พุดพิชฌา ft. 🪷

— #athchr_LADSTH ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้า ยามเช้ามาเยือนยังเขตห้ามล่าหมายเลข 7 เหมือนกับพื้นที่อื่น ๆ แต่สำหรับราฟาเอลนั้น ต่างออกไป แสงแดดลอดผ่านม่านในห้องศิลปะ ตกกระทบลงบนใบหน้าหญิงสาวที่ยังคงหลับไหลอยู่ข้างกายเขา สายตาของเขาจับจ้องใบหน้านั้นราวกับต้องการสลักลึกลงไปในความทรงจำ ผลงานศิลปะโดดเด่นมากมายรายล้อมในห้องนี้ ทว่าไร้ซึ่งชิ้นอันที่สามารถเทียบแม้เพียงเสี้ยวนึงของเธอได้ จริง ๆ แล้วตัวเขาเองก็ยังไม่ค่อยเข้าใจนัก— ตั้งแต่มาถึงยังที่แห่งนี้ บางครั้งความกังวลใจอย่างไม่ทราบสาเหตุก็ก่อตัวขึ้น หรือจริง ๆ แล้ว ตัวเขาเองนั้นรู้ถึงสาเหตุของมันดี ทว่าส่วนหนึ่งที่ลึกลงไปข้างในใจไม่อาจยอมรับ คืนก่อนหน้าเขาไม่อาจหลับลงได้ กลัวว่าหากหลับตานานเกินไป— เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เขาจะไม่อาจหาเธอพบได้อีก ไม่ว่ายังแห่งหนไหนก็ตาม... ที่จริงแล้ว เขาไม่อาจหลับลงได้เลยแม้สักวินาที รู้ตัวอีกที แสงอาทิตย์ก็สาดส่องลงบนใบหน้าหญิงสาวผู้เป็นที่รัก ใบหน้าเธอดูเหนื่อยล้านิดหน่อย ขนตาแพยาวบนดวงตาที่กำลังหลับพริ้ม ลมหายใจที่สม่ำเสมอ อยู่ในระยะที่เพียงเอื้อมมือออกไปก็สัมผัสได้ ราวกับย้ำเตือนถึงการมีอยู่ของเธอให้เขาได้สบายใจ— อย่างน้อยก็ในตอนนี้ เธอในตอนนี้ราวกับฟองสบู่ สัมผัสได้ ทว่าจะแตกสลายและหายไปต่อหน้าเขาเลยหรือเปล่า ราฟาเอลไม่แน่ใจนัก ตัวเขาเองแยกไม่ออกว่าก่อนหน้านี้คือฝันร้ายเสมือนจริง หรือในยามนี้คือฝันดีเพียงชั่วคราวกันแน่ "เธอยังอยู่ตรงนี้..." "ผมจะทำยังไงดี" "เธอบอกผมทีได้ไหมครับว่าผมต้องทำยังไง" เสียงที่เอื้อนเอ่ยออกไปไม่ถึงผู้รับ ราวกับวาฬในอวกาศ