Magic

من #ستار_بهشتی هستم. من کشته شدم. ۳۵ ساله بودم متولد اول شهریور ۱۳۵۶. من تحصیلات راهنمایی داشتم و کارگری ساده و روزمزد بودم که با مادرم #گوهر_عشقی در منطقه رباط کریم زندگی میکردیم. من سرپرست و نون آور خونه بودم. همیشه زندگی ساده رو دوست داشتم و اعتقاد داشتم طول زندگی خیلی مهم نیس و باید هر آدمی عمری مفید داشته باشه. همیشه فکر میکردم چرا بعضیا این قدر دارن که نمیدونن چجوری خرج کنن و بعضیا باید اینقدر سخت زندگی کنن. این بود که وبلاگنویس شدم. من صاحب وبلاگ انتقاد زنده و پاینده ایرانی و ایران جانم فدای ایران بودم. با نام مستعار تو شبکه های اجتماعی مثل فیسبوک و گوگل پلاس و وبلاگم فعالیت میکردم. مطالب و خبرهایی درباره زندانیای سیاسی و موارد نقض حقوق بشر رو منعکس میکردم و به ظلم و ستم و فساد فراگیر حکومتی اعتراض میکردم. در ۸ آبان ۱۳۹۱ تهدیدا شروع شد، روز و شب تلفناشون قطع نمیشد. من گفتم سكوت نمیکنم حتی اگر قرار به رسیدن لحظه مرگ من باشه در هر کجای دنیا که باشم تهديد از طرف هر کسی باشه برام اهمیت نداره، آقایان دهنتونو ببندین ظلم نکنین تا افشاگری نکنم. روز ۹ آبان ۱۳۹۱ بود، مامورای پلیس فتای تهران بزرگ و پلیس سایبری ایران به خونه ما هجوم آوردن و بدون ارائه حکم منو بازداشت کردن. مادرم از لباس شخصیا خواست که حکم رو نشون بدن و اونا در جوابش اسلحشونو نشون دادن. کامپیوتر و دست نوشته هام رو هم ضبط کردن. منو به دادستانی عمومی و انقلاب رباط کریم بردن و بعد از تفهیم اتهام برام قرار تامین وثیقه صادر کردن که من قادر به انجامش نبودم و منو به پلیس فتای تهران بزرگ منتقل کردن. فردای اون روز منو به بند ۳۵۰ اوین منتقل کردن و دوباره روز بعد به بازداشتگاه پلیس فتا بردن. من تنها شبی که در بند ۳۵۰ زندان اوین بودم بخاطر شرایط غیرعادی جسمی دو بار به بهداری زندان اوین رفتم و داروی آرامبخش برام تجویز کردن، حال خوبی نداشتم چون توی مقر پلیس امنیت خیلی شکنجه شده بودم اونجا منو از سقف آویزون کرده بودن و دستامو با دستبند به صورت قپانی بسته و کتک میزدن، بعد منو روی زمین مینداختن و با پوتین ضربه های شدیدی به سر و گردنم میزدن در ضمن این شکنجه ها، زشت ترین فحشای رکیک ناموسی هم بهم میدادن و دايم تهدید میکردن که منو میکشن…من تو شرایط کاملا دردناک و مجروحی قرار داشتم. صورتم زخمی، سرم متورم، مچ دستام کبود شده بود و آثار آویزون شدن از سقف روی مچ پاهام بود و دور گردن، شکم و کمرم پر از کبودی بود. زندانیای بند ۳۵۰ آثار این شکنجه ها رو روی بدنم دیدن. منو متهم به اقدام علیه امنیت ملی کرده بودن. من بازم بارها تحت شکنجه قرار گرفتم تا دو روز بعد یعنی ۱۳ آبان ۱۳۹۱ در زیر شکنجه درحالی که من لبخند میزدم و مامور روانی منو میزد دچار خونریزی داخلی ریه، کبد، کلیه و مخچه شدم و بخاطر همین خونریزی و نرسیدن اکسیژن لازم به این ارگانها از دنیا رفتم در واقع به قتل رسیدم. وقتی خانواده ام علت مرگ منو پرسیدن مامورا گفتن خفه شین به شما ربطی نداره!!! من نه دادگاهی برام تشکیل شده بود نه اجازه ملاقات با وکیل یا خانوادمو داشتم. سه روز بعد از مراسم هفتم من مامورا مادرمو به مكاني منتقل کردن تا قاتلای منو ببینه. مادرم اونجا سه نفری رو که به خونمون برای بازداشت من مراجعه کرده بودن شناسایی کرد اونا به مادرم حکم بازداشت خواهرمو نشون دادن و ازش خواستن تا رضایت بده که شكايتش رو از عوامل دخیل در مرگ من پس بگیره، گفتن یا امضا کن یا اونو بازداشت میکنیم. مادرم مجبور شد امضا کنه اخه نمیخواست داغ دیگه ای روی سینه اش بمونه. من مظلومانه به قتل رسیدم و در آرامگاه رباط کریم به خاک سپرده شدم💔 #علیه_فراموشی @madaresattar

۲۷۵ روز از قتل دلخراش #مسعود_مسجودی گذشته و ۱۶۰ روز تا ادامهٔ رسیدگی به پروندهٔ قتلش در دادگاه مقدماتی باقی مونده. طبق برنامه، جلسات یازدهم تا چهاردهم دادگاه از ۱۳ تا ۱۶ آوریل ۲۰۲۷ برگزار می‌شن. در فضای مجازی، وقتی یک اتهام بارها تکرار می‌شه، ممکنه کم‌کم قضاوت دیگران رو شکل بده؛ حتی اگه مدرکی برای اثباتش ارائه نشده باشه. فحاشی و اتهام‌زنی مداوم می‌تونه اعتبار یک نفر رو هدف بگیره و صدای او رو زیر سایهٔ تصویری قرار بده که دیگران ازش ساخته‌ان. این آزارها رو نمی‌شد صرفاً اختلاف‌های شخصی در توییتر دونست. وقتی رفتارهایی مثل فحاشی و تهدید در فضای سیاسی علیه مخالفان تکرار می‌شه، باید جدی گرفته بشه. مسعود هم دربارهٔ همین آزارها حرف می‌زد و می‌گفت از این رفتارها برای خاموش‌کردن صدای طرفداران دموکراسی استفاده می‌شه. در نوشته‌ها و شکایت‌های حقوقی‌اش، مسعود از حساب‌هایی گفت که اون‌ها رو مرتبط با حامیان پهلوی می‌دونست. او از فحاشی، توهین‌های جنسی، اتهام‌زنی و تهدید به م.ر..گ و آسیب‌زدن به خودش و خانواده‌اش نوشته بود. یکی از تهدیدهایی که مسعود در مصاحبه‌ای شرح داد، فقط یک حرف کلی نبود: به گفتهٔ او، در پیام نوع و اندازهٔ خنجر و محل واردشدن ضربه مشخص شده بود. مسعود گفت این تهدید رو به دادگاه عالی بریتیش کلمبیا ارائه کرده. در اظهارنامه‌ای که خودش در دادگاه ثبت کرد، نمونهٔ دیگری از آزار آنلاین رو توضیح داد: پستی با تصویری دستکاری‌شده از او منتشر شده بود که نام مادر و دایی‌اش رو هم آورده و او رو «ت.رو..ر..ی.ست» خوانده بود. مادرش در ایران زندگی می‌کرد و مسعود نوشته بود انتشار این اطلاعات می‌تونه خانواده‌اش رو در معرض خطر قرار بده. به گفتهٔ او، آن پست بارها بازنشر شده و ده‌ها هزار بار دیده شده بود. مسعود آن پست رو به توییتر گزارش داد و مکاتباتش با پشتیبانی شرکت رو در پرونده گذاشت. پاسخ توییتر این بود که تخلفی از قوانینش پیدا نکرده و اقدامی نمی‌کنه؛ در پاسخ بعدی هم پیشنهاد کرد حساب موردنظر رو میوت یا بلاک کنه. مسعود این مکاتبات رو برای وکلای توییتر هم فرستاده بود. او برای پیگیری حقوقی، از توییتر و چند حساب مشخص و ناشناس شکایت کرد و از دادگاه خواست هویت صاحبان حساب‌های ناشناس رو مشخص کنه و مطالبی رو که افترا و آزار می‌دونست حذف کنه. توییتر با استناد به شرطی در مقرراتش می‌خواست پرونده در بریتیش کلمبیا رسیدگی نشه؛ اما دادگاه تجدیدنظر این استدلال رو نپذیرفت و گفت آن شرط مانع رسیدگی در همون استان نیست. این رأی دربارهٔ محل رسیدگی بود و ادعاهای مسعود رو تأیید یا رد نمی‌کرد. مسعود انسان بزرگی با اراده‌ای کم‌نظیر بود؛ با شجاعت و به‌تنهایی این آزارها رو ثبت کرد و برای پیگیری‌شون ایستاد. همین ایستادگی و مخالفتش باعث شد زیر موجی از اتهام‌ها و حمله‌ها قرار بگیره. نوشته‌ها و اسنادی که خودش به جا گذاشت کمک می‌کنن این آزارها رو از زبان او بشناسیم، نه اینکه اون‌ها رو به اختلاف‌های معمول در شبکه‌های اجتماعی تقلیل بدیم یا تصویر مسعود رو فقط بر پایهٔ اتهام‌های تکرارشده بسازیم. آدم‌های آگاه و منصف می‌تونن با دیدن این اسناد، فرق میان تکرار اتهام و واقعیت رو تشخیص بدن. #دادخواهی_مسعود_مسجودی