𝚜 𝚑 𝚒 𝚏 𝚢 ✿ อยู่ญี่ปุ่น เลี้ยงหมา retweeted
ไม่อยากแนะนำให้คนคิดมาเริ่มใหม่ที่ญี่ปุ่นตอนนี้ (กรณี ไม่รู้ภาษาเลย)
- เยนถูก
- ศก. ฝืดมาก
- วีซ่าขอยากขึ้นมาก
- ภาษายาก
- สังคมเหมาะสำหรับคนที่ชินแล้ว เพราะการมีชีวิตอยู่อย่างเป็นสุขที่นี่คือ ไหลตามกฎไป
- ถ้าโชคร้ายมีโอกาสเจอ black company
แต่ข้อดีของญี่ปุ่น คือ
- กฎหมายแรงงานแรงมาก พวกเดินไปติ๊ดบัตรแล้วไล่ออกนี่ไม่มี (กับ บ ใหญ่ ๆ )
- ถ้าเป็นพนักงานประจำมีแนวโน้มจ้างงานตลอดชีวิต ไม่ไล่คุณออก จนกว่าคุณจะไสตัวเองออกไปเอง
- ถ้าคุณมีงานอดิเรกคือเลิศ ๆ เป็นประเทศเหมาะกับโอตาคุทุกแขนง
- เหมาะกับ introvert การกินข้าวคนเดียวคือปรกติมาก
- ปาร์ตี้แนว networking ถ้าไม่ใช่เรื่องงานคือมีน้อย
ช่วงนี้เริ่มมีกระแสจะย้ายประเทศกันอีกแล้ว
เวลาเห็นคนมาถามความเห็นตามเพจต่างๆว่าจะย้ายประเทศไปอยู่ไหนดี ถ้าลองสังเกตุให้ดี คุณจะเห็นว่ามีคนอยู่ 2 ประเภท
ประเภทแรกเข้ามาถึงก็จะตั้งคำถามในทำนองว่า ประเทศไหนมีสวัสดิการดีกว่ากัน ประเทศไหนรักษาฟรี เรียนฟรี มีเงินช่วยเหลือเมื่อตกงานหรือไม่ ลาคลอด/ลาเลี้ยงดูบุตรได้เงินหรือไม่ พ่อแม่มีสิทธิอะไรบ้าง เข้าไปแล้วใช้สิทธิ์ได้เลยไหม รอแค่ไหนถึงจะได้สวัสดิการ ฯลฯ
ประเภทที่สองจะเข้ามาตั้งคำถามประเภท อาชีพของเขาเหมาะกับประเทศไหนมากกว่า งานที่ไหนมีเยอะกว่า มีความเป็นไปได้ที่จะเติบโตในสายงานแค่ไหน จะไปทำธุรกิจนี้ธุรกิจนั้นที่ประเทศนี้จะดีไหม ภาษีที่ต้องจ่ายเท่าไหร่ บำนาญที่สะสมจากการทำงานเป็นอย่างไร เงินเดือนสุทธิเท่าไหร่ ฯลฯ
คนสองประเภทนี้มีทัศนคติแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
คนประเภทแรกเรียกว่าพวก Taker หรือ Net beneficiary / Net recipient คือคนที่ในหัวเขาคิดจะย้ายไปเพื่อไปเอามากกว่าไปให้
คนประเภทหลังเรียก Giver หรือ Net contributer คือคนที่คิดจะย้ายไปเพื่ิอไปทำงานสร้างผลผลิตให้ประเทศที่เขาไปอยู่มากกว่าที่คิดจะไปเอาของฟรี ส่วนสวัสดิการต่างๆ สำหรับเขามันคือสิ่งที่เขาจะได้รับเป็นผลตอบแทนคืนมาจากงานที่เขาลงมือลงแรงทำ ไม่ใช่ของฟรี
คนที่มีทัศนคติที่แตกต่างกันสองประเภทนี้โอกาสที่จะประสบความสำเร็จในการสร้างเนื้อสร้างตัวในประเทศใหม่ แตกต่างกันอย่างมีนัยยะสำคัญ และมีการศึกษาทางเศรษฐศาสตร์และนโยบายการย้ายถิ่นฐานที่สนับสนุนเรื่องนี้ค่อนข้างชัดเจน
คนที่เป็น Taker-oriented ผลลัพธ์มักจะมีรายได้ต่ำกว่า ใช้สวัสดิการมากกว่า ใช้เวลานานกว่าจะพึ่งพาตนเองได้
คนที่เป็น Giver-oriented มักจะมีรายได้สูงกว่า (สูงกว่ารายได้เฉลี่ยคนท้องถิ่นด้วยซ้ำ) ใช้สวัสดิการน้อยกว่า เข้ากับคนท้องถิ่นได้เร็วกว่า
ผมมีแบบประเมินง่ายๆ เวลามีใครมาถามว่า “ควรย้ายไปประเทศนั้นประเทศนี้ดีมั๊ย” ว่า ก่อนจะพูดเรื่องสวัสดิการอะไรบ้างที่คุณจะได้รับ ให้ถามตัวเองก่อนว่าคุณสามารถไปแล้วหางานทำที่มีรายได้สูงกว่ารายได้เฉลี่ยของคนในท้องถิ่นหรือเปล่า
เช่น รายได้เฉลี่ยคนในประเทศนั้นๆ $60,000 ต่อปี และคุณสามารถหางานรายได้ $80,000 หรือมากกว่า 100K ได้ คุณก็เป็น Giver ให้แก่ประเทศใหม่ของคุณได้ แล้วค่อยมาคุยว่าประเทศไหนที่มีสวัสดิการดีกว่า คุ้มค่าภาษีที่คุณต้องจ่ายมากกว่ากัน
แต่ถ้าคุณไปแล้วหางานทำที่รายได้ $30,000-40,000 ต่อปีก็ยังเลือดตาแทบกระเด็น คุณควรจะอยู่เมืองไทยดีกว่า อย่าไปไกลถึงขั้นพูดเรื่องสวัสดิการเลย เพราะคุณจะไปที่นั่นและกลายเป็นปรสิตที่เป็นภาระของคนในท้องถิ่นเขาครับ
𝚜 𝚑 𝚒 𝚏 𝚢 ✿ อยู่ญี่ปุ่น เลี้ยงหมา retweeted
日本まじでおかしい。
月収40万でも、所得税、厚生年金、社会保険料で手取り28万。
毎月12万、1年で144万が消えていく。
約3ヶ月タダ働きってことじゃん
普通に終わってない??
𝚜 𝚑 𝚒 𝚏 𝚢 ✿ อยู่ญี่ปุ่น เลี้ยงหมา retweeted
最近、日本政府がどんどんおかしくなっていっているような気がします。
食料品消費税の2年間減税は目くらまし。
他できっちり増税。
国民健康保険も値上げ。
移民の受け入れは止めるつもりなし。
帰化させて新しい日本人を作る…
日本人をいじめ抜いて滅ぼしたいのではないかと思ってしまいます。
𝚜 𝚑 𝚒 𝚏 𝚢 ✿ อยู่ญี่ปุ่น เลี้ยงหมา retweeted
กูอึ้งสารพิษมาถึงแม่น้ำบางประกงแล้ว เค้าไปจับปลาที่ไหนกันว่ะ ต้องงดกินปลาใช่ไหมนิ
𝚜 𝚑 𝚒 𝚏 𝚢 ✿ อยู่ญี่ปุ่น เลี้ยงหมา retweeted
ตั้งแต่โพสต์เรื่องหารๆfeedจีนมาเต็มเลย
เห็นมีคลิปผู้ชายจีน จู่ๆมาขอหารค่าข้าว 55% - 45% โดยไม่บอกล่วงหน้า นัดกันแล้วมาหารหน้างาน ผู้หญิงหน้าชาเลย
บิลทั้งหมด 10,000 หยวน ผู้ชายเลยทำเป็นใจป้ำแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ ว่า "จ่ายแค่ 4,500 หยวนก็พอ"
↓
สาวสวยสวนกลับทันที: "ถ้าจะหารกัน ฉันก็จ่าย 5,000 หยวนเต็ม ๆ ไม่ต้องมางกแค่ 500 หยวนแล้วทำเป็นใจป้ำ"
↓
ผู้ชายของขึ้นกลับว่า "ป่านนี้แล้วยังจะไม่พอใจเรื่องหารกันอีกเหรอ?"
↓
ทำงานในโรงฆ่าสัตว์มา 5 ปี จะบอกความลับให้ฟัง
สัตว์พวกนี้จะรู้หมดว่าวันไหนตัวเองจะต้องตาย
ฉันทำงานในโรงฆ่าสัตว์มา 5 ปีเต็ม ทุกวันต้องคลุกคลีกับหมู วัว แกะ เห็นสัตว์เกิดและตายจนนับไม่ถ้วน
บอกตรงๆจากใจเลย ก่อนเข้าวงการนี้ ฉันก็เหมือนคนทั่วไป คิดว่าสัตว์คงกินนอนไปวันๆมึนๆงงๆ จนตายไปโดยไม่รู้เรื่องรู้อะไร สัตว์จะไปเข้าใจเรื่องความตายได้ยังไง
แต่พอผ่านมา 5 ปี ฉันสังเกตแววตาและการเคลื่อนไหวของมัน แล้วถึงได้รู้ว่าตัวเองไร้เดียงสาขนาดไหน
เจ้าพวกสิ่งมีชีวิตที่พูดไม่ได้เหล่านี้ ในใจพวกมันกระจ่างแจ้งเหมือนกระจกเงา วันไหนที่มันต้องจากไป พวกมันรู้ตัวดีอย่างชัดเจนเลยล่ะ
ในวันธรรมดาทั่วไป พวกสัตว์จะคึกคักมาก หมูเบียดหมู แกะขี่แกะ แย่งอาหารกันเล่นหยอกกัน แววตาสดใสดูเชื่อง ถึงเวลากินก็กิน ถึงเวลานอนก็นอน ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาก็ไม่ขัดขวางการกินของพวกมัน
แต่พอถึงวันที่ต้องเข้าโรงเชือด บรรยากาศจะเปลี่ยนไปทันที ราวกับพลิกหน้าหนังสือ สัตว์ทั้งคอกเหมือนนัดกันไว้ จู่ๆ ก็เงียบกริบลงพร้อมๆ กัน แล้วเบียดตัวเข้าหากันเป็นก้อนกลมๆ ร่างกายสั่นเทาเหมือนคนจับไข้
ความสั่นนั้นไม่ได้มาจากความหนาว แต่มันคือความกลัวที่ซึมลึกออกมาจากกระดูก เวลาคุณไล่ให้มันเดินไป มันจะเอาเท้าทั้งสี่ข้างตะกุยยึดพื้นไว้แน่น
หมูตัวใหญ่หนักหลายร้อยกิโลกรัมที่ปกติแค่ไล่นิดหน่อยก็วิ่งจู๊ด วันนั้นกลับปักหลักนิ่งอยู่กับที่แล้วพยายามถอยหลัง หนีจากช่องทางเดินด้านหน้าที่ราวกับเป็นประตูนรก
คนโบราณชอบพูดว่า "ทุกสรรพสิ่งมีจิตวิญญาณ" เมื่อก่อนฉันฟังแล้วเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่ตอนนี้ฉันเชื่อสนิทใจเลย
อาการของวัวยิ่งมองยิ่งรู้สึกสะท้อนใจ วัวตัวไหนมีกำหนดฆ่าในวันนั้น มันจะไม่กินไม่นอนตั้งแต่เช้า เอาแต่ก้มหน้ายืนนิ่งอยู่ตรงมุมกำแพง ไม่ขยับตัว
ฉันเคยเห็นสิ่งนี้มานับครั้งไม่ถ้วนด้วยตาตัวเอง น้ำตาเม็ดโตๆ ไหลร่วงลงมาจากตาของมัน ดวงตาที่เปียกชุ่มคู่นั้นจ้องมองมาที่คุณ ไม่ดิ้นรน ไม่ขัดขืน ไม่ร้อง มีเพียงน้ำตาที่ไหลออกมาเงียบๆ
ครั้งหนึ่ง วัวแก่ตัวหนึ่งถูกเจ้าของจูงมาส่ง เจ้าของยืนมองดูมันจากนอกรั้ว วินาทีนั้นตาของมันแดงก่ำขึ้นมาทันที มันจ้องมองเจ้าของตรงๆ ด้วยสายตาที่เชื่องและต่ำต้อย เดินตามพวกเราไปโดนหันกลับมามองเจ้าของทีละก้าว ฉันไม่มีวันลืมได้ลงเลยตลอดชีวิต
แกะก็เหมือนกัน ปกติจะกระโดดโลดเต้นตัวนุ่มนิ่มน่ารัก แต่พอถึงเวลาสุดท้ายกลับเงียบผิดปกติ เบียดกายเข้าหาเพื่อนร่วมฝูงและตัวสั่น เวลาต้อนแกะตัวปกติจะพุ่งไปข้างหน้า มีแค่วันนั้นแหละที่ผลักกันไปมา ไม่มีใครเดินนำเลย
นานๆ ทีจะมีลูกแกะที่ถูกจูงแยกออกมาเดี่ยวๆ ส่งเสียงร้องแหลมเล็กอันน่าเวทนาออกมา มันไม่ใช่การก่อกวน แต่เป็นเพราะมันกลัวจริงๆ
นานวันเข้า พวกเราคนงานไม่จำเป็นต้องดูใบสั่งของ ไม่ต้องจำหมายเลข แค่ดูจากสภาพของพวกมันก็ประเมินได้ค่อนข้างแม่นยำแล้วว่าตัวไหนที่ร่าเริงสดใส แสดงว่าวันเวลาของมันยังอีกยาวไกล ส่วนตัวไหนที่เงียบขรึมสั่นเทา ไม่กินไม่นอน แววตาตื่นตระหนกหวาดกลัว แสดงว่านั่นคือกำหนดการของสัตว์ตัวนั้น
คุณอาจจะบอกว่าพวกมันฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง ดูขั้นตอนการทำงานไม่เป็น แล้วพวกมันรู้ได้ยังไง
ความจริงแล้วเหตุผลไม่ได้ซับซ้อนเลย พอเพื่อนพ้องค่อยๆ หายไปทีละตัวและไม่มีวันได้กลับมาอีก พวกที่อยู่ข้างหลังก็เห็นทั้งหมด
ประกอบกับบรรยากาศรอบตัว เสียงร้องคร่ำครวญอันหดหู่ของพวกเดียวกัน พวกมันไวต่อความรู้สึกมากกว่ามนุษย์เราเป็นร้อยเท่า
คำโบราณว่าไว้ "แม้แต่สิ่งมีชีวิตเล็กๆ อย่างมดก็ยังรักตัวกลัวตาย" นับประสาอะไรกับสัตว์ใหญ่เหล่านี้? การที่พวกมันเงียบ สั่น หลั่งน้ำตา ไม่ใช่เพราะมันโง่ แต่เป็นความสิ้นหวังอันลึกล้ำที่ไม่สามารถย้อนคืนอะไรได้อีกแล้ว
5 ปีผ่านไป สภาพจิตใจของฉันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ตอนเข้าวงการใหม่ๆ ยังเป็นวัยรุ่นใจแข็ง คิดแค่ว่ามาทำงาน พอเห็นบ่อยๆก็เริ่มชิน แต่ยิ่งทำไปใจกลับยิ่งอ่อนแอ ยิ่งรู้สึกว่าควรจะมีความเคารพในชีวิต
เมื่อเดินออกจากโรงเชือด ฉันไม่เคยทานอาหารทิ้งขว้างอีกเลย เบื้องหลังเนื้อสัตว์ทุกชิ้นล้วนเคยเป็นชีวิตที่เคยสดใส เคยหวาดกลัว และเคยดิ้นรนต่อสู้มาก่อน
ตั้งแต่เกิดจนถึงวันสุดท้าย พวกมันไม่เคยทำอะไรผิดเลย แต่กลับยอมรับชะตากรรมที่กำหนดไว้แล้วอย่างสงบ
พอหันกลับมามองดูพวกเรา มีเสื้อผ้า มีอาหาร มีชีวิตที่ราบรื่นปลอดภัย แต่กลับชอบไปเครียดกับเรื่องไร้สาระ จมดิ่งอยู่กับเรื่องได้เรื่องเล็กน้อย ลองคิดแล้วมันก็น่าขันอยู่เหมือนกันนะ
เพราะฉะนั้น การมีชีวิตอยู่ก็คือวาสนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกแล้ว ความเรื่องมาก ความวิตกกังวล ความน้อยเนื้อต่ำใจทั้งหลาย พอมาวอยู่ต่อหน้าความตายแล้ว มันไม่มีค่าอะไรเลย
มีความเคารพ รู้จักเห็นคุณค่า และเมตตาต่อสรรพสิ่ง นั่นคงจะเป็นการฝึกตนที่ดีที่สุดในชีวิตของมนุษย์
พูดมาถึงตรงนี้แล้ว อยากจะถามหน่อยว่า ครั้งต่อไปที่คุณกำลังทานข้าว จะนึกถึงสิ่งมีชีวิตที่เคยยืนเงียบและสั่นเทาเหล่านั้นบ้างไหม แล้วจะรู้สึกขึ้นมาหรือเปล่าว่าข้าวอุ่นๆ ตรงหน้านี้ รสชาติต่างไปจากเดิม?
在屠宰场干了5年,告诉你一个秘密:动物今天要死,它们全都知道
我在屠宰场干了整整五年,每天跟猪牛羊打交道,见过的生死场面成千上万。说句掏心窝子的话,没入这行之前,我跟大伙儿一样,觉得牲口嘛,吃吃睡睡,稀里糊涂一辈子,哪懂什么生死。可五年下来,我摸透了它们每一个眼神、每一个动作,才发现自己当初多天真——这些不会说话的家伙,心里跟明镜似的,自己哪天走,清清楚楚。
平日里,待宰圈那叫一个热闹。猪拱猪、羊顶羊,抢食的打闹的,眼神清亮温顺,该吃吃该喝喝,天塌下来都不耽误长膘。可一到屠宰当天,那气氛说变就变,比翻书还快。整圈牲畜像商量好了似的,瞬间安静下来,挤成一团,紧紧挨着彼此,浑身抖得跟筛糠一样。那抖不是冻的,是打骨头缝里渗出来的恐惧。你赶它走,它四只脚死死扒着地,几百斤的大猪平时一轰就跑,那天愣是钉在原地往后缩,好像前面那条通道是鬼门关。老话讲“万物有灵”,我原先半信半疑,后来彻底信了。
牛的表现更让人心里发酸。但凡当天要走的牛,从早上起就不吃不喝,低着头杵在墙角,一动不动。我亲眼见过无数次,大颗大颗的泪珠子顺着牛眼角往下滚,湿漉漉的眼睛望着你,不挣不扎不吼叫,就那么默默流泪。有一回,一头养了好几年的老牛被主人牵来,主人站栏杆外看了一眼,那牛瞬间红了眼眶,直勾勾盯着主人,温顺又卑微,一步三回头地跟着我们走。那画面,我这辈子忘不掉。羊也一样,平时蹦蹦跳跳软软糯糯,临了却异常安静,紧紧偎着同伴发抖。赶别的羊成群往前冲,唯独那天,你推我挤谁都不肯带头,偶尔被单独牵出来的小羊,发出细细的凄厉叫声,不是闹腾,是真害怕。
时间一长,我们工人不用看单据不用记编号,单凭状态就能判断个八九不离十——活蹦乱跳的是来日方长,沉默发抖、不吃不喝、眼神惶恐的,全是今日宿命。你说它们听不懂人话、看不懂流程,怎么就掐得这么准?其实道理不复杂,流水线一开,前面的同伴一个个消失再没回来,后面的全看在眼里;环境里那股肃杀的气息、同类压抑的悲鸣,它们比人敏感百倍。俗话说“蝼蚁尚且贪生”,何况这些大牲口?它们沉默、发抖、流泪,不是傻,是无力回天的绝望。
五年下来,我这心态彻底翻了个个儿。刚入行那会儿年轻心硬,只当是谋生糊口的活儿,见多了也就麻木了。可干得越久,心越软,越觉得该存一份敬畏。走出屠宰场,我再也不糟蹋粮食,每一块肉背后都是一条热烈活过、恐惧过、挣扎过的命。它们从出生到落幕,没做错任何事,却坦然接受了既定的安排。反观咱们,衣食无忧平安顺遂,倒常常为鸡毛蒜皮纠结、为一点得失内耗,想想真有点滑稽。
所以你看,活着本身就是天大的福气。所有的矫情、焦虑、委屈,搁在生死面前,屁都不是。心存敬畏,懂得珍惜,善待万物,大概就是人这辈子最好的修行。说到这儿我倒想问问你——下次端起饭碗的时候,会不会也想起那些沉默发抖的生灵,然后觉得,眼前这口热乎饭,真香?
𝚜 𝚑 𝚒 𝚏 𝚢 ✿ อยู่ญี่ปุ่น เลี้ยงหมา retweeted
Day1 iPhone Duo Ponponpon dance.
ไม่ต้องรีบซื้อครับรอได้รอ
𝚜 𝚑 𝚒 𝚏 𝚢 ✿ อยู่ญี่ปุ่น เลี้ยงหมา retweeted
เอาจริงผมไม่ติดเลยนะ ถ้าคนญี่ปุ่นจะมองว่าขนมที่มีผึ้งตอมเต็มไปหมดแบบนี้ไม่สะอาด เพราะคนไทยเองก็ไม่ได้เห็นว่ามันเป็นเรื่องปกติกันทุกคน ผมว่าหลายคนเห็นแล้วก็คงไม่กล้าซื้อกินเหมือนกัน
แต่ที่งงคือ จากคลิปร้านขนมร้านเดียว ทำไมถึงโยงไปเรื่องการรับคนไทยเข้าประเทศญี่ปุ่นได้วะ55555 แล้วยังบอกต่ออีกว่าคนญี่ปุ่นส่วนใหญ่มองว่าเรื่องนี้น่าขยะแขยง แต่คนไทยกลับมองเป็นเรื่องปกติ เพราะงั้นการอยู่ร่วมกันในสังคมพหุวัฒนธรรมจึงเป็นไปไม่ได้ (มึงเพ้อเจ้อละ ดีแต่มึงละอันนี้)
เดี๋ยวนะ มันไปถึงขั้นนั้นได้ยังไง 555555 คือการที่ร้านขนมร้านหนึ่งมีผึ้งตอม ไม่ได้แปลว่าคนไทยทั้งประเทศมีมาตรฐานสุขอนามัยแบบเดียวกันหมดปะวะ แล้วคนไทยที่ย้ายไปอยู่ญี่ปุ่นเกี่ยวอะไรกับร้านขนมร้านนี้ก่อน เขาจะไปอยู่ญี่ปุ่นก็ต้องใช้ชีวิตภายใต้กฎหมายและกฎระเบียบของญี่ปุ่นอยู่แล้ว ไม่ใช่ว่าย้ายไปแล้วจะต้องเอาผึ้งติดกระเป๋าไปด้วย
คือแม่งกำลังเอาพฤติกรรมของคนขาย/กินขนมไม่กี่คนมาตัดสินคนทั้งประเทศ แล้วใช้เป็นเหตุผลตั้งคำถามว่าคนประเทศนี้ควรเข้ามาอยู่ในญี่ปุ่นไหมนี่นะ??
จะวิจารณ์เรื่องความสะอาดก็วิจารณ์ไปดิ๊ ไม่มีใครห้ามเลย แต่จากขนมมีผึ้งตอมไปถึงเรื่องที่คนไทยกับคนญี่ปุ่นอยู่ร่วมกันไม่ได้เนี่ย แม่งวาระของชาติละ
มันไม่ใช่เรื่องสุขอนามัยแล้วอะ มันเหมือนมีอคติคนต่างชาติอยู่ก่อน แล้วแค่บังเอิญเจอคลิปที่เอามาใช้สนับสนุนความคิดตัวเองได้มากกว่าว่ะ
This Post is from a suspended account. Learn more
𝚜 𝚑 𝚒 𝚏 𝚢 ✿ อยู่ญี่ปุ่น เลี้ยงหมา retweeted
大阪でだんじり横転相次ぐ 「たかり」役の2人が死亡、計16人搬送(※動画あり) rabitsokuhou.2chblog.jp/arch…
本日10日、だんじり祭りで横転、死亡事故が相次いだ
泉佐野市(長滝交差点・午前11時頃)
- たかり役の会社役員男性(51)=泉佐野市=が下敷きになり死亡
- 10〜50代の男性8人が病院搬送
泉大津市(宮町交差点・午後1時20分頃)
- たかり役の会社員男性(48)=和泉市=が下敷きになり死亡
- 10〜60代の男性計9人が病院搬送(命に別状なし)
両件とも「やりまわし」(勢いよく右折する見せ場)中に発生。死者はいずれもバランスを取る役「たかり役」で計2名、搬送は計16人。
一本目の動画が泉佐野の事故で、二本目の動画が泉大津の事故
𝚜 𝚑 𝚒 𝚏 𝚢 ✿ อยู่ญี่ปุ่น เลี้ยงหมา retweeted
คนถามกันมาเยอะว่าทำไมไม่เปิดใจไปเที่ยวกับน้อง
คุณพิม : เปิดใจแล้ว….ปิดเลย
เที่ยวเองติดแกรม เที่ยวกะน้องติดกรรม😅
𝚜 𝚑 𝚒 𝚏 𝚢 ✿ อยู่ญี่ปุ่น เลี้ยงหมา retweeted
เรื่องนี้คนไทยควรมุงเยอะ ๆ !
น้อง“ ฮิโระ แก้วตาทิพย์ ” สร้างประวัติศาสตร์เป็นคนไทยคนแรกที่คว้าเหรียญ(ทองแดง)ในรายการ Junior Grand Prix ในครั้งก่อนในประเทศไทย และรอบนี้น้องคว้าเหรียญทองแรกมาให้ประเทศไทยได้ และเป็นคนไทยคนแรกที่จะได้ไปแข่งใน Junior Grand Prix Final ซึ่งถือว่าเป็นรายการใหญ่ที่สุดของรายการนี้ ที่จะมีนักสเกตติดอันดับแค่ 6 คนค่ะ! 🥹🥇
นักสเกตไทยกับรายการนี้ การขึ้นมาติดท็อป 10 รายการนี้ถือว่ายากแล้ว แต่น้องกลับไต่อันดับขึ้นมาในทุกปีคว้าเหรียญมาได้ ซึ่งก่อนหน้านี้น้องเคยบาดเจ็บที่เท้า ทำให้ต้องถอนตัวในหลาย ๆ รายการ แต่น้องกลับมาอย่างยิ่งใหญ่เลยค่ะ
𝚜 𝚑 𝚒 𝚏 𝚢 ✿ อยู่ญี่ปุ่น เลี้ยงหมา retweeted
中国の動画「𝐛𝐢𝐥𝐢𝐛𝐢𝐥𝐢」で公開された日本社会の現状を風刺したアニメ
愚民化された日本人よりも、中国人の方が日本のことをよく知っています😮
𝚜 𝚑 𝚒 𝚏 𝚢 ✿ อยู่ญี่ปุ่น เลี้ยงหมา retweeted
คนพายเรือ: ฝ่าไฟแดงได้ไหมครับ?
ตำรวจ: ฝ่าเลยครับฝ่าเลยวันนี้อนุญาต1 วัน
คนไทยสนุกจริงๆ ชิลทุกสถานการณ์😂 #น้ำท่วม #ฝนตก #อุทกภัย #แยกคลองตัน
𝚜 𝚑 𝚒 𝚏 𝚢 ✿ อยู่ญี่ปุ่น เลี้ยงหมา retweeted
จากที่ทำงานกับคนญี่ปุ่นมา บอกเลยว่าสกิลการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าของคนส่วนใหญ่ในเกาะนี้ต่ำมาก แบบออกนอกแมนนวลแทบไม่ได้เลย ไปต่อกันไม่ถูก
ทำงานด้วยแล้วปวดกบาลมาก แล้วหลายครั้งก็ชอบคิดว่าคนต่างชาติทำงานไม่เป็น หาเรื่องจับผิดคนต่างชาติก่อน แต่พอคนของตัวเองทำผิดหลายๆ ครั้งก็ไม่ขอโทษก็มี

























