Beşiktaş Iğdır

Yıllarca Beşiktaş Kulübü’nün tek sözcüsü gibi hareket etmesine rağmen, Şeref’in bir grup taraftarla stada girdiğini veya protokole kurulup hava attığını hiç görmedim. Maçlara izlenmek (gösteriş yapmak) için gelmez, izlemeye gelirdi. Kendi kurduğu taktiklerle kazandırdığı maçları bile takımına ve oyuncularına mal etmek için bir köşeye çekilir; Beşiktaş taraftarlarının kendisini kalabalıkta tebrik etmemesi için aralara karışırdı. Kendini manen kulübüne onun kadar adayan az insan vardır... #ŞerefBey

Iğdır'da Payız (Sonbahar) facebook.com/share/1BxJ42vH4…

Şu saçma sapan saatleri geri almama olayı yüzünden gece 1'e kadar nöbet tutacağız. Ama yakındır değişecek bu düzen!

Kıbrıs’tan 12 Eylül’e: Bir Ambargonun ve Mühendislik Harikası Bir Kaosun Anatomisi Giriş: Stratejik Bir Kırılma Olarak 1974 Türkiye Cumhuriyeti’nin 1974 yılında, Ada’daki soydaşlarının can güvenliğini korumak ve anayasal nizamı yeniden tesis etmek amacıyla başlattığı Kıbrıs Barış Harekâtı, modern Türk tarihinin en önemli egemenlik hamlelerinden biridir. Ancak bu harekat, sadece askeri bir başarı değil, aynı zamanda Türkiye’nin Batı bloku içindeki "sadık müttefik" rolünden sapmasının ve Washington ile olan ilişkilerinin geri dönülemez bir biçimde gerilmesinin başlangıcı olmuştur. I. Aşama: Ekonomik Kıskaç ve Ambargo Silahı Harekâtın hemen ardından ABD Kongresi tarafından yürürlüğe konulan silah ambargosu, Türkiye’yi sadece askeri alanda değil, ekonomik bir darboğaza sokarak diz çöktürmeyi hedeflemiştir. Bülent Ecevit liderliğindeki hükümetin haşhaş ekimi ve Kıbrıs konusundaki dik duruşu, Batılı servisler nezdinde "terbiye edilmesi gereken bir aktör" imajı oluşturmuştur. Ekonomik Yıkım: Döviz kıtlığı, temel ihtiyaç maddelerinin karaborsaya düşmesi (yağ, tüp, benzin kuyrukları) üzerinden toplumsal huzursuzluk tetiklenmiştir. Hedef: Ekonomik sıkıntılar vasıtasıyla halkın tepkisini doğrudan hükümete yöneltmek ve siyasi meşruiyeti sarsmak. II. Aşama: Kaosun Sosyolojik Mühendisliği (Sağ-Sol Çatışması) Ekonomik darboğazın tek başına yeterli olmayacağı anlaşıldığında, Türkiye iç savaş provokasyonlarının sahnesi haline getirilmiştir. CİA ve bağlantılı istihbarat ağları üzerinden yürütülen "stratejik kaos" operasyonu, ülkenin enerjisini kendi içinde tüketmesine yol açmıştır. Silah ve Manipülasyon: Sokaklardaki çatışmalarda hem sağcı hem de solcu grupların elindeki silahların aynı illegal kanallardan beslendiği gerçeği, çatışmanın ideolojik değil, "üretilmiş" bir kriz olduğunu kanıtlar niteliktedir. Toplumsal Cinnet: Öğrenci hareketleri ve sendikal grevlerin provoke edilmesiyle, devletin asayişi sağlama yetisi sistematik olarak zayıflatılmıştır. III. Büyük Final: "Bizim Çocuklar" ve 12 Eylül 1974’te başlayan cezalandırma süreci, 1980 yılına gelindiğinde meyvesini vermiştir. 12 Eylül sabahı tankların sokağa çıkması, sadece bir iç güvenlik müdahalesi değil, Amerikan istihbarat servislerinin yıllardır ilmek ilmek ördüğü operasyonun başarıya ulaştığının ilanıdır. Paul Henze’nin Beyaz Saray’a geçtiği "Bizim çocuklar başardı" mesajı, bu darbenin yerli bir ihtiyaçtan ziyade, bölgesel çıkarlarını korumak isteyen bir süper gücün tasfiyesi olduğunu açıkça ortaya koymaktadır. Sonuç: Bir Egemenlik Bedeli Türkiye’nin Kıbrıs’ta attığı bağımsızlık adımı, on yıl süren bir istikrarsızlık, binlerce vatan evladının kaybı ve ağır bir ekonomik bedel ile ödetilmek istenmiştir. Bülent Ecevit’in şahsında temsil edilen "milli duruş", küresel güçlerin yerel işbirlikçileri ve istihbarat ağları vasıtasıyla bastırılmış olsa da; bu dönem, Türkiye’nin kendi savunma sanayiini kurma (ASELSAN, ROKETSAN vb.) ve dış politikada çok boyutluluğu arama zaruretini anlaması bakımından acı bir ders niteliğindedir.

Mekânı cennet olsun...