Are you trying to complete your 500k, posting tweets like this 🤣
I recently got a dog and I quickly learned that a puppy needs to be taken out every hour to pee for up to 6 months. Otherwise, it won’t ever be trained.
I found a moisture sensor that sounds an alarm that could train the dog—but it was a tiny strip that didn’t cover much floor space.
So I asked AI to find the engineer who built it, it reached out to him, he shared his supplier in China and sent the original order documents, then the bot drafted the larger version along with a CAD model and it’s getting manufactured now.
Software problems are solved.
Atom [and dog] problems are next.
957
Bir arkadaşıma güvenerek borç para verdim. O zaman gerçekten ihtiyacı olduğunu düşündüm ve hiç tereddüt etmeden yanında oldum. Çünkü arkadaşlığın, zor zamanlarda birbirine destek olmak olduğunu düşünüyordum. Fakat şimdi paramı geri istediğimde her seferinde başka bir bahane duyuyorum.
“Param yok, işlerim iyi gitmiyor.”
“Çocukların okul ücretini ödedim.”
“Taksitlerim var.”
“Sağlık masrafları çıktı.”
Her defasında onu anlayışla karşılamaya çalıştım. Ancak bir süre sonra söyledikleriyle yaşadığı hayat arasındaki farkı görmeye başladım. Aslında lüks bir hayat yaşıyor. Annesinin devlet emekli maaşı var, eşi profesör, kendisi de doktor. Güzel yerlere tatile gidiyorlar, pahalı şeyler kullanıyorlar ve sosyal medyada sürekli mutlu, rahat bir hayat yaşadıklarını gösteren fotoğraflar paylaşıyorlar.
Ben ise kendi paramı isterken sanki ondan büyük bir iyilik istiyormuşum gibi hissediyorum. En acı olan da bu. Çünkü ben ona gerçekten güvendim. Paramı verirken “Acaba geri ödemez mi?” diye düşünmedim. Dostluğumuzun ve verdiğim sözün onun için de değerli olduğunu sandım.
Şimdi geriye dönüp baktığımda, insanlara güvenmenin ne kadar ağır bir bedeli olabileceğini anlıyorum. Mesele sadece para değil. Mesele güven, saygı ve verilen sözün arkasında durmak.
Belki de insanı en çok paranın kaybolması değil, güvendiği insanın gerçek yüzünü görmek yaralıyor. Bundan sonra kime güveneceğimi bilmiyorum. Açıkçası artık kimseye kolay kolay güvenmek istemiyorum.
Bir insanın zor durumda olması anlaşılabilir. Fakat aynı insan, kendisi için rahatça harcama yaparken başkasının parasını geri vermeyi sürekli erteliyorsa, burada artık sadece maddi bir sorun olmadığını düşünüyorum. Bu yüzden yaşadığım bu olaydan sonra insanlığa ve insanlara olan inancım ciddi şekilde sarsıldı. Bundan sonra yardım etmeden önce iki kez düşüneceğim. Çünkü bazen iyi niyetiniz, yanlış insanın elinde sadece kullanılacak bir fırsata dönüşebiliyor.
İnsana güvenmek güzel bir şeydi, ama artık benim için güven, kolay verilen bir duygu değil; kazanılması gereken bir değer ve zaman içinde kanıtlanmalı.
Geçenlerde evimizde yaşadığım küçük ama oldukça sinir bozucu bir olayı anlatmak istiyorum. Olay aslında çok basit başladı, fakat sonrasında düşündükçe daha da garip bir hâle geldi.
Bir gün bir akrabamız bizi ziyarete geldi. Evde oturduk, sohbet ettik ve birlikte çay içtik. Her şey normaldi. Bir süre sonra banyoya gitmek istedi. Ben de banyoyu gösterdim. O içeri girdi, ben ise salonda oturup konuşmaya devam ettim.
Birkaç dakika sonra banyodan çıktı ve hiçbir şey olmamış gibi tekrar yanıma oturdu. Yüzünde oldukça rahat bir ifade vardı. Ben de konuşmaya devam ettim.
Fakat kısa bir süre sonra banyoya girdiğimde bir şey fark ettim.
Lavabonun kenarında duran diş fırçam yoktu.
Önce yanlış yere koyduğumu düşündüm. Çekmecelere baktım, lavabonun çevresine baktım. Sonra aklıma gelen ihtimal yüzünden bir an duraksadım.
“Yok artık…”
Salona geri döndüm ve ona sordum:
“Sen benim diş fırçamı mı kullandın?”
Bana baktı ve hiç beklemediğim şekilde gülmeye başladı.
“Evet, kullandım.”
Üstelik yaptığı şeyden hiç utanmıyordu. Benim rahatsız olduğumu açıkça görmesine rağmen gülmeye devam ediyordu. Açıkçası çok sinirlendim. Bir insanın başkasının kişisel eşyasını izinsiz kullanması zaten yeterince rahatsız ediciydi. Diş fırçası ise bunun en özel örneklerinden biriydi.
Yine de tartışmayı büyütmedim. Sonuçta akrabamdı ve misafir olarak evimize gelmişti.
Bir süre sonra gitmek için hazırlandı. Tam kapıdan çıkacağı sırada banyoya baktı ve bana dönerek şöyle dedi:
“Bu diş fırçasını beğendim. Ben bunu alabilir miyim?”
O an gerçekten ne diyeceğimi bilemedim.
Artık zaten kullanmayacağım için diş fırçasını ona verdim.
“Al,” dedim.
Gülümsedi, teşekkür etti ve evden çıktı.
Ben ise kapı kapandıktan sonra hâlâ sinirliydim.
Fakat ertesi gün telefonuma gelen mesaj, bu olayın aslında düşündüğüm kadar basit olmadığını gösterecekti.
Mesaj akrabamdandı.
“Dün verdiğin diş fırçasıyla ilgili sana bir şey söylemem gerekiyor.”
Mesajı okuyunca kaşlarımı çattım. Ne söyleyeceğini merak ederek cevap verdim:
“Ne oldu?”
Birkaç dakika hiçbir cevap gelmedi.
Sonra telefonum tekrar titredi.
Bu kez gelen mesajı görünce yüzümdeki gülümseme tamamen kayboldu.
Çünkü diş fırçasını neden istediğini açıklıyordu.
Ve söylediği şey, dün banyoda yaşananları baştan düşünmeme neden oldu.
Meğer o diş fırçasını sadece “beğendiği” için istememişti.
Asıl sebebi çok daha tuhaftı.
Ama beni gerçekten rahatsız eden şey, diş fırçasını neden aldığı değildi.
Onu aldıktan sonra ne yaptığıydı.
Mesajın son cümlesini okuduğumda birkaç saniye boyunca ekrana bakakaldım.
Çünkü yazdığı şey, aklıma gelen hiçbir ihtimale benzemiyordu.
Hatta bir an, keşke dün o diş fırçasını ona hiç vermeseydim diye düşündüm.
Sonra yeni bir mesaj daha geldi:
“Bunu sana daha önce söylemek istemedim ama…”
Devamını okuyamadan telefon elimden kaydı.
Çünkü o cümlenin ardından yazdığı şey, bütün olayın anlamını değiştirecek kadar garipti.
Ve o anda fark ettim ki…
Ben aslında onun diş fırçamı kullanmasına değil, onu bana neden geri vermediğine şaşırmalıydım.
2 yaşındaki oğlum evimizin bahçesinde oynuyordu, aniden bu böceği/tırtılı görünce yüksek sesle ağlamaya başladı.
😱🤯😨😰😳
Yanına koştum ve bunu görünce şok oldum, tehlikeli mi? Çok korkuyorum.
Sahilde bir adam uygunsuz kıyafet için para cezasına çarptırılır,
Bu doğru mu @grok
Çocuklar, lütfen bana yardım edin,
Yüzük töreni için hangi kombinasyonu seçmeliyiz?
Yoksa bizim için daha fazla öneriniz var mı?
Attitude of apple user.
Vs
Simplicity of apple owner.
@grok am I right?











