ibrahim demirci

Kimlik! Ahmet Şükrü Kılıç Ankara Garı’ndan bir taksiye biniyorum, elimdeki çantaları yanıma alarak arka koltuğa yerleşiyorum. Gözüm bir anda koltuğun kenarında unutulmuş küçük bir el çantasına ilişiyor. Hemen şoföre uzatıyor, “Bir önceki yolcu bırakmış” diyorum. Şoför telsizine sarılıyor, durağa sesleniyor: “Gülhane’ye yolcu bırakmıştım, ararsa çantası bende, dönüşte teslim ederim.” O an zihnimde bir ihtimal beliriyor; hastane için gelen bir yolcunun kimliğe ihtiyacı vardır mutlaka. Dayanamıyor, “İsterseniz şimdi götürelim, ben yol ücretini öderim” diyorum. Şoför telaşla çantayı açıyor, kimlik cüzdanı içerde. Yolcu ile hiç konuşmamışlar, hangi servise gideceği bile meçhul. “İnşallah hasta değil, bir ziyaretçidir” diyerek içimdeki kaygıyı yatıştırmaya çalışıyorum. Kısa süre sonra durağa telefon geliyor. Çantanın sahibi aramış. Şoför derin bir nefes alıyor, sonra dönüp bana diyor ki; “Bazı insanlar gördüğünü vermez abi.” Cümlesini beklenmedik bir yerden devam ettiriyor; “Kimlik sahibine ulaşır merak etme. Asıl kimlikler Filistin’de kayboluyor, Beyrut’ta, İran’da kayboluyor, hastaneler bile bombalanıyor.” Alışmışım, genelde her sohbeti siyasete, özellikle Tayyip düşmanlığına çeken taksicilere. Bu kez ise bambaşka bir ses var karşımda. Tanımadığı bir yolcuyla dertleşirken adı siyasetten önce mazlum coğrafyaların acısını anıyor. Bir sözün taşıdığı yere hüzünleniyor, aynı sözün sahibine sevinç duyuyorum. Bir cümlenin iki ayrı ucunda, hem acı hem umut birlikte yaşıyor. Yol bitiyor, paranın üzerini almıyorum. O, ısrarla paranın hepsini geri uzatıyor. Samimiyet yarışına giriyoruz, ben de en az onun kadar direniyorum. İki yabancı arasında, para değil, kaybolmayan bir kimliğin değerini taşıyan bir bağ kuruluyor. Kimlik dediğimiz şey yalnızca bir cüzdanda taşınan nüfus kâğıdı değildir. Bazen unutulan bir çantada, bazen hiç tanımadığımız birinin telaşında, bazen de uzak topraklarda yıkılan bir hastanenin enkazında görünür. Korunan, teslim edilen, kaybolmayan şey sadece isimlerimiz değil; insanlığın özüne dair ortak bir hatırlayıştır. Bir kez daha anladım ki kimlik, bizi devletin gözünde var eden bir kâğıttan öte, birbirimize duyduğumuz sadakat ve merhametin adıdır. Kaybolmayan, korunan bir kimlik var aramızda.