Kaan Oğuz

Bu gece bir kez daha anlaşıldı ki, Vincenzo Italiano bu toprakların gördüğü en ruh hastası antrenör. Sıfır pragmatizm. Her zaman ya hep ya hiç diye düşünüyor. İkinci yarının ortalarından itibaren Celtic önde basmaya, Beşiktaş da savunmadan çıkarken hata yapmaya başlamıştı. Normal bir antrenör, savunma hattını biraz geri çeker ve orta sahayı sıkılaştırmaya çalışırdı. Italiano ise üç teknik ayak koydu arkaya: Orkun, Djalo ve Rıdvan. Kendi futbol mantığı içinde tutarlı bir karar. Ama madem merkezde tutucun olmadan oynayacaksın, o zaman hiç top kaybetmeyeceksin. Nitekim her top kaybının ardından Celtic iki pasla kaleye indi. Şurası kesin ki, Italiano'nun istediği futbol çok kaliteli bir kadro istiyor. Aynı zamanda geniş de bir kadroya ihtiyacı var. Mevcut durumdaysa bu kadar yüksek tempoya ve top hâkimiyetine dayalı bir futbol talebi için fazla kusurlu bir kadrosu var Beşiktaş'ın. Evet, çok acı verici bir mağlubiyet oldu Beşiktaş için. Ama gidilen yol, her şeye rağmen doğru yol. Sezon başında Önder Özen'in de söylediği gibi, acının etrafından dolanmıyor Beşiktaş, acının içinden geçiyor. Sabredilirse, acı çeke çeke varmak istediği yere varacak.