27ตุลาปีที่แล้ว ตอนนั่งรอเข้าคอนชานยอลที่โยโกฮาม่า ก็มีประกาศแฟนมีตอซที่บอกว่าจะมีเมมเบอร์เข้าร่วมแค่ 6 คนออกมา จำความรู้สึกตอนนั้นได้ดีเลย เหมือนวินาทีหัวใจสลาย นั่งซึมอยู่ริมอ่าวโตเกียว ทั้งที่บรรยากาศรอบฮอลสวยมาก แต่ในใจกลับเศร้าจนไม่อยากมองอะไรเลย พยายามกลั้นใจไว้จนเข้าไปนั่งรอเริ่มคอนในฮอล แล้วพอMoonlight ที่มีเสียงแบคฮยอนดังขึ้นมาเต็มๆ แค่นั้นแหละ น้ำตาก็ไหลออกมาไม่หยุดเลย กลายเป็น Moonlight ที่เศร้าที่สุดเท่าที่เคยฟังมา วันเวลาที่เรากับเมมเบอร์เฝ้ารอมาตลอด มันไม่ใช่วันนี้หรอกเหรอวะ มันเจ็บตรงที่ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่ง การได้เห็นคนที่เรารักกลับมายืนด้วยกันครบทุกคน จะกลายเป็นเรื่องที่ต้องเฝ้ารออย่างไม่มีจุดหมายขนาดนี้ ทั้งที่ครั้งหนึ่งมันเคยเป็นภาพธรรมดาที่เราเชื่อว่าจะได้เห็นอีกเสมอ ผ่านมา1 ปีแล้ว ความรู้สึกในวันนั้นก็ยังชัดเจนอยู่เลย จนถึงวันนี้ก็ยังไม่รู้ว่าเมมเบอร์ที่เหลือจะได้กลับมาทำงานกับวงอีกเมื่อไหร่ หรือวันที่เฝ้ารอมาตลอดจะมาถึงจริงๆมั้ย บางทีก็ไม่กล้าหวังมากแล้วเหมือนกัน(แต่ไม่เคยหมดหวัง) ตลอดเวลาที่ผ่านมาก็มีท้อใจบ้าง ทุกครั้งที่เห็นรูปที่มีคนไม่ครบ มันก็ยังเจ็บลึกๆตลอด แต่จะให้เลิกรอไปเลยก็คงทำไม่ได้ ถ้าวันนั้นมีอยู่จริง ไม่ว่าจะต้องรออีกนานแค่ไหน ก็ยังมีเอลี่คนนึงรอเอ็กโซ9คนอยู่ตรงนี้เสมอนะ