ถ้ารสชาติแบบตำลาวคือมัน intense มากนะสำหรับต่างชาติอะ แล้วแจมินว่าไงอร่อยไหมคะ
ทุกคนแจมินได้กินส้มตำแบบต่างจังหวัดแล้ว หลังจากที่พูดที่แฟนมีตวันนั้น แล้วทีมงานก็ซื้อมาให้กิน แต่วันนี้ได้กินรสชสติของพี่แบมเพราะแบมแบมตำส้มตำรสชาติแบบลาว ๆ ต่างจังหวัด อีสานแท้ (เซียนหรั่งบอก) 😭😭🫶🏻
#BamBamxIDOLSTABLEEP6
#JAEMINxIDOLSTABLE
181
💭:-) retweeted
เวลาพูดถึงความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาในไทย เรามักนึกถึงภาพคนรวยมีเงินเรียนพิเศษ คนจนไม่มี
แต่ความจริงคือ ต่อให้คุณเป็นเด็กธรรมดาที่กัดฟันสู้จนสอบติดคณะท็อป มหาลัยท็อปได้สำเร็จ คุณก็ยังต้องไปชนกับกำแพงที่มองไม่เห็นชื่อว่า Crony Capitalism (ทุนนิยมพวกพ้อง) อยู่ดี
ด่านแรกที่ตัดกำลังคนธรรมดาตั้งแต่ในรั้วมหาลัย ไม่ใช่ความโง่ แต่เป็นต้นทุนของการห้ามพลาด
ขณะที่คนจำนวนมากต้องเรียนไปอย่างห่วงหน้าพะวงหลัง ทั้งค่าครองชีพ หนี้ทางบ้าน และความหวังของครอบครัว จนพลังชีวิตครึ่งหนึ่งหมดไปกับการประคองตัวไม่ให้ร่วง คนที่มีทุนเดิมสามารถใช้ชีวิตมหาลัยเพื่อค้นหาตัวเอง ลองผิดลองถูก สร้างพอร์ต และสร้างเครือข่ายได้เต็มที่
ยิ่งในประเทศที่ธุรกิจจะโตได้ต้องอิงแอบอำนาจรัฐ มิตรภาพในรั้วสถาบันการศึกษาจึงไม่ใช่แค่การมีเพื่อนเก่งๆ แต่มันคือการเชื่อมสายสัมพันธ์ล่วงหน้าระหว่างว่าที่ผู้คุมกฎ กับ ว่าที่เจ้าของสัมปทานรุ่นต่อไป
พอถึงวันรับปริญญา แม้จะเรียนจบวันเดียวกัน ใส่ครุยเหมือนกัน คนกลุ่มหนึ่งจึงได้แค่ "ใบเบิกทางไปขายแรงงาน" ส่วนอีกกลุ่มได้ "พาร์ตเนอร์ไปแบ่งเค้กประเทศ"
และวินาทีที่ก้าวพ้นรั้วมหาลัย สนามสอบซึ่งเป็นสนามจำลองที่ดูแฟร์ที่สุดเท่าที่ประเทศนี้พอจะมีให้ ก็ได้จบลงแล้ว
ระบบความสามารถนิยม (Meritocracy) ที่รัฐหลอกให้เราเชื่อมาตลอดวัยเรียนว่า "คะแนนสูงชนะ คะแนนต่ำแพ้" ใช้ไม่ได้อีกต่อไปในระบบเศรษฐกิจจริง เพราะตลาดใหญ่ของประเทศนี้ไม่ได้แข่งกันอย่างเสรี แต่ถูกล็อกไว้ด้วยโควตา ใบอนุญาต และอภิสิทธิ์ในมือคนไม่กี่ตระกูล
ในโครงสร้างแบบนี้ ลูกหลานชนชั้นนำไม่ได้ชนะเพราะเก่งกว่าในแง่ความรู้ความสามารถ แต่ชนะเพราะเขามีทั้งฟูกหนาให้ล้มได้ไม่จำกัด มีนามสกุลเปิดประตูดีลใหญ่ และมีตลาดที่รัฐช่วยกั้นคู่แข่งรายย่อยออกให้เสร็จสรรพ
ส่วนคนเก่งที่ถีบตัวเองขึ้นมาจากศูนย์ แทบไม่มีพื้นที่ให้ตั้งตัวมาสร้างธุรกิจใหม่ ๆ ทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุดที่ระบบเหลือไว้ให้ คือการยอมเป็นอะไหล่พรีเมียม ป้อนเข้าสู่อาณาจักรของคนกลุ่มแรก
สุภาษิตคำสอนเรื่องความขยันที่ว่า "ขยันวันนี้ สบายวันหน้า" หรือ "ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น" จึงฟังแล้วชวนขมปร่าในคอขึ้นทุกวัน
ไม่ใช่เพราะความพยายามไม่มีค่า แต่เพราะระบอบทุนนิยมพวกพ้องจงใจกดราคาของความสามารถ ให้ต่ำกว่าราคาของเส้นสายและทุนผูกขาดเสมอ
ถ้าไม่รื้อกติกาเศรษฐกิจข้างบน ต่อให้เด็กไทยขยันจนตายคากองหนังสือ ช่องว่างนี้ก็ไม่มีวันแคบลง
⏳3 years until 2030. How can we accelerate progress towards quality education for all?
UNESCO led an #SDG4session at ESCAP's East and North-East Asia Multi-Stakeholder Forum to identify priority actions.
💡Regional insights will help shape #APMED7 and the 2027 global review.
พนักงานบริการอยู่ต่ำสุดของห่วงโซ่เลยล่ะ ทั้งลูกค้า หรือแม้แต่เจ้านายมีมุมมองต่ออาชีพนี้แบบสุดมาก เหมือนอยู่ใต้ตีนคนอื่นตลอดเวลา ลูกค้าจะยังไงต้องยอมทุกอย่าง ลูกค้าคือพระเจ้าว่าช้าน กุงึด
7
เหมือนงานเจนเไอะพี่ มันไม่โปรเลยมันทำให้ภาพลักษณ์โปรเจกต์ดูไม่แพงไปเลยอะ พูดง่าย ๆ มันไม่สมกับความเป็นราชวงศ์
7
แล้วกลุ่มตัวอย่าง 6 คน ที่มีประสบการณ์การเป็นเมียน้อยไม่ต่ำกว่า 3 ปี ด้วยนะ5555555555
📍มีช่วงนึงชั้นสงสัยแล้วอยากรู้ว่าอะไรคือแรงจูงใจให้ตัดสินใจไปเป็น “เมียน้อย” คนอื่น
จนไปเจองานวิจัย the sis เรื่อง เมียน้อย : กระบวนการตัดสินใจและการปรับตัว อยากให้ทุกคนไปลองอ่าน คือแบบโอโห เปิดโลกมาก
อ่านฉบับเต็ม : digital.library.tu.ac.th/tu_…
💭:-) retweeted
ไถ ตต เหมือนเดิม รอบนี้เจอคนมารีวิวเรียนจีนด้วยตัวเอง จาก0 ให้พูดได้ภายใน4 เดือน เค้าทำอาชีพขับแกร๊บส่งอาหาร เลยมีเวลาว่างอ่านหนังสือแค่วันละ1-2 ชม. บอกว่าใช้แอปhanzii ช่วย แล้วก็เก็บศัพท์ตาม hskระบบใหม่ด้วย อ่ะเค้ายกตัวอย่าง hsk1 มีคำศัพท์500 คำ เค้าก็เก็บวันละ100 คำ😳 วันละ100 คำ!!! เดวฮะ เดวก่อน พี่รอผ๋มก่อนนนนน🥹


































