minify

عزیز من، وقت نشد طولانی و بلند و زیاد دوستت داشته باشم؛ مراقب خودت باش.

تو هرطور شده خواهی رفت و من حق ندارم که نگهت دارم؛ اما خودت رو در من جا بگذار.

غم و خاطراتت موندن، ولی خودت نه؛ راضی نیستم از این بابت.

قبلا که دلم ‌می‌گرفت دوست داشتم با یکی حرف بزنم؛ ولی الان می‌بینم هرچقدر کم‌تر حرف بزنم و از آدم‌ها فاصله بگیرم حالم بهتره.

صحبت کردن با تو آغوش بود، بدون این‌که حتی ذره‌ای لمست کنم.

گاهی اوقات به درستی نمی‌فهمم دلتنگیِ من بیشتر به خاطرِ توئه یا برای تکه‌ای از من که در کنارِ تو جا موند و هرگز برنگشت.

Hbd to Minify 🎉.

باید فراموشت کنم عزیزم؛ خسته‌تر از اونی‌ام که توو ذهنم ادامه‌ت بدم.

و اما عزیزِ من، زمانی خواهد رسید که بر می‌گردی؛ احتمالا اون موقع خیلی‌وقته که من رفتم.

کاش می‌تونستم برای دل‌ِ خسته‌ی‌ تو کاری کنم عزیزم؛ اما واقعیت اینه که هر لحظه دارم توسطِ واقعیت‌های زندگی له میشم.

اغلب دلم برات تنگ میشه؛ از وقتی رفتی، یه جای خالی توی وجودم مونده.

اگه هیچ‌وقت نمی‌شناختمت، شاید الان کمی خوشحال‌تر بودم.

نمی‌دونم عزیزم شاید روزی از مرزِ واقعیت‌ها فرار کردم و به تو رسیدم.

بعضی وقت‌ها مجبورى آدم‌ها رو ترک کنی که خودتو از دست ندی.

فراموشت کردم و‌ این نزدیک‌ترین تجربه‌ی من به مرگ بود.

دلم می‌خواد یه چیزی برام زیادی مهم باشه، براش تلاش کنم، بهش که رسیدم اشک ذوق بریزم؛ نیست متاسفانه.

عیبی نداره اگه حالت خوش نیست؛ تنها دربارش گریه کن عزیزم.

چیزی از من باقی نمونده عزیزم؛ فقط دارم تلاش می‌کنم تا زنده بمونم و این واقعا خسته‌ام کرده.

از دست دادن واقعا غم‌انگیزه؛ و من ذره ذره از دست دادنت رو تماشا کردم.

مینیفایِ تار و کدر در اتاقی بهم ریخته‌تر از فکرش.

من فقط از چیزهایی که آزارم می‌دادن عبور نکردم؛ بخشی از خودم رو هم جا گذاشتم.