hatice e.

Yürüdüğün ve yürüyeceğin tüm yolları Allah’ı ve kendini unutmadan yürümek. O yol ki, her düştüğünde elinden tutup seni ayağa kaldıracak kadar kuvvetli bir yere sahip olmalı kalbinde.

Kalbimizde demlenmesi gereken duygular ve düşünceler var. Vakti geldiğinde hepsi yerini buluyor. Yarım kalan cümleler tamamlanıyor, kalbimizde asılı kalan her duygu olması gereken yere yerleşiyor. Her şeyin zamana ihtiyacı olduğunu, insan böylece anlamış oluyor.

Birinin baktığınız yerde olması, hep orada olduğunu bilmek, görüldüğünü ve gözetildiğini hissetmek. İnsanın varlığı biraz da böyle anlam kazanıyor galiba.

Kalbimin de bir besin değeri var, onu ihtiyaç duyduğu şeylerle beslemem gerek. Her gün ama her gün yeniden sürdürmem gereken bir süreç bu. Böyle bir süreç yoksa bile hayatımda, olmak zorunda. Çünkü bu olmayınca, insan kendini tükenmişliğin kıyısında buluyor.

Günler gelip geçerken

“Ne tuhaftır ki bazen yeni bir şey keşfettiğimizde, her yerde onu görmeye başlarız. Sanırım bunun nedeni, keşfettiğimiz şey daha önce bizim için var bile değilken, artık ona dikkat etmeye başlamamızdır.”

Baktığınız her insanda kendinizi görebilirsiniz, görmeyi bilirseniz. Her insan, aynı parçaları taşır benzer oranda ve insan, insanın aynasıdır aslında.

İçimde bir şeyler mi dağılıyor yoksa her şey yerini mi buluyor, bilmiyorum. Her şeyin yerli yerinde olması için bir şeylerin dağılması mı gerekiyor, onu da bilmiyorum. Benim bilmediğimi Allah biliyordur elbet deyip O’na sığınıyorum. Başka sığınak yok çünkü, bunu iyi biliyorum.

Kalbin bir filtresi olmalı, öyle her şeyi kolayca kalbimize almamalıyız. Ne faydalı, ne zararlı bakmadan, onu rastgele besleme hatasına düşmemeliyiz. İyi ve güzel olan ne varsa, kalbimizi onlarla beslemeliyiz.

“Gönlünü incelt, hakikat kaba kalplere uğramaz.”

Hırslarını sevginden arındır. Elde etme arzunu çabandan arındır. Sonucu kontrol etme isteğinden emeklerini arındır. Arındır ki, tüm saflığıyla orada var olabilsin tüm meylettiklerin.

Nasibin, sahip olduğun şey değildir, sana emanet verilendir. Sen ise, nasibini sımsıkı tutarak ona ulaşacağını zannedersin. Hâlbuki nasip, avucunda tutmakla sana gelmez, avucundan bırakabilmekle sana gelir. Çünkü bir şeyi sımsıkı tutmak, o şeyin uzaklaşmasına sebeptir.

Allah’a sığınınca her şeyin hafiflemesi, küçülmesi ve ufacık olması.

Her şeye anlamlı gerekçeler üretmek zorunda değiliz. Bazen de ne yaparsak yapalım çözemeyiz. Şimdilik alıp kalbimize yama yapalım, belki bir gün hafifleriz.

Hissettiğin bazı duygularla ne yapacağını, onları alıp nereye koyacağını bilememe çaresizliği.

“İnsan, hissettiği her şeyi ifade etmeye muktedir değildir; hatta ifade etmeye muktedir olsa bile, bazen sessizlik, kelimelerden daha beliğdir.”

Hayatta birçok kapı açılır ama biz ısrarla açılmayan bir kapının önünde bekleriz. Allah, açılmayan kapıların önünde kendimizi heder etmekten bizi korusun, açılan kapıların güzelliğini görebilecek gözler nasip etsin hepimize.

İyilik yapmayı severim ama yaptığım bir iyiliğin üstüme görev etiketi olarak yapıştırılmasından son derece rahatsız oluyorum artık. Mecburiyetle yapılan hiçbir şey iyilik niteliği taşımaz ve yalnızca insanı tahammülsüzleştirir.

Kurduğum bütün denklemler tek bir sarsıntıyla yıkılıyor, hepsi un ufak oluyor sanki. Bildiğim tüm kelimeler anlamını yitiriyor ve ben yeni kelimeler arıyorum. Yeni bir anlamın eşiğine varabilmek için eski lisanımdan vazgeçmeliymişim gibi.