ruhefzâ

Kar yağıyor anne, salep içmeyi çok severdin..

Yeniden bahar gelsin sana Gazze.

Ben huzurlu bir kargaşayım.

Bazen Hissettiğim duygunun adı yok; Sadece ağrıları var..

En sevdiğini kaybedince, yarım kalıyorsun.

Kendi halimdeyim, çaresiz ve tükenmiş.

Toplayanımız yok diye dağılamıyoruz bile..

İki ay oldu anne, neşem… Yokluğuna alışmak değil bu, sensizliğe devam etmeyi öğrenmeye çalışmak. Hâlâ anlatacaklarım var sana, hâlâ sesini duymak, kokunu içime çekmek istiyorum. Ev aynı ev ama sen yoksun diye hiçbir şey eskisi gibi değil. Seni çok seviyorum, çok özlüyorum annem.

Anne sarılmana ihtiyacım var. Beni sımsıkı sarmana

Anne, ismini mezar taşında görmek çok canımı yaktı.

Gülüşünü özledim anne.

Kırk gün oldu annem. Yoksun.

Annem benim için mutfaktan gelen tabak çanak sesleridir; mutfaktaki su sesi, pencereyi açma sesi, namaz kılarken duyulan fısıltı sesidir. Ev sesleri annemdir, annem biraz da ev sesleridir.. Sesin gitti annem.

Anne, çiçeğim, bir ay oldu. Yokluğuna alışmayacağım. Özlemin hiç gitmeyecek solumda.

En kötü gün birisini kaybettiğin gün değildir, ondan sonraki diğer günlerdir.

Anne, alışamadım yokluğuna.

Kendi içimde zaman zaman boğuluyorum.

İçimin neşesi de sessizleşti.

Hiçbir şeyi hissetmeye vaktin kalmasın diye meşgul olmak istiyorsun.

Gözümün nuru bir hafta oldu gideli, bir cuma vakti.