iamfunn

ที่เจ็บใจมากคือ ตอนเรียนโทจบใหม่ๆ อ.ที่ปรึกษาบอกเอาไปขายช่องสิ ขายได้นะ เราก็เอาไปเร่ขาย pitch กับหลายเจ้าเลย ไม่มีใครซื้อ มักจะได้คำตอบประมาณว่า น่าสนนะ แต่ คนไทยไม่ดูสืบสวน/ โหพีเรียดด้วย สืบสวนด้วย ไม่คุ้มทุน /ไม่ใช่แนวตลาดคนไม่ดูหรอก เราพยายามขายอยู่เกือบ ๆ 2 ปี (น่าจะผ่านมาประมาณ 12 - 13 ปีละ ตอนนี้ดีใจที่คนชอบดู ชอบอ่านสืบสวนกันเยอะขึ้นมากๆๆ) ตอนนั้นคิดว่า เออ เดี๋ยวค่อยเอามาเขียนเป็นนิยายแล้วกัน แล้วชีวิตมันก็มีอย่างอื่นเข้ามาให้ทำเยอะมาก ได้เล่นซีรีส์ด้วย ยุ่งกับงานประจำด้วย สืบสยามเวอร์ชันนิยายก็เลยยังไม่ได้เขียนสักที เพราะความพีเรียดอ่ะ เอกสารนู่นนี่มันเยอะมาก ก็เอามากองๆ ไว้ แล้วก็ เดี๋ยวๆๆ จนกระทั่งน้องทักมา ได้เห็นละคร เห็นนิยายเล่มนั้น ก็รู้สึกโทษตัวเองอ่ะ ว่า เราไปขายแล้ว มันคงไม่น่าซื้อ เพราะเรามันแค่นูกูอ่ะ มันคงยังดีไม่พอ (ไม่ได้ขายกับช่องที่ผลิตออกมานะคะ) แล้วก็โทษที่ตัวเองช้า ไม่เขียนออกมาเป็นนิยายสักที ถ้าจะเขียนพลอตเดิมตอนนี้ ก็จะกลายเป็นว่าเราไปลอกเรื่องนั้นมาอีกทีรึเปล่าอีก มันเป็นแผลใหญ่ในใจมาก ปวดใจ เพราะตอนทำ ธีสีสทำคนเดียว เป็นคนเดียวในสาขาที่เลือกทำวิจัยสร้างสรรค์ เขียนเอง กำกับเอง ตัดเอง เพราะไม่มีเงินจ้างใครทำด้วย เงินก็หมดไปเยอะ ทำไป ร้องไห้ไป โคตรเหนื่อย อยากได้เป็นสายผลิตอยู่ในวงการนี้ คิดว่านี่คือโอกาส ตอนจัดงานฉายที่หอศิลป์กรุงไทย เราส่งจดหมายเชิญผู้จัดทุกคน ทุกค่ายเลย คือ ร่อนจดหมายไปทุกที่ แน่นอนว่า ไม่มีใครมา ไม่ตอบปฏิเสธ แต่ไม่ตอบรับ ก็ไม่แน่ใจว่าจดหมายถึงมั้ย แต่มีแค่ค่ายเดียวที่ตอบกลับมา คือ เป่าจินจง จนถึงตอนนี้ยังซึ้งใจอยู่เลย ว่าเค้าเสียสบะเวลามาตอบ ตอบแบบใส่ใจ บอกขอโทษที่ไปไม่ได้ แล้วก็ขออวยพรให้งานของเราสำเร็จ แค่นี้ก็มีความหมายมากแล้วสำหรับเราอ่ะ จริงๆ ตอนส่งจดหมายเชิญไม่คิดว่าจะมีใครมาหรอก เผื่อฟลุ๊คเฉยๆ แบบอย่างน้อยให้เค้าเห็นชื่อเราผ่านๆ อ่ะ แบบรู้ว่ามีคนชื่อนี้ทำสิ่งนี้อยู่บนโลกใบนี้นะ ประมาณนี้ ทั้งหมด คือ ความอัดอั้นล้วน ๆ เลย (ถ้าสะเปะสะปะเรียบเรียงไม่ดี ขอโทษนะคะ) ไม่คิดว่าตัวเองจะออกมาพิมพ์อะไรแบบนี้เหมือนกัน 🫧ขอบคุณทุกคนมากๆ นะคะ ที่แวะมาให้กำลังใจกัน มีความหมายกับเรามากๆ ค่ะ 🙇🏻‍♀️🥹🤎

อ่านดราม่าอโยธยาละอิน หลายปีแล้วก็ยังจำความรู้สึกตอนที่มีคนทักมาว่า ธีสีสพี่ได้เอาไปทำละครเหรอ? พอไปตามดูเลยเห็นว่ามีนิยายเรื่องนึงที่ได้เอาไปทำซีรีส์ ผลิตโดยช่องแถวหน้า แสดงนำโดยนักแสดงตัวท็อป แล้วเหมือนงานธีสีสตัวเองจริง ๆ ทั้งความสืบสวน ทั้งความพีเรียด(แค่คนละยุค กับเพิ่มกิมมิค) ทั้งอาชีพตัวละคร ทั้งอาชีพพ่อนางเอก ทั้งพลอต ทั้งตอนหักมุมว่าใครเป็นคนฆ่า ตามไปดูไทม์ไลน์ เจอว่านิยายเขียนหลังธีสีสเราตีพิมพ์เผยแพร่ 5 ปี สิ่งที่แย่ที่สุดที่เกิดขึ้น คือ การที่เรารู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อยจนไม่กล้าเรียกร้องอะไร เห็นเขาเป็นนักเขียนเบอร์ใหญ่ แฟนคลับเยอะ อาวุโสในวงการ คิดว่าบอกไปใครจะเชื่อ เผลอๆ อนาคตที่มีแสงส่องอยู่น้อยนิดจะดับไปเลยรึเปล่า โอกาสในหน้าที่การงานจะหายไปเลยรึเปล่า ตอนนั้นเลยพยายามบอกตัวเองว่าบังเอิญแหละ เขาระดับนั้นจะมาลอกงานคนตัวเล็กๆ ทำไม แต่ความคิดที่ว่า มันมี elements ที่คล้ายขนาดนั้น มันบังเอิญได้เหรอวะ แวบขึ้นมาตลอด หลังจากนั้นทุกครั้งที่เห็นงานเขา ในหัวจะคิดเลยว่า ไปเอาอะไรของใครจากไหนมาอีกรึเปล่า จนถึงตอนนี้ ความรู้สึกที่ทั้งโกรธ ทั้งคับแค้นก็ยังอยู่ งานสัปดาห์หนังสือ บูธของคนนี้เป็นบูธเดียวที่เราจะไม่เข้าไปเหยียบ เจ็บใจที่สุดที่ตัวเองอ่อนแอ จนเลือกที่จะไม่ทำอะไร เกลียดที่รู้สึกว่าทำอะไรไม่ได้ นอกจากตีอกชกหัว ผ่านมาหลายปี พยายามกดความรู้สึกนั้นไว้ เอามาใช้เป็นแรงขับเคลื่อน อยากสร้างงานของตัวเองให้ได้ แบบดีๆ อย่างที่หวังในสักวัน ขอสาปแช่งทุกคนบนโลกที่ขโมยความคิดคนอื่น แล้วยังยิ้มได้อย่างภาคภูมิใจ ขอให้คุณอย่าตายง่ายๆ ขอให้ทุกข์ทรมานแสนสาหัสแล้วค่อยจากโลกนี้ไปแบบทุกคนจดจำในสิ่งที่คุณทำ