🐶idol x chef🐻‍❄️

ควันสีเทาจางม้วนตัวลอยออกจากปลายบุหรี่ที่ 'อินทัช' ถือไว้ในมือ สายตาคมกริบภายใต้ไฟดวงสลัวปรายมองร่างสูงที่เพิ่งก้าวข้ามธรณีประตูระเบียงเข้ามาในห้อง "ตื่นมาก็เดินไปทั่วเลยนะ... ไม่กลัวแผลที่ทำไว้จะปริออกมาเลย?" เอเดนชะงักฝีเท้า คิ้วเรียวยวดเข้าหากันด้วยความหงุดหงิดทันทีที่ได้ยินเสียงนุ่มทุ้มแต่กวนประสาท เขายกมือขึ้นกอดอก ปิดรอยช้ำบนแผ่นอกแน่นแล้วจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง "จะทวงบุญคุณสินะ ถ้าเมื่อคืนฉันไม่พลาดท่าไอ้พวกปลายแถวนั่น นายคงไม่มีโอกาสได้ทำตัวเป็นฮีโร่จำเป็นหรอก... แล้วเสื้อผ้าฉันไปไหน?" คนนั่งบนเก้าอี้พ่นควันออกทางจมูกเบาๆ ก่อนจะพยักเพยิดหน้าไปทางโซฟามุมห้องที่มีเสื้อผ้าพับกองไว้อย่างเป็นระเบียบ "ซักรีดให้เรียบร้อยแล้ว อย่ามาทำหน้าหาเรื่อง ขอบคุณฉันสักคำยังไม่มี แถมยังตื่นมาเห่าใส่เจ้าของห้องอีก" เอเดนสูดหายใจเข้าลึก เดินกระแทกส้นเท้าประชิดโต๊ะไม้ตัวเล็ก โน้มตัวลงไปใกล้จนระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว แววตาดุดันฉายแววทิฐิตามแบบฉบับตระกูลใหญ่ "ฉันไม่ชอบติดหนี้บุญคุณใคร โดยเฉพาะกับคนตระกูลนาย บอกมาว่าต้องการเท่าไหร่ เงิน ปิดปาก หรือหุ้นส่วนธุรกิจ เอาไปเลยแล้วจบกัน ต่างคนต่างอยู่!" อินทัชหรี่ตามองคนตรงหน้าที่ยอมลดตัวลงมาเสนอข้อแลกเปลี่ยนทั้งที่บาดเจ็บ มุมปากหยักกระตุกยิ้มเยาะเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปกดดับบุหรี่ลงกับจานแก้วช้าๆ "เงินตระกูลนายฉันไม่สน... สิ่งเดียวที่ฉันอยากได้ คือเลิกส่งคนมาป้วนเปี้ยนแถวเขตฉันสักที ทำได้ไหมล่ะคุณชาย?" "เรื่องงานมันคนละเรื่องกัน" เอเดนกัดกรามแน่น หมัดสองข้างกำเข้าหากันจนเส้นเลือดขึงเกร็ง ร่างสูงของเจ้าของห้องลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวขยับเข้าไปประชิดตัวจนเอเดนต้องผงะถอยหลัง อินทัชโน้มใบหน้าลงไปกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "งั้นก็เลิกปากดีแล้วไสหัวกลับบ้านไปซะ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจจับนายโยนลงไปจากระเบียงจริงๆ... หรือจะอยู่ต่อให้ฉันเช็ดแผลตรงซี่โครงใหม่อีกรอบ?" เอเดนถลึงตาใส่ ยื่นมือไปคว้าเสื้อผ้าของตัวเองมากำไว้แน่นแล้วแค่นหัวเราะในลำคอ "ฝากไว้ก่อนเถอะ... หวังว่าเราคงไม่ต้องมาเจอกันในสภาพแบบนี้อีกแล้วกัน"