میم

واقعا یکجانشین‌های این کشورهایی که توشون زندگی می‌کنیم نمی‌دونن ما مهاجرا چیا دیدیم و کشیدیم تو این زندگی

زندگی شلوغ این شکلیه که واقعا یادت میره مریض شدی 😂

اینجا به همه‌تون می‌خوام قول بدم که امروز به محل کارم نوتیس ندم

امروز جهان رو از پشت ذهن سه‌ساعت‌خوابیده می‌بینم. همه‌چی طاقت‌فرساست و تازه نیمه‌ی روزه.

خیلی عجیبه خودم حاضرم هزاران چیز رو باهم بردارم و تغییر بدم ولی به بچه‌ها که می‌رسه می‌خوام آب تو دلشون تکون نخوره. بخصوص کوچیکه. به تغییر برای کوچیکه که فکر می‌کنم، چیزی مثل عوض کردن مهد، قلبم مچاله می‌شه. 🥲

از سرما خوابم نمی‌بره

زندگی چیز چندان راحتی نیست. خودمونیم.

از یه جا زنگ زدن مصاحبه اولیه کردن باهام که نفهمیدم کجاست. رفت مرحله بعد ولی حالا منتظرم ایمیل بزنن ببینم کجا بود 👀

چه حال عجیبی‌ام امروز

همین جور گریه می‌کنم و کوچیکه هی نگاه می‌کنه ببینه این چیه. آخرش فکر می‌کنه بازیه، می‌خنده.

به بابام وقتی بچه بودم گفتم مامانت که فوت کرد چطوری تونستی زندگی رو ادامه بدی؟ گفت اون وقت چند تا بچه داشتم زندگی منو کشید با خودش. خیلی این روزا می‌فهمم. از این ور خانواده‌م، هادی و بچه‌ها که اینقد امیدبخش‌اند. از اون ور حال مامانم که روز به روز داره آب می‌شه. 😔

یه مشکلی که در محل کار دارم اینه که کلی کوکی و بیسکویت خوشمزه هرروز در دسترسمونه و واقعا خوردن قند و شیرینی داره از کنترلم خارج می‌شه. باید یه فکری براش بکنم.

وای چقد امروز خر تو خر بود

دیروز موقع نوشتن یادداشتام یادم اومد کوچیک بودم مامانم شبا میومد دراز می‌کشید پیشم یه قصه برام می‌گفت. دوتا قصه ثابت داشت شبی یکی رو انتخاب می‌کرد. دستشم می‌نداخت دور گردنم.

قبلا ها پریودم و دردناکیش به عنوان یک اتفاق مهم در زندگیم تعیین‌کننده بود. الان‌ها با سه تا بچه اصلا ایگنور می‌کنم بس که هیچ ریسورسی نمی‌تونم بهش اختصاص بدم. 🤪