Patryk Jończyk

SKĄD BIERZE SIĘ „DZIADOSTWO” W NIEWIELKICH FIRMACH? Przeglądałem sobie Internet i trafiłem na perełkę. Ktoś sprzedaje lokal gastronomiczny i podzielił się, jak wygląda kwestia dziennych przychodów. Świetnie obrazuje to, skąd bierze się „dziadostwo” w niewielkich firmach i opiszemy sobie historię, jaka może być z tym związana. Zapewne podany niżej przychód jest podany jako brutto. Załóżmy, że jednak średnio ten lokal robi 2 000 zł przychodu dziennie. Bez większego kombinowania i dla ułatwienia, weźmy VAT – 8%. Oznacza to 1 851,85 zł netto przychodu dziennie. Chciałoby się powiedzieć, da się wyciągnąć na tym dobre pieniądze. Jednak, czy na pewno tak jest? Z tego przychodu musisz założyć ok. 35% kosztu produktów spożywczych, oznacza to 648,14 zł dziennego, średniego kosztu jedzenia. W dalszej części ogłoszenia możemy przeczytać miesięczny koszt czynszu 5 000 zł, a także mediów na poziomie 2 000 zł. Łączna kwota netto to ok. 7 000 zł miesięcznie. Oznacza to dodatkowy koszt lokalu na poziomie ok. 233 zł dziennie. Zostaje 970,71 zł dziennie. No to już zapala się wyobraźnia i marzenia o nowym Porsche ze smażenia kotletów. W Internecie piszą, że przecież tak jest. Twój lokal otwarty jest codziennie od 12:00 do 22:00. Jednak ktoś musi go otworzyć, potem posprzątać na zamknięcie. Trzeba liczyć 11 godzin pracy dziennie. Załóżmy, że przedsiębiorca jest prawdziwym rekinem biznesu i nie wyobraża sobie stać za kasą. Do tego zatrudnia w oparciu o umowy o pracę, aby to było w pełni zgodne ze sztuką – wtedy potrzeba minimum 4 osoby, by rotowały. Jedna musi zarabiać lepiej, bo ma doświadczenie, druga obsługuje klienta. Załóżmy, że ich średnie wynagrodzenie to 4 500 zł netto miesięcznie. Daje to 7 369,30 zł całkowitego kosztu pracodawcy ze składkami za osobę. Łączna miesięczna suma wynagrodzeń to 29 477,2 zł. Gdyby uwzględnić wcześniejsze 970,71 zł zysku dziennego bez kosztów pracy, to w skali miesiąca wychodzi 29 121,3 zł zysku. Mniej, niż wydatków na same wynagrodzenia. Czyli taki lokal bez fizycznej pracy przedsiębiorcy za kasą nie ma sensu. Jednak, czy z nim też ma sens? Pan Janusz porzuca życie rodzinne, postanowił optymalizować koszty i sam pracować, ile fabryka dała. Zwalnia dwie osoby, zostają mu dwie do wsparcia. Wyliczył, że oszczędzi wtedy 14 738,6 zł miesięcznie. Po odprowadzeniu składek za siebie oraz podatku dochodowego zarobi mniej więcej 10 000 zł miesięcznie. No, warto było porzucić ten wózek widłowy w Ożarowie Mazowieckim, pomyślał. Zapomniał o czymś, jest zarejestrowany na platformach online do zamawiania jedzenia, jakieś 30 proc. utargu robią mu aplikacje. Pan Janusz nie ma swoich dostawców, bo przy trzech osobach z nim to nierealne. Prowizja dla nich to od 25% do nawet 35% od przychodu. Dobrze, Pan Janusz płaci 30%. Przychód miesięczny netto to 55 555,5 zł. Czyli przychody z aplikacji to 16 666,65 zł miesięcznie, prowizja dla nich to 5000 zł miesięcznie. Połowa twoich dochodów, które założyłeś dla siebie ląduje w prowizjach. Na początku swojej przygody z gastronomią zatowarowałeś się w pudełka i inne niezbędne rzeczy do prowadzenia lokalu. One się kończą, odkrywasz, że jeszcze 1 500 zł miesięcznie kosztują cię głupie pudełka, kartony i inne, podobne rzeczy. Lepiej od ciebie zarabia właściciel lokalu, od którego go wynająłeś. Szukasz dalszych optymalizacji. Z jedzenia nie ma już z czego schodzić, lokal tańszy nie będzie, nie ma wyboru. Zaczynasz oszczędzać na wynagrodzeniach. Przypominam, wychodziło 14 738,6 zł miesięcznie, jest z czego schodzić. Zaczynasz kucharzowi płacić część pozabilansowo, a człowieka do obsługi zwolniłeś, bo nie chciał pracować na czarno. Udało Ci się znaleźć studenta na jego miejsce, jesteś 1 500 zł do przodu na jego składkach. Łącznie udał Ci się zaoszczędzić 3 000 zł miesięcznie łącznie z kucharzem, koszty pracy to 11 7238,60 zł. W końcu zarabiasz na tym lokalu powyżej 7000 zł miesięcznie „na czysto”. Jednak twoje decyzje „optymalizacyjne” zaczynają zjadać swój własny ogon. Kucharz odchodzi do konkurencji, bo ma ciebie dosyć i dostał lepszą propozycję. Student zaczyna chodzić w kratkę: „jaka płaca, taka praca”. Lokal zaczyna tracić na jakości, bo zatrudniasz coraz gorszych ludzi, kiedy nie ma Cię na kuchni, to klienci dostają spalone kotlety i wylewający się sos z bułki. Jednak nie możesz nic zmienić, bo nie wyciągniesz inaczej z tego nawet średniej krajowej. Przyspawałeś się do kuchni. W sylwestra żonę widzisz o 22.30, bo szkoda by tracić jeszcze dostawy. Patrzysz z zazdrością na kolegów z magazynu w Ożarowie Mazowieckim, którzy właśnie wyjechali sobie na Mazury na długi weekend. Ty nie możesz, bo nie zarobisz. Każde święto masz wyjęte z życia, smażysz te cholerne kotlety. Pogarszająca się jakość powoduje spadek sprzedaży, aby coś ratować, Pan Janusz decyduje się na: „trzeba robić marketing”, jednak po 260 godzinach pracy w miesiącu marzy o spaniu, a nie nagrywaniu rolek na Tik-Toka. Zaczyna liczyć swoje godziny pracy, gdyby pracował tyle na magazynie i brał tyle niedziel i dni wolnych, to by wykręcił więcej, niż teraz zarabia. Pan Janusz wpada w błędną karuzelę bez wyjścia. Teraz zrozum, że Pan Janusz ma być czyimś klientem. Pisałem kiedyś, że adresowanie ofert do mikroprzedsiębiorstw i liczenie, że się na tym zarobi, to szaleństwo. Panu Januszowi ledwo spina się smażenie kotletów po 260 godzin w miesiącu, a co dopiero kupować jakieś usługi. Innego zdania jest Pan Piotr, który właśnie założył swoją agencję reklamową. Pół życia robił reklamy w Internecie. Twierdzi, że znalazł niszę, nikt prawie nie schyla się do mikroprzedsiębiorstw, a są ich dziesiątki tysięcy. Ma on do zaoferowania prostą strategię reklamową w Internecie, płaci się mu 1 000 zł miesięcznie i 1 000 zł budżetu na reklamę. Pomyśl sobie teraz, że adresuje on ofertę do gościa, którego opisałem wyżej. Czy ktoś taki wyda 2 000 zł na reklamy? Zapomnij, poza drobnymi wyjątkami, a Pan Piotr się głowi: „Dlaczego klienci nie kupują?”. Dokładnie tak może to wyglądać od wewnątrz, czego nie rozumie ktoś stojący obok.