο στρατηγικό στόχο εάν η Τουρκία επιτεθεί στο Ισραήλ από τα κατεχόμενα: τον τερματισμό της τουρκικής στρατιωτικής κατοχής και την αποκατάσταση της αποτελεσματικής άσκησης της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, υπό την εξουσία της Λευκωσίας, με προστασία και των δύο κοινοτήτων. Ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα αφαιρούσε από την Άγκυρα και έναν μόνιμο μοχλό πίεσης κατά της Ελλάδας. Η κατοχή δεν μπορεί να παραμένει ένα στρατηγικό πλεονέκτημα χωρίς ανάλογο κόστος. Το τίμημα της διατήρησής της πρέπει να γίνει αισθητό στους Τούρκους φορολογουμένους, στο εκλογικό σώμα και στη στρατιωτική ηγεσία. Η Άγκυρα μπορεί να εκμεταλλευτεί τις διαφορετικές προτεραιότητες των τριών κρατών: αποκλιμάκωση για το Ισραήλ, αυτοσυγκράτηση για την Ελλάδα, νέα αναβολή της λύσης του Κυπριακού για τη Λευκωσία. Έτσι μπορεί να χάσει στρατιωτικά και να διατηρήσει πολιτικά την κατοχή. Η Αθήνα μπορεί να επιλέξει να μη συμμετάσχει στις πολεμικές επιχειρήσεις. Η διπλωματία της, όμως, δεν πρέπει να διασώσει αυτό που το Ισραήλ θα έχει πολεμήσει για να εξαλείψει. Το 1974, η εκεχειρία έδωσε στην Άγκυρα τον χρόνο που χρειαζόταν για να εξαπολύσει τον «Αττίλα ΙΙ». Μια νέα εκεχειρία χωρίς δεσμευτική και επαληθεύσιμη αποχώρηση μπορεί να μετατρέψει τη στρατιωτική επιτυχία σε πολιτική ήττα. Το Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ δεν νομιμοποιεί την κατοχή ούτε παρέχει στην Τουρκία ασυλία για επιθέσεις από τα κατεχόμενα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση διαθέτει πραγματικούς μοχλούς πίεσης: την πρόσβαση στα ευρωπαϊκά αμυντικά προγράμματα και την αναβάθμιση της τελωνειακής ένωσης. Και τα δύο πρέπει να συνδεθούν με συγκεκριμένα, επαληθεύσιμα βήματα προς τον τερματισμό της κατοχής. Η Αθήνα, η Λευκωσία και η Ιερουσαλήμ οφείλουν να συμφωνήσουν πριν από την κρίση τι θα υπερασπιστούν, ποιον τελικό στρατηγικό στόχο θα επιδιώξουν και τι δεν θα επιτρέψουν να παγιωθεί μέσω μιας εκεχειρίας. Δεν μπορούν να αφήσουν την Άγκυρα να καθορίσει αυτούς τους όρους εν μέσω πολέμου. Ο πιο ακριβός πόλεμος είναι εκείνος για τον οποίο αρνείσαι να προετοιμαστείς. Ο πιο τραγικός είναι εκείνος για τον οποίο προετοιμάζεσαι, τον πολεμάς και, στο τέλος, επιτρέπεις στον αντίπαλό σου να τον καταστήσει ξανά αναπόφευκτο. Το νέο μου άρθρο δημοσιεύθηκε στο GEOPOLITICS, που κυκλοφόρησε με τη Realnews (@RealGroupGreece). Ευχαριστώ θερμά τον Χρήστο Μαζανίτη (@mazanitischris) για την εμπιστοσύνη, τη συνεργασία και τη φιλοξενία.

Greece Must Build the Defence Industry Europe Needs, Starting with Israel. 👇 A Line of State strategic policy essay in @tovimacom. The €3.035 billion Achilles’ Shield agreement with Israel provides the foundation.Approximately €750 million is earmarked for Greek industry, with Greek-developed command software remaining under exclusive Greek control. Israeli interceptor technology remains Israeli. Athens must extend this model of defined national authority to engineering, manufacturing, upgrades and exports wherever existing rights permit. Greek sovereignty depends on the authority Athens secures, not the nationality of its suppliers. Israel brings advanced air and missile defence technology, operational experience and established security cooperation. Greece offers engineering capacity, a European industrial base and access to a continental market. Israeli technology can anchor Greek industrial development, while Greek production expands Israel’s manufacturing capacity, wartime resilience and European market access. BARAK MX offers an immediate opportunity. Other existing systems carry intellectual property and export restrictions, including American approval requirements that Greek manufacturing cannot override. Israel knows the cost of third-country vetoes. Greece must not inherit that dependence. The greater prize is next-generation air and missile defence. Israel can develop new systems independently and manufacture European variants in Greece, or develop them jointly with Greek and European industry. Both routes can secure Greek design authority, production, upgrade and export rights from inception, while preserving Israeli intellectual property and development autonomy and avoiding American-controlled dependencies. The EU’s €150 billion SAFE facility opens opportunities for Greek industry across European defence procurement, subject to its eligibility requirements. Cyprus adds a second EU customer and a shared Eastern Mediterranean theatre. Greek readiness must take priority, with stockpiles and wartime production secured by contract. Greece must become more than a participant in foreign weapons programmes. It must develop, manufacture and export capabilities that Europe depends on. 🔗 tovima.com/opinions/the-next…

Η Αθήνα μπορεί να γίνει ευρωπαϊκός κόμβος παραγωγής και εξαγωγών για την ισραηλινή αεροπορική και πυραυλική άμυνα Δημοσιεύτηκε αρχικά στα αγγλικά στο @tovimacom. Ολόκληρο το άρθρο τώρα στα ελληνικά στο @GeopoliticoGR 👇 Η πραγματική δοκιμασία της συμφωνίας αεράμυνας «Ασπίδα του Αχιλλέα» ύψους 3,035 δισεκατομμυρίων ευρώ μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ ξεκινά με το τέλος των παραδόσεων. Ένα μερίδιο εργασίας 25% που περιορίζεται σε συναρμολόγηση χαμηλής αξίας μπορεί να έχει μικρότερη σημασία από ένα μερίδιο 10% που εξασφαλίζει μηχανική επάρκεια, σχεδιαστική εξουσία, ευθύνη αναβάθμισης και εξαγωγικό έργο. Τα ποσοστά μετρούν τη δραστηριότητα, όχι την ισχύ. Η Ελλάδα μπορεί να εξασφαλίσει δικαιώματα σχεδιασμού, παραγωγής και εξαγωγής σε συστήματα που ενσωματώνουν ισραηλινή τεχνολογία, ενώ το Ισραήλ αποκτά ευρωπαϊκή παραγωγική ικανότητα και πρόσβαση σε προμήθειες που χρηματοδοτούνται από το SAFE σε ολόκληρη την ΕΕ, όπου τα εν λόγω συστήματα πληρούν τις απαιτήσεις του προγράμματος. Το Ισραήλ και η Ελλάδα μπορούν να εφαρμόσουν αυτήν την αρχή στην επόμενη γενιά αεροπορικής και πυραυλικής άμυνας της Ευρώπης. Τα νέα συστήματα πρέπει να σχεδιαστούν χωρίς τις αμερικανικά ελεγχόμενες τεχνολογίες και τις εξαρτήσεις έγκρισης που περιορίζουν ορισμένα υπάρχοντα όπλα. Το Ισραήλ μπορεί να τα αναπτύξει ανεξάρτητα και να κατασκευάσει ευρωπαϊκές παραλλαγές στην Ελλάδα ή να τα αναπτύξει από κοινού με την ελληνική και ευρωπαϊκή βιομηχανία από την αρχή. Και οι δύο οδοί επεκτείνουν την ευρωπαϊκή παραγωγική ικανότητα και την πρόσβαση στην αγορά του Ισραήλ, συνδυάζοντας την τεχνολογία και την επιχειρησιακή του εμπειρία με την ελληνική μηχανική και κατασκευή. Το επόμενο όπλο που θα αγοράσει η Ελλάδα πρέπει να αφήσει στην ελληνική βιομηχανία την εξουσία να αναπτύξει, να κατασκευάσει, να αναβαθμίσει και να εξάγει ό,τι θα χρειαστεί στη συνέχεια η Ευρώπη. 🔗 geopolitico.gr/2026/10/i-ath…