سهیل (@lyevos) header
سهیل (@lyevos) profile picture

پسر کوهستان و ستاره‌ها

Joined April 2019
قلبم برایت به درد می‌آید لیلا. نمی‌دانم چگونه یاد گرفتی با دست‌های کوچکت مرا در آغوش بگیری و لبخند عزیزی بر لب‌هایت بنشانی. انسان با چهل روز زندگی این‌همه عاطفه می‌آموزد؟ خاک عطر تو را به مشامم می‌رساند. چطور به خاطرم آمدی، دختری از جنس نوری که از آسمان می‌تابد. برای خواهر کوچکم.
2
111
42,466
امروز فکر کردم سلامتی یک محکوم به اعدام چندان اهمیتی ندارد. مرگ او با معالجه به تاخیر نمیافتد. به طور حتم خواهد مرد و دل بستن به اتفاق‌ها فقط امیدی واهی مثل سایر امیدهای درون قلب‌هاست. او پیش از این پاسخ پروردگار به نیایش‌هایش را از دهان قاضی‌ شنیده.
1
25
724
همه‌ی ما محکوم متولد می‌شویم.
1
13
519
از پس زبان‌ها بر نمی‌آیم و پاسخ‌ها درونم دست‌نخورده باقی می‌مانند. می‌گویم عیبی ندارد، به جایی بر نمی‌خورد و دنیا باقی نیست.
1
36
809
می‌گویند حالا که معتقدی انسان برای زندگی شتابزده و مدرن ساخته نشده، برگرد به دنیایی که در آن‌ چند ماه طول می‌کشید تا نامه‌ها سوار بر اسب به دست صاحبانشان می‌رسیدند‌. کاش می‌شد.
1
1
38
877
من علف‌های هرز را آبیاری می‌کردم.
3
37
954
شب‌های تابستان مرا تنها ساکن خانه‌ای در کنار اقیانوس می‌کنند. باغچه‌اش پر از گل‌های صورتی با تن‌های عرق کرده و زمینه‌ی سبز‌ است، چایی ‌ها نمی‌چسبند. خلوتی و صدای امواج فقط بی‌قرارم می‌کند و انگار دستانم رها شده، از دستان تمام کسانی که دوستشان دارم.
1
29
525
همچنین امروز پیرمرد از میان جمعیت نگاهی شتابان به چشم‌هایم انداخت و من فکر کردم شاید این یک درد و دل فوری با انسانی غریبه بود.
26
344
احساس می‌کنم رها گذاشتن دیگران نوعی مهربانی در حق آنهاست.
3
60
768
چرا وقتی پرنده‌ها بال می‌گشایند پرواز می‌کنند اما همان را برای انسان‌ها سقوط می‌نامند. چرا تمام وردها از دهان مذهبی‌ترین افراد، جوانی را که لبه‌ی بامی ایستاده از افتادن نجات نمی‌دهد؟ شاید آن‌ها پیش‌ از این نیایش‌هایشان را سر آخرین عبادت جا گذاشته‌اند.
24
301
نزدیک به پنج ماه است که فکر می‌کنم آن مرد را کجا دیده‌ام‌. یادآوری آدم‌ها در جایی غیر از محلی که نخستین بار دیده‌ام برایم بسیار بسیار سخت است.
35
375
اما برخی دیگر از آدم‌‌ها شبیه به خانه‌ای هستند که عزیزترین کسانم در آن آرام خوابیده‌اند. خیالم را راحت می‌کنند. و من نشسته‌ام، دستانم دور استکان چایی است.
1
36
366
خوشی‌ها و هنرها به دلم نمی‌نشینند‌. همگی محتاجِ دوربین‌اند و شبیه ترفند به نظر می‌رسند. دستکاری اصوات و تصاویر نه آفرینش آنها. در انتظار دست زدن، نه تلاشی غمناک برای آنچه که به سختی بیان می‌شود.
2
32
308
وقتی در مسیر نگاه برخی آدم‌ها قرار می‌گیری انگار به روح‌ات دست‌درازی می‌کنند. چشمانی گشنه و تشنه که دندان بر هم فشار می‌دهند و سر در کار تو‌ دارند. باید به خانه برگردی، جای جای بدن‌ات را بشویی. آرامش چند روز را در یک لحظه می‌گیرند.
1
30
355
دیشب تپش‌های قلبم را جایی بیرون از بدنم حس می‌کردم. ابتدا در آغوشم، بعد مسیری را طی می‌کرد، کنار درخت افرا می‌ایستاد، درخت خشک می‌شد و خودش را دفن می‌کرد. قلب من دیشب زیر خروارها خاک می‌کوبید.
25
330
پیکار بی‌وقفه‌ی او با گذشته، آسایش را از خودش و هر آن‌کس کنارش بود می‌گرفت. می‌خواست گذشته را به زانو در بیاورد، خود را به رخ آدم‌هایی بکشاند که نه دیگر بودند و نه چگونگی بودن او نزدشان کوچک‌ترین اهمیتی داشت.
30
262
امروز این امکان را در نظر گرفتم که داشتن یک روال ثابت برای زیستن و پر کردن وقت با کارهای تکراری و هر چند مفید، نوعی مشغولیت تا سر حد جدایی از زندگی است. تو فقط یک زندانبان و آقابالاسر دیگر را با خون دل بار آوردی، همین.
32
340
پوشیدن لباس نظامی برای خشک کردن مغز کافی است. آن‌ها به زن و فرزند به شکل یک زیردست و سرباز می‌نگرند و هر حرفی را جسارتی به درجه‌های روی دوش خود قلمداد می‌کنند‌. جز حرف زور نمی‌گویند و بر هر آنچه که زیبا و لطیف است می‌خندند، چون نه می‌فهمند و نه یارا و لیاقت داشتنش در آنهاست.
1
26
359
پیرمرد سیگار می‌کشید و می‌گفت کت و شلوار دامادی در واقع لباسی بود که پسرانش برای به استخدام درآمدن نزد همسرانشان پوشیدند.
30
376
آن‌ها برای سر زدن آمده بودند، با لباس هایی شیک، برای زدودن غم‌ها از دل، که ماندن طولانی مدت در رفاهِ آن سر دنیا آدم را کسل می‌کند. ما در تاریکی نشسته بودیم وقتی چمدان‌ در دست رسیدند. پیش چشم‌شان مردمی گلایه‌مندیم که زندگی ما با اندکی زودتر بیدار شدن سامان خواهد یافت.
27
253
ظهرِ امروز هنگام حل کردن جدول، خانه‌های مقابل عبارت سرای جغد را با حروف «و» «ی» «ر» «ا» «ن» و «ه» پر کردم.
26
286