Mehmet Erte

Cengiz Şenol, Mehmet Erte'nin "Sahipsiz Yüzler" kitabını inceliyor. "Postmodern Aynada 'Sahipsiz Yüzler'" Yeni e'nin 88. sayısında. "Kuşkusuz, varoluşçu bir tavır olarak insanı tüm çelişkileri ve yönleriyle göstermeyi amaçlamış olması bakımından modernist bir karakter de gösteren Sahipsiz Yüzler; modern olana alaysamacı bir bakışla karşı duran, onu parçalayan, parçalarıyla gören ve küçük düşüren yaklaşımıyla son kertede postmodern bir yapı arz ediyor. Zaten çoğulculuk, üst-kurmaca, belirsizlik vb. anlatım olanaklarının ustaca kullanılmış olması, kurgudaki bu söz konusu işleyişe işaret ediyor. Bu itibarla vurgulanmalıdır ki roman, postmodern anlayışa yaslanmanın sağladığı biçem ve biçim özgürlüğüyle, klasik ve/veya modernist algının alışılageldik anlam düzeneğinin dışında bir okumayı koşulluyor. Evet, ayrıksı bir yapı arz ediyor Sahipsiz Yüzler. Ayrıksılığı, karşıtlıkların içinde benzerlikleri de barındıran bir ilişkisellik üzerinden anlatılmasından ileri gelen özgün biçiminde fark ediliyor hemen. Belli ki yazar bunu yaparak izleği biçimle destekleyebilmenin yanı sıra okuru ben ile ötekinin sık sık yer değiştirdiği –birbirinin yerine geçtiği– kaygan zeminde oynanan kimlik oyununa dâhil etmeyi de amaçlıyor. Kuşkusuz postmodern bir tavır bu. Öyle ki postmodern anlatının olmazsa olmazlarından üst-kurmacaya başvurularak okura metni tamamlama, oyuna katılma olanağı vermek için kurgusal boşluklar hazırlanmış olması da bunu gösteriyor. Özne –elbette bu dolayımda okur– gerçeklikle ilişkisini sorgulamaktan alıkoyamıyor kendini. Çünkü roman, modern insanın kimlik bunalımına, bu bunalımın çağcıl yansımalarına ayna tutuyor. Yüzlerin sahipsiz olarak nitelendirilmesi de modern insanın çatışmasına ilişkin bir eleştiri olarak bu duruma açıklık getiriyor tam da."