Jak Amerykanie położyli wojnę w Iranie Obserwowałem ten konflikt z wielkim zdumieniem. Jak można popełniać tak szkolne błędy na poziomie strategicznym? Ale co tam ja. Zebrałem się na odwagę, jak większość roboty odwalił za mnie admirał William H. McRaven, US Navy. To nie jest byle kto. William Harry McRaven to jedna z najbardziej ikonicznych postaci współczesnych amerykańskich sił specjalnych, emerytowany czterogwiazdkowy admirał marynarki wojennej USA (U.S. Navy), ur. 6 listopada 1955 r. Służył m.in. w słynnym SEAL Team Six. Na początku lat 80. wszedł w konflikt z legendarnym, bezkompromisowym twórcą tej jednostki, Richardem Marcinko, który wyrzucił McRavena ze swojego zespołu z powodu krytyki metod zarządzania. McRaven przeniósł się do SEAL Team Three, udowadniając swoją wartość podczas wojny w Zatoce Perskiej (Desert Storm). Studiując w Naval Postgraduate School, napisał pracę magisterską, która stała się później fundamentalną książką teoretyczną: „Spec Ops: Case Studies in Special Operations Warfare”. Sformułował w niej sześć zasad sukcesu operacji specjalnych (prostota, bezpieczeństwo, powtarzalność, zaskoczenie, szybkość i celowość). W latach 2008–2011 kierował Połączonym Dowództwem Operacji Specjalnych (JSOC). Podległe mu siły schwytały Saddama Husajna w Iraku oraz uratowały kapitana Richarda Phillipsa z rąk somalijskich piratów. Najgłośniejszym sukcesem McRavena było zaplanowanie i osobiste dowodzenie (z bazy w Afganistanie) Operacją Neptune Spear w maju 2011 r., podczas której komandosi zlikwidowali przywódcę Al-Kaidy, Osamę bin Ladena. Swoją karierę zakończył jako dziewiąty dowódca Dowództwa Operacji Specjalnych Stanów Zjednoczonych (USSOCOM). Pracowałem ze "specjalsami" w Jugosławii. To naprawdę bystrzy ludzie, zrobili na mnie wielkie wrażenie. Generałowie dywizji Jan Kempara, Piotr Patalong i Roman Polsko, wszyscy oni służyli w POLBAT UNPROFOR w Jugosławii w 1993 r., gdzie i ja z nimi działałem. Po odejściu do cywila gen. McRaven został autorem, badaczem i doradcą dwóch kolejnych prezydentów. A teraz popełnił cholernie odważny artykuł: “The Limits of American Power: U.S. Strategy and the Delusion of Force” (Granice amerykańskiej potęgi: Strategia USA i iluzja siły). Amerykanie nie potrafią przełożyć oszałamiających sukcesów taktycznych i na poziomie operacyjnym (ich wojsko jest naprawdę sprawne!) na jakiekolwiek pozytywny efekt strategiczny. Ostatnią operacją, w której osiągnęli sukces na poziomie strategicznym była operacja "Allied Force" wiosną 1999 r. kiedy to zmusili Nową Jugosławię (rozpadła się ostatecznie na Serbię i Czarnogórę) do uległości, wytrącając jednocześnie Rosji ostatniego ścisłego sojusznika na Bałkanach. Dlaczego nie potrafią przekuć naprawdę imponujących sukcesów wojskowych na najmniejszy nawet sukces na poziomie strategicznym? Jest ku temu kilka powodów. 1. Wiara w siłę militarną. Jest złudna. Każda siła militarna może zostać zmarnotrawiona w wyniku nietrafienia w środki ciężkości przeciwnika. Można nawet bez problemu zająć państwo przeciwnika (Irak, Afganistan), by później nie być w stanie opanować sytuacji i być zmuszonym do wycofania się z powodu nadmiernych ponoszonych kosztów przy braku perspektyw na opanowanie sytuacji. 2. Niezrozumienie lokalnych uwarunkowań, mentalności, powiązań, mechanizmów politycznych, itp. Amerykanie lubią przykładać do każdego swoją miarę. A potem się dziwią, że reaguje na różne rzeczy inaczej, niż oni sami by zareagowali. 3. W efekcie nie potrafią zidentyfikować środków ciężkości wroga, a zatem nie wiedzą w co uderzyć, by uzyskać pożądany efekt. Można walić na ślepo, ale to nic nie da. 4. Zadufanie z powodu przewagi technologicznej, przez co zatracają z pola widzenia wskaźniki ekonomiczne. W rezultacie stają się podatni na działania asymetryczne (takie, na jakie nie mogą odpowiedzieć w sposób symetryczny czyli taki sam). W Iranie popełnili wszystkie możliwe grzechy główne. 1. Wyznaczenie nierealnego celu obalenia reżimu. Teoretycznie uderzyli w przywództwo. A to okazało się jak hydra, któremu wciąż odrasta głowa. BŁĘDNE OKREŚLENIE NIEREALISTYCZNEGO CELU (który do niczego nie prowadzi), nieodnalezienie środków ciężkości, w efekcie uderzając w przywództwo nie obalono reżimu, nie zmieniono systemu władzy, nie zmuszono Iranu do odstąpienia od realizacji własnych celów. 2. Marne rozpoznanie na miejscu, zaniedbany HUMINT (wywiad osobowy), i właściwie nie wiadomo jak wygląda sprawa opóźnienia irańskiego programu jądrowego. Nie zmuszono Iranu do oddania gotowych materiałów rozszczepialnych (plutonu), o wpuszczeniu międzynarodowych inspektorów nawet mowy nie ma. Ciężko powiedzieć nawet na ile program jądrowy został opóźniony bądź zatrzymany. 3. Utrata inicjatywy strategicznej. Najpierw zaczęto tracić inicjatywę na poziomie taktycznym, kiedy nie można sobie było poradzić z masą tanich irańskich dronów. Oczywiście przytłaczającą większość z nich zestrzelono, ale straty od pocisków balistycznych były znaczące. Sami Amerykanie stracili samolot E-3 AWACS na ziemi oraz warty ponad miliard dolarów radar. Straty sojuszników w Zatoce Perskiej spowodowały, że omal nie wstrzymano zgody na amerykańskie działania z terytorium ZEA, Saudowie też nie byli szczęśliwi... Ale to nic. Iran wywołał blokadę Cieśniny Ormuz. Amerykanie podjęli walkę o jej odblokowanie i kontrolę nad nią. Ale to Iran miał teraz inicjatywę. To Iran wywołał wzrost cen ropy naftowej na światowych rynkach. Dlaczego? Bo wywóz surowca z Zatoki Perskiej jest teraz o wiele bardziej kosztowny, armatorzy kasują za ryzykowny rejs dużo więcej. W dodatku Iran zagroził że zacznie rwać kable podmorskie za pomocą sił specjalnych. W rezultacie Amerykanie nie zmienili reżimu, nie doprowadzili do kontrolowania irańskiego programu jądrowego, zużyli kilkuletnie zapasy amunicji kierowanej, a teraz walczą o odblokowanie cieśniny, która przed wojną wcale nie była zablokowana. Jakim cudem nie przewidzieli możliwych irańskich odpowiedzi asymetrycznych? No sorry, jak się obsadza ważne stanowiska nie według kompetencji, ale według klucza ideologicznego, funkcjonariuszy MAGA, to właśnie takie są efekty. Co prawda na czele CIA stoi w miarę kompetentny John Ratcliffe, ale już Dyrektorem Wywiadów Narodowych, po dziwaczce Tulsi Gabbard został Jay Clayton, specjalista od rynków finansowych... A na czele Departamentu Wojny stoi mający problem alkoholowy Pete Hegseth. Zgodzę się z admirałem SEALSem, że każdą siłę militarną można kompletnie roztrwonić, jak się nie umie jej używać. A to mało kto rozumie... Na zdjęciu - nowy amerykański bombowiec strategiczny B-21 Raider. Co ciekawe, ma mieć też możliwości myśliwskie jako lider dronów bojowych CCA (Colaborative Combat Aircraft). Takie cuda. Tylko na co? Fot. DoD Moi drodzy, jeśli Wam się podoba, i jeśli mam swój czas poświęcać, jeśli chcecie coś poczytać, to poproszę o kawkę, to tylko 10 czy 20 zł. Pozdrawiam wszystkim i dziękuję mocno tym, co kawki kupują. buycoffee.to/dafiszer