โกลดุ๋ง ‎૮ ․ ․ ྀིა

เส้นทาง 18 ปีของ “เจษ เจษฎ์พิพัฒ” #jesjpp เคยเครียดกับการรอโอกาส จนไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังรออะไร "เจษ เจษฎ์พิพัฒ" เปิดใจผ่านรายการ Woody Talk ย้อนเส้นทางชีวิตในวงการบันเทิงกว่า 18 ปี ตั้งแต่ผลงานแรกจนถึงปัจจุบัน มุมมองการทำงานในวงการยุคใหม่ที่เน้น Personality ที่เป็นตัวเองโดยไม่ทำร้ายใคร เผยช่วงชีวิตที่เครียดและยากลำบาก รอโอกาสนานจนไม่รู้ว่ากำลังรออะไร ก่อนเรียนรู้ว่าต้องสร้างทางของตัวเอง หลายคนที่ติดตามอาจจะยังไม่ทราบว่า เจษ เริ่มต้นเข้าวงการย้อนกลับไปกี่ปี ? เจษ เจษฎ์พิพัฒ: ถ้าเข้าวงการเลยน่าจะประมาณ 17 ปี 18 ปีได้ งานแรกคือ แต๋วเตะตีนระเบิด ของ พี่พจน์ อานนท์ น่าจะประมาณ ม.5 ครับ   ความรู้สึกในกองวันนั้นเป็นยังไงตอนที่ถ่ายทำคิดว่าจะโตมาเป็นในวันนี้ไหม ? เจษ เจษฎ์พิพัฒ: ไม่เห็นภาพเลยครับ มันงง ๆ ตอนนั้นคือเหมือนไปเจอเพื่อนเป็นทีมฟุตบอลก็เป็นคนวัยเดียวกันประมาณ 20 กว่าคน เด็กผู้ชายแล้วก็มีทีมงานเยอะไปหมด ไม่ได้เข้าใจเรื่องการแสดงแล้วเขาก็ไม่ได้มี Script มาให้ พี่พจน์ อานนท์ Style เขาก็จะเข้าฉากไปให้พูดอะไรก็บอกตรงนั้น แล้วก็จำแล้วก็เล่นเอา ไม่คิดว่าจะมาถึงวันนี้ที่เป็นนักแสดงจริง ๆ เกือบ 20 ปีได้   วิธีการอยู่เป็นในวงการไทย มีสมการไหมที่อยู่ได้ทุกยุคทุกสมัยทุกรูปแบบ ? เจษ เจษฎ์พิพัฒ: เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ต้องเปลี่ยนตามยุคสมัย ตอนเด็ก ๆ ก็จะเป็นอีกแบบหนึ่ง ตอนเด็ก ๆ เขาจะมีความดาราก็ต้องเป็นจะมีฟอร์มของความเป็นดาราว่าเราจะต้องเป็นประมาณนี้ แต่ทุกวันนี้พอมีรายการมีสื่อเยอะขึ้น ผมว่าความที่ทำให้ดาราแตกต่างไม่ใช่บทบาท แต่ว่าเป็น Personality ของดาราแต่ละคน แล้ว Personality ของแต่ละคนไม่มีทางเหมือนกันอยู่แล้ว เราแค่เอา Personality ของเราออกมาให้คนเห็นที่ไม่ทำร้ายใครและไม่เสียมารยาทมากเกินไป ผมว่าทุกวันนี้จะทำให้เรามีตัวตนในฐานะตัวเอง ไม่ใช่ในฐานะงานแสดงครับ   เคยมีบทสนทนากับตัวเองที่ไม่ชอบตัวเองในบางเรื่องบ้างไหม ? เจษ เจษฎ์พิพัฒ: ผมจะชอบบอกว่าตัวเองไม่เก่งตลอดเวลา ไม่ได้ตีว่าเป็นเรื่องแย่สำหรับผมขนาดนั้น ผมว่าเป็นทั้งดีและแย่ บางทีก็ทำให้รู้สึกว่าเราต้อง Improve ตลอดเวลา แต่บางทีก็ทำให้เรารู้สึกว่าไม่มีงานไหนดีเลย ถ้าสมมติเป็นหลัก ๆ คืองานแสดง งานที่รักมาก ๆ ที่รู้สึกว่าต้องทำให้ได้ดีที่สุดเท่าที่เราจะทำได้ ในบางวันที่อาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เราคาดหวังแล้วพองานออกมา ถึงแม้ว่าสุดท้ายแล้วจะตัดออกมาดีนู่นนั่นนี่ แต่เหมือนในหัวเรารู้อยู่แล้วว่าทำอะไรในวันนั้น ก็ยังรู้สึกแย่อยู่ว่า ทำไมเราไม่ทำให้ได้ดีในทุก ๆ วัน ซึ่งผมมองว่าอันนั้นอาจจะเป็นสิ่งที่ไม่ดี ทำให้เรารู้สึกไม่มีความสุข ไม่ภูมิใจกับงาน แล้วก็ไม่พร้อมจะ Present งานตัวเองให้ทุกคนดู   แล้ว Better ของคุณคืออะไร ? เจษ เจษฎ์พิพัฒ: นั่นแหละ ไม่รู้ ผมเพิ่งมา Realize ได้ในประมาณปี 2 ปีนี้ ว่า Better คืออะไร เรายังไม่รู้เลย เราจะไปทำให้ Better กว่าเดิมได้ยังไง ในเมื่อไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคืออะไร ซึ่งบางทีก็ทำให้เราโอเคดีขึ้นกับการที่ผมเปลี่ยนมา เมื่อก่อนที่เรามองว่าไม่ดีพอ เราตีความจากการวัดค่าของตัวเองคนเดียว แล้ววัดตัวเองในฐานะที่เป็นเราแล้วก็วัดตัวเอง แต่บางทีในการทำงานคือการทำงานกลุ่ม สมมติง่าย ๆ ผมเข้าฉากเล่นไป ผมผ่าน ผมไม่พอใจ ผู้กำกับพอใจ ผมกลับบ้านผมนั่งเครียดว่า ผมเล่นไม่ดี เล่นไม่ได้ แต่ผู้กำกับเขาพอใจ บางทีเราก็ต้องคิดถึงจุดนี้เหมือนกันว่า โอเคแล้วนะ ดีแล้วนะ ดีกว่านี้อาจจะไม่ดีสำหรับบางคนก็ได้ครับ   อะไรทำให้คุณให้ความสำคัญกับคนที่อยู่ตรงหน้า และเลือกที่จะอยู่กับเขาอย่างเต็มที่ เป็นสิ่งที่ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็กหรือเกิดจากประสบการณ์ชีวิต ? เจษ เจษฎ์พิพัฒ: เป็นช่วงแรก ๆ ที่ผม เป็นนักแสดง แล้วก็อยู่กับ พี่บอย ถกลเกียรติ เขาก็สอนผมเรื่องนี้ เพราะผมเป็นคนไม่ได้มีประสบการณ์ชีวิตเยอะ ชีวิตผมไม่ได้ลำบาก ไม่ได้ต้องเลี้ยงดูตัวเองมาตั้งแต่เด็กทำให้ประสบการณ์ชีวิตเราน้อยและประสบการณ์ชีวิตน้อยส่งผลต่อการแสดงว่าเราไม่เข้าใจตัวละครที่เราเล่น พี่บอยเลยสอนผมว่าถ้าเราไม่เข้าใจตัวละครที่เล่น ลองเข้าใจคนอื่นดูบ้างไหม ทำให้เราเริ่มสนใจคน เริ่มมองคนลึกลงไปในแต่ละวันที่เราออกไปเจอคนแรก ๆ เป็นการมองเพื่อเราพยายามจะทำให้เราทำงานได้ดีขึ้นในฐานะนักแสดง หลัง ๆ ผมว่าเป็น Quality Time ซึ่งจริง ๆ แล้วทุกวันนี้ทุกอย่างรวดเร็วมาก การมี Quality Time สำคัญมาก ๆ กับการมีชีวิตแบบมีชีวิต ไม่ใช่มีชีวิตไปทำงาน เพราะทุกวันนี้ต่างจากเมื่อก่อนมาก เราไม่ต้องเจอใครก็ได้ เรา Text หาใครก็ได้ แต่จริง ๆ คนไม่ต้องเจอกันก็ได้ แต่มีเหตุผลของการเจอกันอยู่เสมอ เพราะการเจอกันคือการได้รับ Energy ผมได้รับ Energy จากพี่วู้ดดี้ ผมรู้ว่าพี่ฟังผมแล้วพี่คิดอะไร ผมเห็นแววตาพี่วู้ดดี้ ต่างจากการที่ผมโทรหาพี่