ส่วนตัวแทบไม่ได้ซื้อเลยเพราะจัดกระเป๋าแบบแน่นตั้งแต่ขาไป ของให้ตัวเองก็ไม่ซื้อเหมือนกัน
น้องหน้านิ่ม retweeted
เชคอินหัวลำโพง ยูนีคแบบนี้ประเทศไทยเท่านั้น น้องเถียนถ่ายกับรถไฟโบกี้ที่เก่า ๆ ยังไงให้ออกมาไวบ์ดีและสวยมาก ๆ ขนาดนี้ 🚂💗
น้องหน้านิ่ม retweeted
คืออะไรที่แบบประเทศไทยมีเถียนซีเวย ของจริง แล้วถ่ายที่รถไฟประเทศไทย รถไฟเก่าแต่เธอไม่เก่าเลยวะแม่มมม🫵🏻🫣🫶🏻 รักกหนูวะ แม่มม #iQIYIiJOYTH2027xtianxiwei
น้องหน้านิ่ม retweeted
ขอเพื่อนแชร์ไอเดียร์ “หาเงินในอากาศ” หน่อยคับ
อยากให้คนรอบตัวๆ หรือ คนที่มองหาอาชีพ ที่ 2-3-4 ได้อ่าน 📚 เรามองว่าเศรษฐกิจแบบนี้ อยากให้ใครหลายๆคน มีรายรับที่หลากหลายช่องทาง
ปวดหลังอะไรเป็นแล้วตาย aortic dissect, renal abscess with sepsis, psoas abscess with sepsis, bone metastatic cancer, MM อายุยังไม่ถึง นอกนั้นอะไรนึกไม่ออก
อ่าวข่าวแล้วสงสารมากเลยค่ะ จากแค่ปวดหลัง ไปโรงพยาบาล 3 ครั้งใน 10 วัน สุดท้ายเสียชีวิต…
หญิงวัย 44 ปี เข้ารักษาอาการปวดหลังที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งในจังหวัดกาญจนบุรี แพทย์วินิจฉัยว่าเกิดจากกระดูกสันหลังคด จ่ายยาแก้ปวดและให้กลับบ้าน ต่อมาผู้ป่วยลื่นล้มหลายครั้ง อาการปวดรุนแรงขึ้น จึงกลับไปโรงพยาบาลซ้ำ แต่ครั้งสุดท้ายหลังอาจารย์แพทย์ตรวจอาการ กลับแนะนำให้ผ่าตัดกระเพาะเพื่อลดน้ำหนัก ก่อนส่งไปทำกายภาพบำบัด ทั้งที่สภาพผู้ป่วยน่าเป็นห่วง เจ้าหน้าที่ห้องกายภาพเห็นความผิดปกติ จึงรีบส่งกลับห้องฉุกเฉิน แต่ผู้ป่วยเข้าสู่ภาวะวิกฤติและเสียชีวิตในเช้ามืดวันถัดมา
ครอบครัวไม่ได้ต้องการโจมตีหรือฟ้องร้องโรงพยาบาล แต่ยังคาใจว่าเหตุใดแพทย์ที่เห็นอาการผู้ป่วยจึงตัดสินใจเช่นนั้น และจนถึงขณะนี้ยังไม่ได้รับแม้แต่คำขอโทษ
สิ่งที่ครอบครัวต้องการคือคำตอบว่า เกิดอะไรขึ้นกับการรักษาในวันนั้น และเหตุใดจึงลงเอยด้วยการสูญเสียชีวิต
undergrad ยังไม่เท่าไหร่ ระดับ postgrad อ่ะน่ากลัว ปัญหาคือระบบแพทย์มันเป็นระบบรุ่นพี่สอนรุ่นน้อง มันเหมือนต้องไปขอความรู้ประสบการณ์เขา แค่ทำอะไรไม่ถูกใจและมักเป็นเรื่องงี่เง่าก็จะเอาผิดให้ได้ ไม่ผิดก็ต้องขอโทษ เป็นวงการที่มีลูกรักลูกชังแบบจิงจัง จะเรียนต่อ mentality ต้องสตรอง
เคยโดนด่าต่อหน้าเพื่อนทั้งคาบตอนปี 4 ตอนมาเรียนต่อ แกเจอหน้าแกยังพูดเรื่องเก่าให้ทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นต่อหน้านี่ให้ทุกคนฟังอยู่เลย ฉันนี่หน้าชา ทุกวันนี้ทำบุญยังอุทิศส่วนกุศลให้แกอยู่เลย น่าจะเจ้ากรรมนายเวรแหล่ะ
น้องหน้านิ่ม retweeted
อาจารย์ศัลย์คนหนึ่งเรียกชื่อนศพ.คนอื่นตามปกติแต่เรียกผมด้วยนามสกุลอยู่คนเดียว จิกกัดผมตลอดเพราะผมหน้าเหมือนพ่อใช้นามสกุลพ่อ และพ่อผมกับอาจารย์เคยตีกันชิปหายมากสมัยเรียน
แย่งจีบสาวคนเดียวกันด้วยแต่แห้วทั้งคู่ ไม่งั้นผมคงได้ใช้ชีวิตแบบแฮร์รี่VSศจ.สเนปในรร.แพทย์ 555
เคยเสนอให้ทำสลอตตรวจชมละ … คนแล้วนัดเพื่อให้คนไข้มาตรงเวลา ปรากฏมันทำยากเพราะผบห มีนโยบายอัดคนไข้ทั้งนัดและwalk in ไปตรวจให้หมดภายใน 1 วันเวลาทำการโดยไม่ให้ทำนัดกลับบ้านในคนไข้ที่มาถึงรพ.แล้ว ผลคือถ้าล็อคสลอตยังไงก็ไม่พอกับจำนวนคนที่มา แล้วคำนวนเวลาที่แท้จริงไม่ได้อยุ่ดี
ไปโรงพยาบาลรัฐตั้งแต่ตี 5 ได้ตรวจเกือบเที่ยง! คนไทยต้องอดทนกับระบบแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน?
เคยสงสัยไหมครับว่า...
ทำไมการไปโรงพยาบาลรัฐบางแห่ง ถึงต้องเตรียมใจเสียเวลาแทบทั้งวัน?
บางคนต้องตื่นตั้งแต่ตี 4–5 นั่งรถมาโรงพยาบาลตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง เพื่อรับบัตรคิว แล้วนั่งรออีกหลายชั่วโมง
บางคนต้องลางาน เสียรายได้ เสียค่าเดินทาง และยังไม่รู้ว่าจะได้กลับบ้านกี่โมง
แต่คำถามคือ... ในยุคที่เทคโนโลยีไปไกลขนาดนี้ ทำไมคนไข้บางแห่งยังต้องใช้เวลารอขนาดนั้น?
🔥 1. คนหาเช้ากินค่ำป่วยหนึ่งวัน อาจเสียรายได้มากกว่าค่ารักษา
สำหรับบางคน การไปหาหมอไม่ได้เสียแค่เวลา แต่หมายถึงการขาดรายได้ทั้งวัน
🔥 2. หมอและพยาบาลก็ทำงานหนัก แล้วปัญหาอยู่ตรงไหน?
ถ้าคนไข้ต้องรอนาน ขณะที่บุคลากรทางการแพทย์ก็ทำงานแทบไม่ทัน แสดงว่าปัญหาอาจไม่ได้อยู่ที่คนทำงาน แต่อยู่ที่จำนวนบุคลากร งบประมาณ และระบบบริหารจัดการหรือเปล่า?
🔥 3. เราจ่ายภาษี แต่ทำไมการเข้าถึงบริการพื้นฐานยังยากสำหรับบางคน?
แน่นอนว่าโรงพยาบาลต้องจัดลำดับความเร่งด่วนของผู้ป่วย และแต่ละแห่งมีข้อจำกัดต่างกัน
แต่ประชาชนควรได้รับบริการที่มีคุณภาพ โดยไม่ต้องเสียเวลาเกินความจำเป็นหรือไม่?
สิ่งที่น่าเศร้าคือ บางคนไม่ได้กลัวการไปหาหมอ แต่กลัวว่าจะต้องเสียเวลาทั้งวันเพื่อไปหาหมอ
อยากถามทุกคนครับ...
คุณเคยรอคิวโรงพยาบาลรัฐนานที่สุดกี่ชั่วโมง?
และถ้ามีงบประมาณให้แก้ไขเพียงเรื่องเดียว คุณอยากให้รัฐบาลเพิ่มจำนวนแพทย์ เพิ่มโรงพยาบาล หรือพัฒนาระบบนัดหมายก่อน?
อยากฟังความคิดเห็นทั้งจากผู้ใช้บริการและบุคลากรทางการแพทย์ครับ
เป็นคนนึงที่มีหลายๆเหตุผลที่ประกอบกันก่อนออก 1 ในนั้นคือถ้าอยู่ที่เดิมจะเจอพ่อแม่เดือนละครั้ง พ่อแม่จะอยู่ได้ถึง 10 ปีไหม คูณกันแล้วเราจะเจอกันแค่ 100 ครั้งหรือน้อยกว่านั้นแล้วนะ เลยลาออกมาอยู่ใกล้บ้านแทน
เห็นน้องที่รู้จักกันคนนึงตัดสินใจลาออกจากที่ทำงานเดิมแล้วมาเลือกลงที่ทำงานใหม่ใกล้บ้าน แรกๆก็มีหลายคงเจอหลายคำถาม มีเสียงวิจารณ์สารพัดว่าทำไมทิ้งอะไรที่ดีกว่ากลับมาอยู่จุดนี้ น้องเจ้าของช่องให้เหตุผลว่า “การได้กลับมาทำงานใกล้บ้านทำให้หนูได้กินข้าวที่บ้านทุกวัน อาหารธรรมดาๆฝีมือแม่ที่ไม่ต้องคอยเขี่ยอะไรที่ไม่ชอบเพราะแม่จะใส่อันที่หนูกินเท่านั้น ไม่ต้องกินแต่ข้าวกล่องเย็นๆกับอาหารเวฟเวลารีบๆอีกต่อไปแล้ว” อ่านจบละน้ำตาซึมเลย สัมผัสได้ถึงมวลความสุขมหาศาลที่อยู่ในถ้อยคำอะ เป็นความธรรมดาในชีวิตที่เชื่อว่าคนทำงานไกลบ้านทุกคนโหยหาอะไรแบบนี้🤍
เคยไป elective sub สถาบันที่ต้องกระโปรงดำ รองเท้าดำหุ้มส้นเหมือนกัน ส่วนฉันชุดสี รองเท้า sandal รัดส้นเหมือนเดิม ก็ไม่มีใครว่าอะไร
ถูก ถ้ามีแต่คนคิดแบบนี้ทำงานในระบบราชการเมื่อไหร่ประเทศจะเจริญอ่ะ
