Michał Kot

Rodzice powinni głosować za dzieci!👨‍👩‍👧‍👦 By młodzi równoważyli głosy seniorów w starzejącym się społeczeństwie Już dziś na @ForumKrynica zaprezentujemy jako @InstSobieskiego i @KlubJagiellonsk 1. w PL raport o tym dlaczego i jak to zrobić PL powinna być 1. na świecie, reszta pójdzie za nami @pio_tru @Pawel_Musialek @MorawieckiM @krzysztofbosak @EasyRid04682094 @mic_kot @patrycjuszwyzga @lkwarzecha @tomaawroblewski @RGwiazdowski @barano

Kobiety rzadziej niż mężczyźni deklarują poglądy prawicowe, częściej skłaniają się ku przekonaniom lewicowym. ➡️📊 Komunikat #CBOS "O zainteresowaniu kobiet polityką": 🔎 cbos.pl/PL/publikacje/raport…

Wczoraj w Sejmie przegrała cywilizacja. Rozwój moralny społeczeństwa jest odbiciem stanu jego cywilizacji. Nasza moralność, jak ten fortepian z wiersza Norwida, już dawno sięgnęła bruku. A podobno żyjemy w czasach doskonałych. Nigdy nie było nam wygodniej, dostatniej. Mamy medycynę, technologię, wiedzę i możliwości, o których poprzednie pokolenia nawet nie marzyły. No i co robimy z tymi naszymi idealnymi czasami? Jako społeczeństwo nieustannie przesuwamy granice tego, co rozumiemy przez ludzką godność czy prawo do życia. I przychodzi nam to coraz łatwiej. Stosunek do aborcji jest tego najlepszym przykładem. Dziecko w łonie matki nazywamy 'zlepkiem komórek' czy 'zdeformowanym płodem', którego można się pozbyć jak zużytej podpaski. To jest po prostu smutne. Wydaje mi się, że o kondycji moralnej społeczeństwa najwięcej mówi jego stosunek do najsłabszych. A nienarodzone dzieci są tu grupą szczególną, ich istnienie jest całkowiecie zależne od drugiego człowieka. Historia pokazała już, do czego może prowadzić myślenie, w którym wartość człowieka uzależnia się od jego zdrowia, sprawności czy przydatności.. dlatego tak bardzo niepokoi mnie możliwość selekcji człowieka ze względu na wady genetyczne czy rozwojowe. Mechanizm jest zawsze podobny - ktoś uznaje, że czyjeś życie będzie zbyt trudne, zbyt kosztowne, zbyt niewygodne.. jeżeli wartość życia zaczniemy uzależniać od jego etapu, jakości, sprawności czy wygody innych osób, to gdzie właściwie chcemy postawić granicę? Uważam, że aborcja (z jakichkolwiek przesłanek) nie jest miłosierdziem wobec nienarodzonego dziecka, a już na pewno nie jest miarą postępu cywilizacyjnego. To po prostu bezpieczna (tu w rozumieniu komfortu życia) i wygodna opcja dla nas, dorosłych. Wszędzie mówi nam się dziś, że życie powinno być wygodne, pozbawione cierpienia i najlepiej również konsekwencji. Tylko co właściwie bierze się z tej 'wygody'? Bo ludzka dojrzałość to rezultat przede wszystkim odpowiedzialności, rezygnacji z części siebie dla drugiego człowieka, i tego jak zachowujemy się wtedy, gdy robi się trudno i niewygodnie. Tej dojrzałości nie ma też dziś w podejściu do seksualności. Wszędzie i bez przerwy trywializujemy seks, traktujemy go jak kolejną potrzebę do zaspokojenia, trochę jak pójście na siłownię, a to sprawia, że w podobny sposób zaczynamy patrzeć na jego możliwe konsekwencje, w tym na prokreację. Seks może być przyjemny, może nawet być zabawny, ale sprowadzenie go wyłącznie do przyjemności jest spłycaniem najwyższego stopnia intymności pomiędzy dwiema osobami. Tę intymność coraz częściej sprowadza się dziś do czynności pozbawionej większego znaczenia, i podobnie podchodzimy do ciąży i jej przerywania.. to coś za czego sfinansowanie możesz dostać pamiątkową bluzę jak za obecność na koncercie.. Więc po co wymagać odpowiedzialności, panowania nad sobą i gotowości do bycia opiekunem czy rodzicem, skoro można wychowywać wygodnie żyjących obywateli, skupionych przede wszystkim na własnym komforcie? Na to niech już każdy sam sobie odpowie.

Jeśli chcemy odwrócić negatywne trendy demograficzne, musimy mieć poczucie, że jesteśmy częścią większej wspólnoty. Mowa o patriotyzmie nie tylko na poziomie narodowym, ale i na poziomie naszych „małych ojczyzn” – miejsc, w których się wychowaliśmy, z których pochodzimy. Jednym z czynników decydujących o poziomie dzietności jest bowiem zakorzenienie - pisze Michał Kota @mic_kot w aktualnym numerze „Polityki Narodowej” @PolitykaNaro 👉 Tam, gdzie w pobliżu mamy rodzinę czy przyjaciół, łatwiej też znaleźć kogoś, kto zajmie się dziećmi w nagłych sytuacjach wymagających natychmiastowej krótkotrwałej opieki. Innymi słowy, rodzicielstwo w miejscu, z którego pochodzimy, w którym się wychowaliśmy, które jest „naszym miejscem”, gdzie mamy rodzinę i przyjaciół, gdzie jesteśmy zakorzenieni, jest po prostu łatwiejsze. 👉 Osoby lubiące swoje otoczenie czują się w nim pewniej, mają większe poczucie bezpieczeństwa i są bardziej skłonne do tego, by długofalowo troszczyć się o jego przyszłość i rozwój. Jeśli świat wokół nas postrzegamy jako miejsce przyjazne i dające nadzieję, to rośnie w nas potrzeba, by przekazać go komuś po nas. Inaczej jest w sytuacji, gdy mamy poczucie, że jest on niebezpieczny i zmierza w złym kierunku. Wtedy powoływanie do życia kolejnych pokoleń może wydawać się złym pomysłem. 👉 Duma z własnego miejsca pochodzenia jest istotnym, a jednocześnie mocno niedocenianym czynnikiem wpływającym na rozwój demograficzny społeczeństw. Jeśli chcemy trwale odwrócić negatywne trendy demograficzne, musimy mieć poczucie, że jesteśmy częścią większej wspólnoty, musimy cechować się zdrowym (bez ksenofobii i pogardy dla innych) poczuciem patriotyzmu – zarówno na poziomie narodowym, jak i na poziomie naszych własnych „małych ojczyzn”, miejsc, w których się wychowaliśmy i skąd pochodzimy. 👉 Kup nową „Politykę Narodową”: capitalbook.com.pl/pl/p/Poli…

Polityka historyczna to gra na tysiącu fortepianów. Dziś pokażę Wam jeden z takich fortepianów, wskazując, jak Polska artykułowała swoją narrację i interesy kilkadziesiąt lat temu, kiedy – wydawałoby się – nie miała do tego żadnych narzędzi. Robiła to zresztą bez wiedzy władz centralnych – jedynie decyzją samorządu, motywowanego przez aktywne i świadome jednostki. W Poznaniu istnieje niewiarygodnie duża liczba nazw ulic, które zostały nadane na cześć: - plemion Słowian Połabskich (Wielecka, Doleńska, Obodrzycka, Gołężycka, Wagrowska, Morzyczańska, Chyżańska, Milczańska, Rzeczańska, Redarowska, Byteńska, Lubuszańska, Smołdzinowska, Dalemińska, Serbska, Lutycka, Hawelańska, Niżańska), - regionów Słowiańszyzny Połabskiej (Łużycka, Połabska, Rugijska), - miejscowości położonych na terenie Słowiańszczyzny Połabskiej (Miśnieńska, Jaromińska, Arkońska, Starkowska, Grodnicka, Podbórska, Sośnicka, Strzelecka, Górska, Zieleńska, Dziewińska, Budziszyńska, Braniborska, Wyszomierska, Głowicka, Perłowska, Templińska, Pozdawnicka, Malechowska, Boczowska, Sadnicka, Roztocka, Odrzycka), - bogów Słowiań Połabskich (Świętowidzka, Swarożyca, plac Światowida). Nazwy te grupują się w kilku grupach w dzielnicach: Junikowo/Ławica, Naramowice/Winogrady, Rataje/Starołęka i Antoninek/Zieliniec. Zaczęły być nadawane w latach 30., ale większość z nich pochodzi z 1945 i 1946 r., kiedy to podejmowano działania w kierunku przyłączenia do Polski Łużyc, albo jakiegoś ich z nią związania. Celem nadawania tych nazw było podkreślenie historycznych i etnicznych związków Polski z Połabiem, zasugerowanie lub delikatne poparcie polskich roszczeń do tych terenów oraz skontrowanie polityki Niemiec, które przez prawie cały XX wiek regularnie, na różna sposoby, podkreślały roszczenia, czego przykład w tłicie poniżej. Jak widać, do efektywnej polityki historycznej potrzeba tylko woli i trochę fantazji.

#rodzina Powszechnie powtarzana teza o niechęci młodych ludzi do posiadania dzieci może być daleka od rzeczywistości. Znacznie większym problemem wydają się trudności w realizacji planów rodzinnych niż brak samych aspiracji - pisze @mic_kot z @FPokolenia wgospodarce.pl/opinie/158466…