مُچه

سیاست تو رابطه دیگه چیه؟ مگه چقدر زنده‌ایم که نخوایم با خیالت راحت صبح تا شب قربون صدقه‌ی طرفمون بریم.

بیرون هوا بهاریه، تو خونه‌‌ی ما سرمای سیبری در‌جریانه.

انقدر با چنل آهنگ خودم حال می‌کنم که نگو، تا ابد درود بر آهنگ‌های نوستالژی؛ مهدی احمدوند، سامان جلیلی و محسن یگانه.

تو یه کافه کوچیک و رندوم نشستم؛ میز جلویی، میز پشتی و میز بغلیم هر سه تاشون دارن در مورد مهاجرت و رفتن صحبت میکنن:)))

لامصبا شما عروسی‌هاتونم‌ انگار فقط بخاطر اینستا و فالور میگیرید!

جمعه‌هارو دوست ندارم چون از فرداش تا آخر هفته شوهرمو کم میبینم.

با همه‌ی وجودم عاشق اینجام و از ته دلم ازش متنفرم.

تا ابی میگه "تحمل کن عزیز دلشکسته" من گریه‌م میگیره.

رفتم تو هیستوری چتم با یکی از همکلاسیای دوران لیسانس که دیگه حتی خبری از هم نداریم، عکس‌های اون موقع رو دیدم و از شدت دلتنگ واسه اون روزا گریه کردم؛ چاکرِ پی‌ام‌اس هم هستیم.

عکس‌های تولد پارسالم رو می‌دیدم، به این فکر کردم که حداقل ۴۰ هزارتا آدم اونموقع هنوز زنده بودن؛ کاش میتونستم برگردم عقب.

هر روز به تعداد خانم‌هایی که گوشه‌ی بازار یا خیابون غذای خونگی میفروشن و مردایی که بعد سن بازنشستگی تو اسنپ کار میکنن اضافه میشه.

زندگی اینجوریه که یه روز به خودت میای میبینی خودت داری خودت رو بر ضد تمام قوانین نانوشته‌ای که توی ذهنت داشتی، قانع میکنی.

پریروز ترشی درست کردم، یه شیشه‌شو خالی خالی خوردم تا الان؛ رضایت مشتری.

زیباترین ترند توییتر فارسی در جریانه؛ درود بر کامران و هومن عزیزم.

به هرکسی که داره شمع فوت میکنه بلند یادآوری میکنم که آرزوی اصلی یادش نره؛ پس کِی آرزومون برآورده میشه؟ پس قراره خدا گوش به حرف کی بده؟ کاش خدایی باشه.