Gorfern

ที่พูดก็ไม่ใช่ไม่รู้เรื่องพฤติกรรมคนดูเปลี่ยนทั่วโลก ที่ไม่พูดเพราะมันเป็น common sense ที่รู้อยู่แล้วเป็น base แต่ที่เมกาอย่างที่อาต๋อยยกตัวอย่างมา จริงๆ มันมีอีกประเด็นที่น่าสนใจคือกลุ่มนักลงทุนที่เป็น "เจ้าของ" สื่อด้วย การกำหนดทิศทางในการนำเสนอข่าวและอีกมากมาย อันนี้ก็เป็นที่ถกเถียงกันมาสักพัก โดยเฉพาะ Fox News ที่เมกาจะเรียกช่องอย่าง cnbc/msnbc และ cnn ว่า corporate news agencies คือเป็นข่าวสายนายทุน เราจะเห็นด้วยว่าระยะหลังในสื่อซีรีส์ของเมกามีการวิพากษ์ในเรื่องนี้ค่อนข้างมาก เกี่ยวกับเสรีภาพสื่อและรวมไปถึงสื่อที่มีชื่อมีเครดิตอย่างพวก Washington Post, New York Times อะไรแบบนี้ด้วย การเปลี่ยนแปลงของสื่อในเมกาชัดเจนมานานแล้ว ตั้งแต่เริ่มให้มีระบบกด subscription สำหรับการอ่านข่าว อันนี้ก็เป็นประเด็นที่ The Devil Wears Prada 2 แตะอยู่เหมือนกัน สิ่งที่เราเห็นจากฝั่งเมกาคือสภาพของเศรษฐีผู้มีอำนาจมีทัศนะยังไงกับสื่อและศิลปะ มันก็สุดโต่งในหนังแหละ แต่มันก็เสียดสีสะท้อนภาพบางอย่างออกมาเหมือนกัน ในขณะที่เมืองไทยก็เป็นอย่างที่อาต๋อยพูดว่าประชากรเราน้อยและในด้านเศรษฐกิจเองมีปัญหาเรื่องดัชนีบริโภคมานานเรียกได้ว่าน่าจะเกือบ 10 ปีได้แล้ว หนี้ครัวเรือนอีก ซึ่งสิ่งเหล่านี้ทำให้เม็ดเงินโฆษณาหาย เพราะคนบริโภคน้อยลง สินค้าแมสๆ ที่เคยต้องลงโฆษณาทีวี ไม่ว่าจะเป็นสบู่ แชมพูใดๆ มันก็ลดถดถอยตามไปด้วย ไม่รวมถึงว่าออนไลน์และการที่คนหันไปใช้ตต.มากขึ้น มันทำให้เกิดการเปลี่ยนทั้งพฤติกรรมและฐานคนดู คนไม่ดูทีวีมากขึ้นจริงๆ ดูบนมือถือ ดูบนแท็บเล็ต ดูบนแล็ปท็อปมากขึ้น เป็น portable device กันหมดแล้ว ซึ่งออนไลน์ก็ไม่ได้มีเม็ดเงินมากพอจะให้ทำคอนเท้นระยะยาวได้เช่นกัน ตอนนี้ NF และสตรีมมิ่งอื่นๆ ที่เมกาก็ประสบปัญหาเหมือนกันคือทุกคนอยากได้ยอด subscription เพิ่มทุกปี แต่มันไม่เพิ่ม มีแต่จะลดลง เหตุผลมันก็มีทั้งเรื่องกฎเกณฑ์ในการแชร์พาสเวิร์ด รวมไปถึงคอนเท้นที่ตอนนี้คนเองก็ไม่รู้ว่า "อยาก" ดูอะไร เราถึงได้พูดว่าสมัยมีทีวีคนเรากดบังเอิญไปเจอ สนใจยังอยากดูได้ต่อ แต่พอมันเป็นสตรีมมิ่งมันถูกกำหนดด้วย algorithm จนคุณจะไม่ได้เจออะไรแปลกใหม่หรอก มัน cater to your behavior ไปหมด จนทำให้คุณไม่เจออะไรใหม่ๆ ที่คุณจะชอบได้ อันเป็นที่มาของสิ่งที่เรียกว่า niche market คือเป็นการเสพเฉพาะสิ่งจำเพาะนั้นๆ มากกว่าดูอะไรได้หลากหลายและมีโลกทัศน์ที่กว้างขึ้น เพราะคุณถูกสโคปให้ดูแต่สิ่งที่คุณชอบเท่านั้น จนมันไม่ได้ explore ว่ามันมีอย่างอื่นที่คุณ "อาจจะ" ชอบได้อีก สิ่งนี้ในสตรีมมิ่งก็ต่างจากทีวี ส่วนตัวนี่ก็คิดว่าทีวีกลับมาได้ยาก แต่ก็พูดลำบากว่าความน่าเชื่อที่คิดกันว่าเป็นจุดแข็งมันคือการหลอกตัวเองมั้ย เพราะบนคลื่นทีวีตอนนี้ถ้าเปิดข่าว มันก็มีรายการข่าวที่ไม่ได้เน้นข้อเท็จจริง แต่เน้น Sensationalism เหมือนกัน ข่าวเร้ายิ่งกว่าละครหลังข่าวเสียอีก หรือจะบอกว่าการทำละครลงช่องมันมีบาร์บางอย่างก็..ไม่เชิงอีกนั่นแหละ เพราะคนนอกช่องที่มาซื้อเวลาฉายก็สามารถทำงานได้มีมาตรฐาน โดยที่ไม่มีวิสัยทัศน์หรือการตลาดของช่องมาข้องแวะเสียด้วยซ้ำ ฉะนั้นโจทย์ตอนนี้ของคนทำทีวีที่จะพูดกันเรื่องนี้คืออนาคตหลังปี 71 กสทช.ในฐานะคนที่กำกับดูแลมีแผนการยังไงกับวงการนี้มากกว่า ถ้ามันไปแพลตฟอร์มออนไลน์แล้ว ช่องวัน ช่อง 3 จะวางโพสิชั่นตัวเองยังไง เรื่อง business model ก็คงมีวางกันไว้แล้วแหละ แต่เขาก็คงต้องเตรียมตัวเหมือนกันว่าหากวันนึงไม่มีสิ่งที่เรียกว่า free tv แล้วเนี่ย ทิศทางในการเสพข่าวสารของคน จะยังมีสิ่งที่เรียกว่าผู้กำหนด narrative และ directive กันอยู่หรือไม่ เพราะบนออนไลน์มันจะกลายเป็น wild west แน่ๆ แล้วเราจะทำการ straighten the facts กันยังไง ถ้าไม่มีตัวกลาง..หรือมีสื่อกลางหลายช่องที่พอจะเล่าข่าวให้ข้อมูลไปในทางเดียวกันให้น่าเชื่อถือ นี่ต่างหากคือสิ่งที่น่าคิดในโลกที่ไม่มีทีวีดิจิตัลแล้ว