เรารักหมูปิ้ง retweeted
ประสบการณ์ที่ผมและผู้โดยสารอีกหลายร้อยชีวิตได้รับจากสายการบิน AirAsia X @airasia @airasiaTH
รอบนี้ผมเดินทางมาประเทศญี่ปุ่นเพื่อทำงานแฟนไซน์ที่โตเกียว รวมถึงงานอื่น ๆ และอยู่เที่ยวต่อกับครอบครัว โดยมีทั้งคุณพ่อ คุณแม่ และทีมงานเดินทางมาด้วยกัน
เที่ยวบินขากลับของผมมีกำหนด Boarding เวลา 19.45 น.
ผมนั่งรออยู่บริเวณหน้าเกทจนถึงเวลา 20.30 น. ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะเข้าใจว่าเที่ยวบินอาจจะดีเลย์เล็กน้อย ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ตามปกติ
จนกระทั่งเวลา 21.00 น. มีประกาศแจ้งว่าเครื่องบินมีปัญหาทางเทคนิค จำเป็นต้องให้ทีมช่างเข้าซ่อมแซม และจะแจ้งเรื่องการขึ้นเครื่องอีกครั้งในเวลา 22.00 น.
พอถึงเวลา 22.00 น. ก็มีประกาศให้รอต่อจนถึง 23.00 น.
และเมื่อถึงเวลา 23.00 น. สายการบินก็ประกาศยกเลิกเที่ยวบิน (Flight Cancelled) พร้อมแจ้งให้ผู้โดยสารทุกคนออกจากพื้นที่โดยเร็ว เนื่องจากสนามบินกำลังจะปิดให้บริการ
ตอนนั้นทุกคนยืนงงอยู่บริเวณหน้าเกท เพราะไม่มีใครทราบเลยว่าต้องทำอย่างไรต่อ ต้องไปรับกระเป๋าที่ไหน หรือสายการบินจะมีมาตรการช่วยเหลือผู้โดยสารอย่างไร
ผมจึงเดินเข้าไปสอบถามพนักงานบริเวณเคาน์เตอร์ว่า
“แล้วพวกเราต้องทำอย่างไรต่อครับ? ต้องไปรับกระเป๋าที่ไหน?”
พนักงานตอบกลับมาว่าไม่รู้ แต่ขอให้พวกเราออกจากพื้นที่ก่อน พร้อมอธิบายว่าเครื่องบินไม่สามารถซ่อมแซมได้ เนื่องจากอะไหล่จะมาถึงในช่วงเช้าของวันถัดไป
สิ่งที่ผมสงสัยมากคือ ถ้าทางสายการบินทราบอยู่แล้วว่าไม่มีอะไหล่ และไม่สามารถซ่อมเครื่องบินให้เสร็จได้ในคืนนั้น ทำไมถึงต้องรอจนถึงเวลา 23.00 น. จึงประกาศยกเลิกเที่ยวบิน?
ถ้าทางสายการบินสามารถแจ้งให้เร็วกว่านี้ เช่น ตั้งแต่เวลา 20.00 น. ผู้โดยสารทุกคนก็ยังพอมีเวลาเดินทางด้วยรถไฟเพื่อออกไปหาโรงแรม หรือจัดการเรื่องที่พักของตัวเองได้ทัน
แต่การประกาศยกเลิกเที่ยวบินในเวลาที่ดึกขนาดนั้น ทำให้ทุกคนแทบไม่มีทางเลือกเหลืออยู่เลย
ผมจึงถามพนักงานต่อว่า แล้วพวกเราต้องออกไปทางไหน แต่พนักงานกลับเดินหลบเลี่ยงไปโดยไม่ได้ให้คำตอบที่ชัดเจน
เมื่อผู้โดยสารจำนวนมากยังคงยืนอยู่บริเวณหน้าเกท เพราะไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อ ก็มีการปิดไฟและประกาศให้ทุกคนออกจากพื้นที่
หลังจากนั้นผู้โดยสารทุกคนต้องเดินกลับเข้าสู่กระบวนการตรวจคนเข้าเมืองของญี่ปุ่นอีกครั้ง เหมือนกับเพิ่งเดินทางมาถึงประเทศญี่ปุ่น ต้องผ่านการตรวจพาสปอร์ต และไปรอรับกระเป๋าที่สายพาน ซึ่งใช้เวลานานมาก
เมื่อพวกเราได้รับกระเป๋ากันแล้ว กัปตัน นักบินผู้ช่วย และลูกเรือของเที่ยวบินดังกล่าวก็เดินลงมาบริเวณเดียวกัน
ผู้โดยสารจำนวนมากจึงเข้าไปสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น และพวกเราจะต้องทำอย่างไรต่อ
จากที่ผมเห็น ลูกเรือผู้หญิงเดินก้มหน้าเลี่ยงออกไปโดยไม่ได้ให้คำตอบ ส่วนกัปตันและนักบินผู้ช่วยถูกผู้โดยสารจำนวนมากเข้าไปรุมสอบถาม
มีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งซึ่งเดินทางมาพร้อมเด็ก ๆ กว่า 100 คน เพื่อเข้าร่วมการแข่งขันหุ่นยนต์ เข้าไปสอบถามกัปตันว่า
“แล้วพวกเราจะทำอย่างไรได้บ้างครับ เพราะมีเด็กเล็กเดินทางมาด้วยจำนวนมาก”
กัปตันกลับนิ่งเงียบอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตอบว่า
“พรุ่งนี้ผมมีงานครับ”
แล้วเดินออกไป
คำถามของผมคือ แล้วผู้โดยสารทุกคนไม่มีงานต้องทำกันเหรอครับ?
ทุกคนต่างก็มีภาระหน้าที่ มีครอบครัว มีตารางงาน และมีเหตุผลที่จำเป็นต้องเดินทางกลับตามกำหนดเหมือนกัน
หลังจากนั้น เหลือเจ้าหน้าที่ชาวญี่ปุ่นอยู่ประมาณ 10 คน เพื่อจัดการกับผู้โดยสารที่ยังตกค้างอยู่ในสนามบิน
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับเป็นการพยายามให้ผู้โดยสารออกจากพื้นที่ มีทั้งการตะคอก การผลักดัน และการบอกให้ทุกคนออกไป
ผู้โดยสารหลายคนพยายามสอบถามว่า
“สรุปแล้วเที่ยวบินของพวกเราจะเป็นอย่างไรต่อ?”
“พวกเราต้องจองตั๋วใหม่เองหรือเปล่า?”
“แล้วตอนนี้พวกเราต้องทำอย่างไร?”
“ทางสายการบินสามารถจัดหาโรงแรมให้พวกเราได้ไหม เพราะมีเด็กเล็กเดินทางมาด้วยกว่า 100 คน?”
แต่คำตอบที่ได้รับคือให้ทุกคนออกไปก่อน โดยแจ้งว่าจะมีขนมและที่นอนให้
ผมจึงถามกลับว่า “ที่นอนที่ว่าคือที่ไหนครับ?”
เพราะตอนนั้นเป็นเวลาหลังเที่ยงคืนแล้ว การหาโรงแรมหรือเช็กอินในญี่ปุ่นเวลานั้นเป็นเรื่องยากมาก โดยเฉพาะถ้าไม่ได้จองล่วงหน้า หลายโรงแรมก็ไม่มีพนักงานให้เช็กอินในช่วงดึก ทำให้พวกเราอาจต้องรอจนถึงเช้า
เจ้าหน้าที่ตอบว่าจะมีถุงนอนกับขนมให้ และให้ทุกคนไปหาที่นอนกันเองบริเวณโซนด้านหน้าใกล้ประตูทางเข้าสนามบิน ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ไม่ได้ปิดให้บริการ
แต่บริเวณนั้นอากาศหนาวมาก
ผมจึงเดินแหวกกลุ่มผู้โดยสารเข้าไปถามเจ้าหน้าที่เป็นภาษาอังกฤษว่า
“If you had kids, or if we were your family, would you let us sleep on the floor in this freezing weather?“
🤖 Made with AI
เรารักหมูปิ้ง retweeted
TAL VEZ soy demasiado woke pero no entiendo cómo los hombres pueden faltar al trabajo para jugar GTA sin ser criticados, mientras que las mujeres tenemos que ir trabajar con dolores menstruales intensos porque si faltamos somos tachadas de "poco profesionales e irresponsables".
El GTA VI paraliza las oficinas: España se sitúa como el cuarto país del mundo con más solicitudes de día libre para su estreno mrf.lu/2wQyg
เรารักหมูปิ้ง retweeted
Im so glad they made him goofy and cute instead of nonchalant and tough 😭😭🙏🏼🙏🏼
เรารักหมูปิ้ง retweeted
กำลังเดินทางที่ ถ.เพชรเกษม ผ่าน จ.นครปฐม เพื่อเดินทางไปราชบุรีครับ อาจจะแวะกาญฯ ไปทักทายคนนึง
#GTA6
เรารักหมูปิ้ง retweeted
Джейсон классический золотистый ретривер с напускной маскулинностью который будет за милую душу стряпать завтраки со всем соглашаться смотреть ромкомы наносить масочки для лица давать своей женщине в жопу и чота там мурчать на уровне её пусси 24/7
เรารักหมูปิ้ง retweeted
มีผู้สมัครงานอายุ 22 ปีโทรมาขอยกเลิกนัดสัมภาษณ์
เขาบอกว่า “ขอโทษครับ สุดท้ายผมไม่ไปแล้วนะครับ”
พอถามเหตุผล เขาตอบว่า “ได้งานที่สามารถทำงานจากบ้านได้ทุกวัน เลยไม่อยากต้องเดินทางไปออฟฟิศ”
ฝ่ายเราก็เข้าใจ บอกให้โชคดีไป
ผ่านไปหนึ่งปีครึ่ง เขาส่งเรซูเม่มาสมัครอีกครั้ง พร้อมข้อความว่า “ไม่แน่ใจว่าคุณยังจำผมได้ไหม ครั้งก่อนผมเคยยกเลิกนัดสัมภาษณ์ไป”
เลยเรียกมาคุย แล้วถามตรง ๆ ว่า “ทำงานจากบ้านเป็นยังไงบ้าง?”
เขาตอบว่า “ช่วงแรกดีมากครับ แต่ผ่านไปหลายเดือนแทบไม่ได้คุยกับคนในทีมนอกจากตอนประชุม”
ถามต่อว่า “แล้วออกจากงานเพราะเรื่องนั้นเหรอ?”
เขาบอกว่า “ไม่ใช่ครับ ออกเพราะเคยขอให้ช่วยสอนงานสามครั้ง แต่ไม่มีใครมีเวลาให้”
แล้วเขาก็พูดต่อว่า “ตอนนี้ผมไม่ได้มองหางานที่ทำงานจากบ้านแล้ว ผมมองหาที่ที่ผมได้เรียนรู้จริง ๆ”
ฝ่ายเราบอกว่าที่นี่ก็มีวันทำงานจากบ้านบ้างเหมือนกัน
เขาตอบว่า “รู้ครับ ครั้งนี้ผมเลยถามก่อนเลยว่าที่นี่สอนงานพนักงานใหม่อย่างไร”
สุดท้ายเรารับเขาเข้าทำงาน
ผ่านไปหกเดือน เขากลายเป็นหนึ่งในคนที่ปรับตัวเข้ากับทีมได้ดีที่สุด
การปฏิเสธโอกาสครั้งหนึ่ง ไม่ควรปิดประตูไปตลอดกาล
บางครั้งสิ่งที่เปลี่ยนไม่ใช่ตัวผู้สมัครเอง แต่คือสิ่งที่เขาเรียนรู้ว่าตัวเองให้ความสำคัญกับอะไร
Me llamó un candidato para cancelar su entrevista.
22 años: «Perdona, al final no voy a ir».
Yo: «¿Puedo saber el motivo?».
22 años: «Me han ofrecido un puesto donde puedo teletrabajar todos los días».
22 años: «Y prefiero no tener que ir a una oficina».
Yo: «Lo entiendo. Mucha suerte».
Un año y medio después.
Recibí su currículum otra vez.
En el correo había escrito:
«No sé si te acordarás de mí. Cancelé una entrevista con vosotros».
Lo cité.
Y le pregunté:
«¿Qué tal fue el teletrabajo?».






































































