حمیده retweeted
خوبه مجلس واسه مهریه میتونه توی قانون شرع دخالت کنه، ولی کشتن زن و مجازات پدر و برادر و شوهر زنکش رو نمیتونن کاریش کنند.
به نظرم فرهنگ "شیرینی دادنه" نه "شیرینی گرفتن"!
لطفشم به همین فرقه!
میل "خودخواسته" برای شریک کردن دیگران تو شادیت.
حتی دقت کردم تو ورژن های بی لطفشم آدما به کسی که تو این موقعیته میگن "باید شیرینی بدی"!
یعنی با یه "باید"، دور میزنن و دادن رو به گرفتن تبدیل میکنن!
خرابشم میکنن!
1
16
415
امروز صبح یه خانم پیری تو اتوبوس داشت آروم آواز میخوند،
منم اینور سرشو گرفتم و صدا رو انداختم بالا و نتیجه نهایی اینکه گروه سرود بخش زنونه اتوبوس داشت بلند میخوند:
بردی از یادم...:)) از اولش تا آخرش:))
تهشم همه خیسخیس با ماچ و بغل پیاده شدن:)))
#زن_ها_خیلی_خوبن
7
50
938
حمیده retweeted
واکنشها و حجم انکار و تردیدی که زیر پستم دیدم خیلی بیشتر از انتظارم بود، ولی مهم نیست. صرفاً چیزی رو که خودم تجربه کردم نوشتم. ولی بیشتر از همه به زنهایی فکر میکنم که تجربهی تلختری از سر گذروندند و حالا باید علاوه بر تحمل فشار اون تجربه، با ناباوری و قضاوت دیگران هم بجنگند.
یکی از ماهیامون از آبش پرید بیرون و خودکشی کرد.
از فروردین پارسال بچه ام بود.
#همینطوری
1
30
540
حمیده retweeted
روادارترینِ آدمها، احتمالاً ناامیدترینِ آنها نسبت به آدمیزاد است. یعنی پیشاپیش آدمیزاد در ذهنش چنان سقوطی کرده که از هیچ گفتار یا رفتارِ او متعجب نمیشود، برنمیآشوبد و در آهنگِ یکنواختِ مواجههاش با دیگران خللی وارد نمی شود.
همه چیز این آهنگ به نظرم باشکوهه😌
This Post is from an account that no longer exists. Learn more
3
7
600
یه بار از پس سرطان براومده بود، بعدم تصمیم گرفته بود برگرده و با عشق جووونیاش زندگی کنه مجال باقی رو.
هر دفه موهامون رو یه رنگ میکردیم و برای هم ذوق میکردیم.
بعد ها دور افتادیم و فقط میخوندمش تو اینستا. کیف میکردم از روشنی ذهنش. خوب شد که بارها بهش گفتم اینو...
خانم پوپک مرد.
1
27
511
حمیده retweeted
مهدی یراحی یک نقد به ترانه جدید داریوش نوشته که به عنوان کسی که نه ترانه جدید داریوش را گوش کردم و نه ترانههای قدیمی سیاسی مهدی یراحی میخوام نقدی به آن بنویسم.
من اصلا موسیقی سیاسی دوست ندارم، در حدی دوست ندارم که حتی از سر کنجاوی هم که ببینم چی هست گوش نمیدم.
.
نقد مهدی یراحی چند اصل دارد:
اول اینکه نقش حکومت و قدرت در ایجاد وضعیت کنونی نادیده گرفته شده است
این در نگاه اول نقد منطقی است
اما فقط با کمی اندیشیدن بیشتر بسیار بیمعنی میشود
ترانه داریوش و به طور کلی هر ترانه یا اثر هنری دیگر یک اساسنامه یا نقشه راه همهجانبه نیست که بخواهیم همه جنبهها را ببیند.
به زبان دیگر و برای برجسته تر شدن ایرادی که به این ایراد وارد است یک مثال میزنم:
وقتی که یک پوستر میسازیم که افراد با سابقه خانوادگی بیماری قلبی برای پیشگیری از مرگ زودرس ورزش کنند
کسی ایراد نمیگیرد که چرا در این پوستر اشاره نشده است که علت اصلی مرگ زودرس خود بیماری قلبی است نه ورزش نکردن!
علت اصلی معلوم است و نیاز به تکرارش در این پوستر نیست.
شما اگر به کسی که سرطان دارد بگویید مایعات بیشتر بخور که بدنت ضعیفتر نشود و کسی بگوید شما نقش سرطان رو در ضعیف شدن بدن نادیده گرفتهای خندهدار است و میگویید نادیده نگرفتهام و حرف من بیان دلیل اصلی و یا تمام دلایل ضعف بدن نیست، خواستم به یک جنبه خاص از موضوع نگاه کنم که شاید به خوبی دیده نشده است.
بنابراین همانطور که هر بار برای اینکه به یک بیمار مبتلا به سرطان بگوییم چه کارهایی برای بهبودیش خوب است و چه کارهایی وضعیت را بدتر میکند، لازم نیست تاکید کنیم که می دونیم عامل اصلی وضعیت بدش سرطان است
در جامعه هم هر وقت میخواهیم به یک مشکل جامعه بپردازیم لازم نیست دوباره تاکید کنیم که عامل اصلی مشکلات جامعه حکومت است، مخصوصا در یک فضای محدود مانند یک ترانه یا یک پوستر!
نقد حکومت سی سال پیش آگاهی بخش بود
اکنون
برای نقد حکومت برداشتن کاغد سفید هم کافی است!
.
ایراد دوم این است که در "برهه حساس کنونی" بعد از کشتار دی ماه این نقد به جامعه و به گروههای سیاسی در زمان مناسبی نیست
در روزهای قبل از اتفاقات دی ماه من چند توییت طولانی نوشتم با این مضمون که بر خلاف دیگران که میگویند در برهه حساس کنونی فعلا میرویم پشت رضا پهلوی، من مینویسم که رضا پهلوی آدم این کارها نیست.
چندین دوست مجازی قدیمی که حتی پهلویست هم نبودند به دلیل اینکه من در آن "برهه حساس کنونی" که مردم آمادهاند و رضا آماده است برگردد و همه چیز برای انقلاب و آزادی فراهم است دارم سنگ اندازی میکنم ضمن اینکه بدبین شدند و اتهاماتی زدند بلاک کردند یا من بلاکشون کردم
اما استدلال بر مبنای برهه حساس کنونی در نگاه اول خوشایند اما در نگاه عمیق و بلند مدت چرند است.
همان زمان من میگفتم برخلاف تصور عمومی ما در برهه حساس کنونی نیستیم و انقلابی در کار نیست.
اما اکنون در واقع اصلا ما نه در برهه حساس کنونی بلکه در بعد از یک "برهه حساس کنونی" و احتمالا پیش از یک "برهه حساس کنونی" دیگر هستیم و هیچ زمانی بهتر از اکنون نیست که به "برهه حساس کنونی" چند ماه پیش نگاه کنیم تا در برهه حساس کنونی چند ماه بعد دوباره اشتباهات آن برهه را تکرار نکنیم.
.
ایراد سوم این است که این ترانه مسئولیت شسکت مردم در رسیدن به اهدافشان را بر دوش مردم گذاشته و نقش حکومت و عوامل دیگر را در ایجاد تفرقه بین فعالان سیاسی نادیده گرفته است.
غیر از اینکه این مشابه همان ایراد اول است اما یک توضیح بیشتر هم نیاز است.
وقتی در ترانه میگوید وضعیت کنونی حاصل تکرار اشتباهات است(در توییتهایی دیدم این رو گفته)
به این معنی نیست که جامعه و عوام سرزنش شوند و مسئول وضعیت کنونی معرفی شوند
بلکه از جمله اشاره به همان تفرقه پذیری مکرر جامعه و فعالان سیاسی است.
شما اگر بگویید عامل شکست ارتش ما این بود که ارتش دشمن به آن حمله کرد با اینکه حرف درستی زدهاید اما خندهدار است.
معلوم است که حکومت سعی میکند بین مخالفان تفرقه ایجاد کند
شما باید به این هم بپردازید که چرا برخی فعالان سیاسی آگاهانه ابزار تفرقه شدند( شاید هم ناآگاهانه اما تکرار یک اشتباه ناآگاهانه احتمالا آگاهانه است).
.
دو تا توییت مربوط به قبل از ۱۸ دی ماه رو ضمیمه میکنم.
نقد #توهم_توطئه
نفسِ نقد «توهم توطئه» ایدهای قابل دفاع است؛ اما در این دوره از تاریخ، به نظر میرسد این ترانه بیش از آنکه جامعه را نقد کند، ممکن است حدِ میان قدرت و قربانیان آن را کمرنگ کند.
شاید منظور سازندگان آن بوده که دشمن و توطئهی واقعی وجود دارد؛ اما هر جریان متفاوتی توطئهگر نیست. یا اینکه جامعه بیمسئولیت نیست؛ اما قدرت مسلط مسئولیت اصلی را دارد.
مسئله اینجاست که کفهی نقد جامعه در این ترانه بسیار سنگینتر از کفهی نقد قدرت است؛ و در چنین مقطعی، این عدم توازن نمیتواند بیاهمیت باشد. در متن ترانه، نقد جامعه صریح و مستقیم است، در حالی که قدرت —با وجود نقشی که در شکلگیری بخش بزرگ و اصلی این وضعیت داشته— تقریباً غایب است.
حتی «ما»یی که ترانه بارها از آن سخن میگوید، روشن نیست دقیقاً چه کسانیاند. وقتی قربانی، معترض، جامعه و ساختار قدرت همگی در یک «ما» خلاصه میشوند، مرز میان مسئول و قربانی کمرنگ میشود؛ و این همان جایی است که نقد «توهم توطئه» میتواند ناخواسته به نکوهش جامعه نزدیک شود.
در فاصلهای کوتاه از دیماه خونبار، اگر منتقدِ توهم توطئه، همزمان سهم قدرت —توطئههای واقعی و دخالتهای پنهانی که موجب آسیبهایی جدی به جنبش آزادیخواهی ایران و تفرقهافکنی میان فعالان منتهی شده— را به رسمیت نشناسد، نقدش ناخواسته به «شماتت» جامعه شبیه میشود و خواهناخواه از رنج و نامرادی مردمی تحت ظلم و اسیر انواع دسیسهها غافل میماند.
ملتی که نهتنها با تمام وجود ایستاد و —بر خلاف متن یکی از ابیات همین قطعه— زیر بار هولناکترین سرکوبها زاری نکرد، که سوگِ رقص برپا داشت و در دل ساختاری نابرابر، فراتر از آنچه تاریخ در وصفش گفته بود ظاهر شد.
کاش این ترانه بهجای تقابلی ناخواسته با «ما»، کنار «ما» میایستاد؛ یا دستکم این «ما» را شفاف میکرد تا از منظوری که —حدس میزنم— سازندگان داشتهاند دور نشود.
نقد توهم توطئه میتواند کاملاً مشروع باشد، اما وقتی وزن اصلی خطاها بر دوش «جامعه» قرار میگیرد و عاملیت سرکوبگر از قاب روایت بیرون میماند، نتیجه دیگر صرفاً طرح یک کد فرهنگی و نقد یک خطای ذهنی نیست؛ بلکه ممکن است به انتقال بخشی از مسئولیت از قدرت به قربانیان منجر شود.
محترمانه و صریح میگویم: به نظرم اینبار حرفی مهم، در زمانی نامناسب و با روایتی کمدقت گفته شده است.
یه چیزی تو ذهنمه به اسم فرصت تغییر موضع عزتمندانه.
به آدمها باید فرصت داد تا بدون اینکه خفیف و تحقیر بشن حرف و موضعگیری غلطشون رو پس بگیرن.
از جنس اخلاق بردنه! اخلاقِ در قدرت!
به نظرم فرق معناداری وجود داره بین اونها که سیاستمدارانه جنگطلب بودند و حالا نیستن با... /۱
بسیاری از آدمهای معمولی که به دلایل نادرست ولی موجه و قابل درک، جنگطلب بودن و حالا نیستن.
مساله بازی خوردن از این جریان ها نیست.
وقتی پای قضاوت اجتماعی آدمهای معمولی میرسه باید اجازه بدیم آدمها دست کم از تجربه ی جنگ، درسی بگیرن بدون اینکه لجنمال بشن.../۲
1
28
409













