MACİT

PEYGAMBERLİK İDDİA EDENLERİ VE PEŞLERİNE TAKILANLARI KONUŞACAĞIZ!.. Almanya saati ile 21:00’de 👇👇👇👇👇 youtube.com/live/Xp7_BTkQ808…

Keşke insanlığımızın da düzenli check-up’ını yaptırabileceğimiz bir sistem olsaydı… Kanımızdaki eksilen değerler gibi vicdanımızdaki eksilen merhameti, kalbimizde azalan şefkati, ruhumuzda tükenen vefayı, karakterimizde aşınan dürüstlüğü de ölçebilseydik. Keşke tahlillerimiz, hangi insani değerlerimizin alarm verdiğini, hangi erdemlerimizin sessizce can çekiştiğini gösterebilseydi. Belki o zaman bedenimizdeki küçücük bir vitamin eksikliğinden ürktüğümüz kadar, ruhumuzdaki koca bir insanlık kaybından da ürperirdik. Çünkü insan, bazen bütün organları sapasağlam olduğu hâlde, insanlığının en hayati yerlerinden ölmeye başlar. Ve ne acıdır ki bazı hastalıklar insanı hayattan, bazıları ise insanı insanlığından koparır…

Bunu darbe bahanesiyle Artvin’in bir ilçesindeki öğretmeni tutuklayanlar söylüyor!

YİTİKLERİMİZİ BULMA SEFERBERLİĞİ İsmet Macit | Çağlayan Dergisi … “Vefa, hafızanın vicdanıdır.” Uzun ve yorucu bir süreçten geçtik… Kimi zindanlarda eskitti ömrünü. Kimi gurbet yollarında tüketti gençliğini. Kimi malını, mülkünü, mesleğini kaybetti. Kimi de sessizce bir kenara çekilip yaralarını kendi içinde sarmaya çalıştı. Bir zamanlar aynı sofranın etrafında oturan, aynı ideallere gönül veren nice insan bugün farklı hayatların içinde yaşıyor. Belki kırgın. Belki yorgun. Belki yalnız. Belki de unutulduğunu düşünüyor. Oysa insanı en çok yoran şey yaşadığı acılar değildir. Hatırlanmamaktır. Aranmamaktır. Sorulmamasıdır. Unutulmasıdır. Bir telefonun ucunda dost selamına susamış nice yaralı yürekler vardır. Belki de bazıları yıllardır şu cümleyi içlerinden geçiriyordur: “Acaba beni hatırlayan kaldı mı?” Bazı insanlar davayı terk etmedi. Sadece yoruldu. Bazıları vazgeçmedi. Sadece incindi. Bazıları uzaklaşmadı. Sadece sessizleşti. Geliniz, kardeşlerimizi hatalarıyla değil, hasenatlarıyla hatırlayalım. Çünkü vefa, kusurları saymak değil, güzellikleri unutmamaktır. Belki de en büyük fetihler, yeni şehirler kazanmak değil, kaybettiğimizi sandığımız gönülleri yeniden kazanmaktır. Zira belki de Allah, yıllardır aradığımız bereketi, unutulduğunu zanneden bir kardeşimizin kalbinde saklıyordur. 📖 Yazının tamamını Çağlayan Dergisi Elim sayısında okuyabilirsiniz: İsmet Macit

BİR KANDİLLE BAŞLAYAN IŞIK… Bir Kandille Başlayan Aydınlık, Bir Tuğlayla Devam Etsin… Bazen bir kandil yakarsınız, yalnızca bir odayı aydınlatırsınız. Bazen bir tuğla koyarsınız, asırlar boyunca nice gönülleri aydınlatacak bir irfan yuvasının temeline harç olursunuz. İnsan, bazen küçücük bir iyilikle kocaman bir ebediyet kazanır. Asr-ı Saadet’ten günümüze uzanan ne güzel bir hatıra vardır… Sahabeden Temîm ed-Dârî (r.a.), Şam’dan getirdiği kandillerle Mescid-i Nebevî’yi aydınlatmıştı. Allah Resûlü (s.a.v.), mescidin aydınlandığını görünce fevkalade memnun olmuş, bu güzel hizmete vesile olan sahabisine rivayetlerde nakledildiği üzere şu manada dua etmişti: “Sen bizim mescidimizi aydınlattın. Allah da senin kabrini nurlandırsın!” Ne muhteşem bir karşılık! Bir insan, Allah Resûlü’nün mescidine birkaç kandil getiriyor; karşılığında bir Peygamber duasına mazhar oluyor. Çünkü o kandiller yalnızca bir binanın duvarlarını aydınlatmıyordu. Orası vahyin öğretildiği, imanın gönüllere nakşedildiği, insanlığın geleceğini değiştirecek insanların yetiştirildiği bir ilim, irfan ve irşat mektebiydi. Temîm ed-Dârî, bir mescide kandil asmıştı; fakat aslında insanlığın yarınlarına ışık bırakmıştı. Bugün o kandillerin yerini başka imkânlar, o hurma direklerinin yerini başka binalar aldı. Fakat aydınlatılmayı bekleyen gönüller, yetiştirilmeyi bekleyen nesiller ve insanlığa uzatılmayı bekleyen eller hâlâ var. İşte bugün Hannover’de gönüllülerin büyük fedakârlıklarıyla hayata geçirilen yeni bir eğitim, kültür ve buluşma merkezi, bizleri böyle bir hayra davet ediyor. “Bir Tuğla da Sen Koy!” Bu çağrı, yalnızca bir binanın kalan borcunu ödemek için başlatılmış bir yardım kampanyası değildir. Bu çağrı, bir çocuğun geleceğine, bir gencin yetişmesine, bir ailenin huzuruna, bir toplumun kardeşliğine ve yarınların aydınlığına ortak olma davetidir. Kim bilir, bugün koyacağımız bir tuğlanın gölgesinde yarın kaç çocuk yetişecek? Kaç genç istikametini bulacak? Kaç insanın kalbine ümit, kaç gönle merhamet, kaç hayata iyilik dokunacak? Belki de yıllar sonra hiç tanımadığımız bir insanın duasında bizim de küçücük bir hissemiz bulunacak. Ve belki de dünyada unuttuğumuz bir bağış, ahirette hiç sönmeyen bir kandil olarak karşımıza çıkacak. Temîm ed-Dârî’nin kandilleriyle aydınlanan Mescid-i Nebevî ile bugün ilim ve irfan için inşa edilen merkezler arasında, niyet ve hizmet bakımından ne güzel bir manevi köprü vardır! Elbette hiçbir mekân Mescid-i Nebevî’nin makamıyla bir tutulamaz. Fakat aynı ihlasla yapılan hayırlı hizmetlere destek verenlerin de Allah Resûlü’nün o güzel duasının bereketinden nasiplenmesini ümit etmek ne büyük bir bahtiyarlıktır. Gelin, Hannover’de yükselen bu hayır yuvasına biz de bir tuğla koyalım. İmkânı olan maddi desteğiyle, olmayan duasıyla, herkes de bu kampanyayı çevresine duyurarak bu güzelliğe ortak olsun. Unutmayalım ki bazı binalar tuğlayla yükselir, fakat asıl değerini içlerinde yetişen insanlarla kazanır. Bir tuğla, bir duvarın parçası olabilir. Ama ihlasla verilmiş bir tuğla, insanın ebedî saadet sarayına koyduğu bir taş da olabilir. Temîm ed-Dârî’nin kandilleri çoktan söndü; fakat o kandillerin aydınlığı on dört asırdır gönüllerde yaşamaya devam ediyor. Kim bilir, bugün koyacağımız bir tuğlanın aydınlığı da bizden çok sonra yaşamaya devam edecektir. Gelin, yalnızca bir binanın tamamlanmasına değil, bir neslin aydınlanmasına omuz verelim. Rabbim, bu hayra öncülük edenlerden, destek verenlerden ve vesile olanlardan razı olsun. Bir tuğla da sen koy; yarınların aydınlığında senin de bir izin olsun! Kampanyaya destek olmak için: gofundme.com/f/gemeinsam-ein… Hayra vesile olan, hayrı yapan gibidir. gofundme.com/f/gemeinsam-ein…

Ülkeyi yönetemeyecek hâle gelince ALGIYI yönetmeye başladılar!.. Hakikati süslü yalanlarla kapatmaya çalışıyorlar. Ama batmakta olan geminin güvertesini cilalamak, gemiyi batmaktan kurtarmaz!

Sn @aysebohurler Partinizin hâli, çamura saplanmış araba gibi: Motor döşledi, hâlâ gaz veriyorsunuz.. Ama tekerler boşa dönüyor, araba her hamlede biraz daha batıyor. Ama onlar motorun gürültüsünü hâlâ başarı diye anlatıyorsunuz!.. Gaz vermeyi bırakın; memleketi çamura gömdünüz.

Fon piyasasında yüz binlerce insanın parasının akıbeti, milyarlarca liralık işlemler ve kamuoyunun cevap beklediği devasa sorular ortadayken; “muhalif” denilen gazeteciliğin görevi iktidarın servis ettiği operasyon manşetlerini köpürtmek değil, paranın izini sürmektir. Bugün 12 milyon 852 bin liralık para ve altını kocaman puntolarla “SON DAKİKA” diye verenler, milletin milyarlarının konuşulduğu fon meselesinde aynı büyüteci nereye koyuyor? Gazetecilik, iktidarın gösterdiği yere projektör tutmak değildir; iktidarın karanlıkta bırakmak istediği yere ışık tutmaktır. Asıl soru şu: Milyonları manşet yapanlar, milyarların hesabını neden aynı ısrarla sormuyor?

Bak Sn @sabri_okur Bu not tabutla zindandan çıkan gerçek bir nur talebesinin eşyaları arasından çıktı!.. Abdullah abi, (Üstadı ve talebeleri gibi) hukuku yok eden merhametsiz bir siyasete boyun eğmedi.. Ölüme gülerek gitti.. Sen ve şürekan bu zulme ses çıkarmadıkça merhametsiz siyasete odun taşıyanlar olarak anılacaksın(ız)! Vesselam

BİR TABUTUN YETİMLİĞİ.. ABDULLAHTIRPAN ANISINA Fotoğrafta biri tabutun içinde diğeri tabutun başında iki kişi görünüyor… Abdullah Tırpan ve kızı Refia abla Ama görünmeyen başkaları da var... Bakanlar arasında: Geciken adalet var. Duyulmayan çığlıklar, görülmeyen hastalıklar, açılmayan kapılar var. Ve bir kızın, artık hiçbir mahkemenin telafi edemeyeceği boynu bükük bekleyişi… Abdullah Tırpan cezaevinden tahliye edilmedi; tabutla çıktı. Şimdi kızı, babasının başucunda sessizce oturuyor. Aralarında birkaç karışlık mesafe fakat artık aşılması mümkün olmayan kocaman bir boşluk var. Bu fotoğraf bir görüntü değil, tutanaktır, hakikati haykıran bir hafızadır artık! Bu tabut yalnızca bir ölüyü değil gecikmiş adaleti ihmalin ve vicdansızlığın ağırlığını da omuzlamıştır. O kızın sessizliği de bir gün konuşacaktır… Belki bu dünyada ama kesinlikle ahiret yurdunda mahkeme-i kübrada… Adalet gecikti ve Abdullah abi Rabbine yürüdü… Ama sadece bir insan toprağa verilmedi... Geride bıraktıkları yaralı yüreklerin çığlığı da haşirde dirilip mahşerde zalimlerin zihinlerinde bir kamçı gibi yankılanmak üzere o tabutla beraber gömüldü!..

Arkasındaki süslü yazılara, dillerinden dökülen dinî cümlelere bakmayın!.. Bazen insanları dinden soğutmak için dine saldırmaya gerek kalmaz; dini kötü temsil etmek yeter. Öyle bir dil, öyle bir öfke, öyle bir hoyratlık sergiliyorlar ki insan ister istemez soruyor: Bu anlatılan din ise, Efendimizin (s.a.v.) merhameti, nezaketi, adaleti ve güzel ahlâkı nerede? Efendimizin hayatından zerre nasip alınsaydı, din insanların yüreğinde bir korku ve nefret sebebi değil; merhamete açılan bir kapı olurdu.

Zindandan bostan-ı cinâna yürüyen Abdullah Abi’nin kendi el yazısıyla Risale-i Nur’dan kâğıda döktüğü satırlar… İnsan, ardından kalan birkaç satıra bakınca bazen bir ömrün nasıl tamamlandığını görüyor. Sanki insan, gideceği yere varmadan önce kendi vedasını yazıyor; çektiği acının içinden şikâyeti değil şükrü, zindanın içinden karanlığı değil ebediyeti seçiyor: “…ihtiyarlığımın en sıkıntılı bir senesini, gençliğimin en ferâhlı on senesine değiştirmem. Hususan hapiste farz namazını kılan ve tevbe edenin herbir saati on saat ibâdet hükmüne geçmesiyle ve hastalıkta ve mazlumiyette dahi herbir fânî gün, sevap cihetinde on gün bâkî bir ömrü kazandırmasıyla, benim gibi kabir kapısında nöbetini bekleyen bir adama ne kadar medâr-ı şükrândır, o manevî ihtardan bildim, ‘Hadsiz şükür Rabbime’ dedim, ihtiyarlığıma sevindim ve hapsime râzı oldum.” İnsan bu satırları, onca hastalığına rağmen zindanda tutulan birinin el yazısından okuyunca kelimeler ağırlaşıyor. Bir tarafta hastalık, zindan ve mazlumiyet… Öte tarafta, bütün bunların ortasında “Hadsiz şükür Rabbime” diyebilen bir kalp. Mekânı cennet, makamı âli olsun. Yakınlarına sabr-ı cemil diliyorum. Onca hastalığına rağmen onu tahliye etmeyenlere gelince… Kuracak bir cümle, yaptıklarını tarif edecek bir kelime bulamıyorum. Çünkü bazen kötülük, kelimelerin taşıyabileceğinden daha ağır oluyor. Ben yalnızca şunu söyleyebiliyorum: Ten‘îm’de darağacına yürürken Hz. Hubeyb’in dudaklarından dökülen bedduanın vebali, devrin mazlumlara merhameti çok gören bütün zalimlerinin boynuna dolansın. Abdullah Abi ise zindandan çıktı. Bostan-ı cinâna yürüdü…