บบ 💗 retweeted
ดร.ฟูล = ลูสเส้อ ขี้แพ้ กรุไม่ได้ใครก้ห้ามได้ไปทั้งนั้น56545545
บบ 💗 retweeted
กุจะกิน Hotpotman ตลอดไป โรคไตก้ไม่กลัว
อีปรสิตอีพยาธิอีเหลือบไร มึงไม่ตอบอินบ็อกซ์กูด้วยล่ะ อีควายเผือก สันดานหมา พ่อแม่ไม่สั่งสอน ชั่ว ฝังรากลึกมาตั้งแต่กมลสันดาน #hotpotman
บบ 💗 retweeted
สัตวแพทย์ดูเป็นอาชีพที่เสรีบุลลี่มาก คือคนไข้เดินเข้ามา หมอสามารถชี้นิ้วอุทาน ‘โหหหห อ้วนมาก’ ได้เลยอะ
ถ้าแพทย์สายอื่นเรียกคนไข้งี้น่าจะโดนฟ้องระนาว แต่พอสัตวะพูดปุ๊บ—มีแต่คนยอมรับโดยดุษณี (อาจมีเจ้าของเถียงบ้างว่าไม่อ้วนน ขนฟูเฉยๆ แต่ส่วนใหญ่สุดท้ายก็ยอมรับสภาพโอ่งของลูกๆแหละ)
บบ 💗 retweeted
มีคนทำเกมชื่อ 1 in 8 Billion เป็นเกมจำลองชีวิตที่ให้เราสุ่มเกิดใหม่เป็นมนุษย์หนึ่งคนบนโลก โดยใช้ข้อมูลสถิติประชากรจริง ๆ เราเลือกไม่ได้ว่าจะเกิดประเทศไหน เป็นลูกใคร หรือมีฐานะยังไง ทุกอย่างขึ้นอยู่กับดวงล้วน ๆ
แล้วผมลองสุ่มดู ผมเกิดเป็น William Hill เด็กผู้ชายชาวแคนาดา เกิดที่เมืองมอนทรีออล ในเดือนสิงหาคม 2026
พ่ออายุ 36 แม่อายุ 33 เป็นลูกคนแรกของครอบครัว แถมฐานะทางบ้านยังอยู่ในกลุ่มรายได้สูงสุด 20% ของประเทศอีกด้วย 55555
โอกาสที่จะได้เกิดในแคนาดามีแค่ 0.27% ส่วนอายุขัยเฉลี่ยของผู้ชายอยู่ที่ 80.2 ปี
นี่แค่เริ่มต้นชีวิตก็ดูมีแต้มต่อกว่าคนอีกหลายพันล้านคนบนโลกละแห่ะ ๆ
หลังจากนั้นเกมก็ให้เราใช้ชีวิตต่อไปเรื่อย ๆ เจอเหตุการณ์ต่าง ๆ และตัดสินใจเลือกเส้นทางชีวิตด้วย
ใครอยากรู้ว่าถ้าได้เกิดใหม่อีกครั้ง ชีวิตตัวเองจะเป็นยังไง ลองเล่นดู
1in8b.life
บบ 💗 retweeted
กดฟอลทันที เพราะชอบภาษา
ร้านผมเพิ่งเปิดได้ 12 วัน ก็โดนรีวิวหนึ่งดาวแล้วครับ
ผมเปิดร้านกาแฟได้แค่สิบสองวัน ก็โดนรีวิวหนึ่งดาวแล้วครับ
ลูกค้าคนนั้นเขียนว่า “ร้านนี้เงียบมาก เงียบจนไม่กล้าจาม ถ้าจะมานั่งคุยกับเพื่อน แนะนำไปร้านอื่น”
ผมนั่งอ่านอยู่หลังเคาน์เตอร์ตั้งนาน ตอนนั้นในร้านก็ไม่มีลูกค้าสักคน เลยยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่
ก่อนเปิดร้านผมคิดภาพไว้หมดแล้วนะ ว่าตอนเย็นจะมีคนมานั่งคุยกัน มีเสียงหัวเราะ มีคนมาประจำจนจำเมนูกันได้ สุดท้ายเปิดมาครึ่งเดือน เสียงที่ได้ยินบ่อยสุดคือเสียงตู้เย็นตัด
แม่โทรมาถามว่าวันนี้ขายดีไหม ผมบอกยังไม่ค่อยดี
แกถามอีกว่า “เปิดเพลงบ้างหรือเปล่า ร้านกาแฟเขาต้องมีเพลงสิ”
ผมบอกเปิดแล้วแม่ แต่ลำโพงมันเสีย เปิดดังหน่อยเสียงแตก แกก็เลยบอกเอาของที่บ้านมาใช้ก่อน
ผมลากลำโพงเก่าไปตั้งวันรุ่งขึ้น เปิดเพลงยุคเก้าศูนย์ตามที่แม่ชอบ ตอนสายมีลูกค้าผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามา สั่งอเมริกาโนแล้วเปิดคอมทำงาน
ไม่ถึงสิบนาทีแกเดินมาถามว่า “พี่คะ ลดเสียงได้ไหม หนูต้องอ่านงาน”
ผมก็ลด
อีกพักหนึ่งแกมาอีก “ขอเบากว่านี้นิดหนึ่งได้ไหมคะ”
สุดท้ายผมปิดเลยครับ
แกยิ้ม บอก “ขอบคุณมากค่ะ” แล้วนั่งต่ออีกสามชั่วโมง
ตอนแกกลับผมยังนึกเลยว่า อย่างน้อยวันนี้มีลูกค้าคนหนึ่งที่ชอบร้านเงียบ ๆ ของผม
สองวันต่อมาอยู่ ๆ มีนักศึกษามาสี่คน สั่งน้ำคนละแก้วแล้วแยกย้ายไปนั่งคนละมุม ทุกคนมีคอมกับหูฟัง ไม่มีใครคุยกันเลย
วันถัดมามาอีกหกคน
พอวันเสาร์ เก้าอี้แทบไม่พอ
ผมงงมากว่ารู้จักร้านจากไหน เพราะไม่ได้ซื้อโฆษณา ไม่ได้ทำโปรโมชันอะไรด้วยซ้ำ
เลยลองถามน้องคนหนึ่ง เขาหยิบโทรศัพท์ให้ดู เป็นรูปรีวิวหนึ่งดาวของผมนั่นแหละครับ มีคนแคปไปลงกลุ่มนักศึกษา แล้วเขียนแคปชันว่า
“เจอแล้ว ร้านที่ไม่ต้องคุยกับใคร”
ใต้โพสต์มีคนตอบกันเต็มเลย บางคนบอกจะมาทำรายงาน บางคนบอกจะมานั่งอ่านหนังสือ มีคนหนึ่งพิมพ์ว่า “ขอให้เจ้าของร้านรักษาความเงียบนี้ไว้ด้วย”
ผมอ่านแล้วก็ขำ คือผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้านแนวนี้เลย ลำโพงมันเสียเฉย ๆ
แต่ลูกค้าเริ่มมาจริง ๆ ผมก็เลยลองจัดโต๊ะใหม่ เอาปลั๊กพ่วงไปไว้ตรงผนัง ซื้อโคมไฟมาเพิ่มสองดวง แล้วเขียนป้ายตัวเล็ก ๆ ว่า “คุยกันได้ครับ แต่อย่าเพิ่งตะโกน”
ถึงตอนนี้ร้านผมเริ่มมีลูกค้าประจำ บางคนเจอกันแทบทุกวันแต่ไม่เคยคุยกัน จนวันหนึ่งฝนตกหนัก น้ำไหลเข้าตรงประตู น้องที่นั่งทำงานอยู่ลุกมาช่วยผมยกพรม อีกโต๊ะช่วยขยับเก้าอี้ มีคนเอาทิชชูมาเช็ดพื้น
วันนั้นผมเพิ่งได้ยินเสียงทุกคนในร้านพร้อมกันเป็นครั้งแรก
อาทิตย์ก่อนมีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา มองรอบร้านแล้วหัวเราะ บอกว่า “โห คนเยอะกว่าเดิมมากเลยนะพี่”
ผมจำหน้าไม่ได้ เขาเลยบอกว่าเคยมาช่วงร้านเปิดใหม่ วันที่ทั้งร้านมีแค่เขากับผม
ผมเริ่มคุ้น ๆ
เขาพูดต่อ “รีวิวหนึ่งดาวนั่นผมเขียนเองครับ”
ผมนี่วางผ้าเช็ดแก้วเลย
เขาบอกว่าวันนั้นพาเพื่อนมาคุยงาน แล้วพอร้านเงียบมาก ทุกคำที่พูดเหมือนดังไปทั้งร้าน เขาเกร็งจนคุยไม่ออก เลยหงุดหงิดไปหน่อย
เขาขอโทษแล้วบอกว่าจะกลับไปแก้คะแนนให้
ผมบอก “แก้เถอะพี่ หนึ่งดาวมันดูไม่ค่อยดี”
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดหน้ารีวิว แล้วนิ่งไปพักหนึ่ง
ก่อนจะถามว่า “ถ้าผมแก้เป็นห้าดาว คนจะยิ่งมาเยอะไหม”
ผมบอกไม่รู้เหมือนกัน
เขามองโต๊ะที่แน่นเกือบทั้งร้าน แล้วพูดว่า
“งั้นพี่ช่วยหาที่นั่งให้ผมก่อน เดี๋ยวผมค่อยแก้”
ตอนนี้รีวิวเขาเป็นห้าดาวแล้วครับ แต่ข้อความยังเหมือนเดิมทุกคำ
“ร้านนี้เงียบมาก เงียบจนไม่กล้าจาม ถ้าจะมานั่งคุยกับเพื่อน แนะนำไปร้านอื่น”
แค่เติมท้ายไปว่า “แต่ถ้าอยากนั่งเงียบ ๆ ร้านนี้ดีจริง”
ส่วนลำโพงเก่าที่แม่ให้มา ผมยังวางไว้หลังเคาน์เตอร์เหมือนเดิม
ไม่ได้เปิดหรอกครับ
เมื่อวานแม่แวะมาเห็นคนเต็มร้าน แกดีใจใหญ่ ถามว่าทำไมทุกคนนั่งเงียบกันหมด
ผมบอกไม่รู้เหมือนกันแม่ แต่วันนี้กาแฟหมดตั้งแต่บ่ายสามแล้ว
แม่เลยยิ้มแล้วกระซิบว่า “งั้นเอาลำโพงกลับบ้านก็ได้เนอะ”
ผมบอก “พูดปกติก็ได้แม่ ไม่มีใครห้าม”
ปรากฏว่าทุกโต๊ะหันมามองพร้อมกันอีกแล้วครับ
ถ้ามีคนรีวิวร้านกาแฟว่า ‘เงียบเกินไป’ สำหรับคุณนี่คือข้อเสียหรือข้อดีครับ? ☕
เรื่องมันมีอยู่ว่า...
เรื่องราวจากชีวิตประจำวันของใครบางคน ที่อะไร ๆ ก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด
ฝากกดติดตามกันไว้ แล้วมาเจอกับเรื่องเล่าใหม่ ๆ กันทุกวัน ประมาณหนึ่งทุ่มนะครับ
บบ 💗 retweeted
ร้านผมเพิ่งเปิดได้ 12 วัน ก็โดนรีวิวหนึ่งดาวแล้วครับ
ผมเปิดร้านกาแฟได้แค่สิบสองวัน ก็โดนรีวิวหนึ่งดาวแล้วครับ
ลูกค้าคนนั้นเขียนว่า “ร้านนี้เงียบมาก เงียบจนไม่กล้าจาม ถ้าจะมานั่งคุยกับเพื่อน แนะนำไปร้านอื่น”
ผมนั่งอ่านอยู่หลังเคาน์เตอร์ตั้งนาน ตอนนั้นในร้านก็ไม่มีลูกค้าสักคน เลยยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่
ก่อนเปิดร้านผมคิดภาพไว้หมดแล้วนะ ว่าตอนเย็นจะมีคนมานั่งคุยกัน มีเสียงหัวเราะ มีคนมาประจำจนจำเมนูกันได้ สุดท้ายเปิดมาครึ่งเดือน เสียงที่ได้ยินบ่อยสุดคือเสียงตู้เย็นตัด
แม่โทรมาถามว่าวันนี้ขายดีไหม ผมบอกยังไม่ค่อยดี
แกถามอีกว่า “เปิดเพลงบ้างหรือเปล่า ร้านกาแฟเขาต้องมีเพลงสิ”
ผมบอกเปิดแล้วแม่ แต่ลำโพงมันเสีย เปิดดังหน่อยเสียงแตก แกก็เลยบอกเอาของที่บ้านมาใช้ก่อน
ผมลากลำโพงเก่าไปตั้งวันรุ่งขึ้น เปิดเพลงยุคเก้าศูนย์ตามที่แม่ชอบ ตอนสายมีลูกค้าผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามา สั่งอเมริกาโนแล้วเปิดคอมทำงาน
ไม่ถึงสิบนาทีแกเดินมาถามว่า “พี่คะ ลดเสียงได้ไหม หนูต้องอ่านงาน”
ผมก็ลด
อีกพักหนึ่งแกมาอีก “ขอเบากว่านี้นิดหนึ่งได้ไหมคะ”
สุดท้ายผมปิดเลยครับ
แกยิ้ม บอก “ขอบคุณมากค่ะ” แล้วนั่งต่ออีกสามชั่วโมง
ตอนแกกลับผมยังนึกเลยว่า อย่างน้อยวันนี้มีลูกค้าคนหนึ่งที่ชอบร้านเงียบ ๆ ของผม
สองวันต่อมาอยู่ ๆ มีนักศึกษามาสี่คน สั่งน้ำคนละแก้วแล้วแยกย้ายไปนั่งคนละมุม ทุกคนมีคอมกับหูฟัง ไม่มีใครคุยกันเลย
วันถัดมามาอีกหกคน
พอวันเสาร์ เก้าอี้แทบไม่พอ
ผมงงมากว่ารู้จักร้านจากไหน เพราะไม่ได้ซื้อโฆษณา ไม่ได้ทำโปรโมชันอะไรด้วยซ้ำ
เลยลองถามน้องคนหนึ่ง เขาหยิบโทรศัพท์ให้ดู เป็นรูปรีวิวหนึ่งดาวของผมนั่นแหละครับ มีคนแคปไปลงกลุ่มนักศึกษา แล้วเขียนแคปชันว่า
“เจอแล้ว ร้านที่ไม่ต้องคุยกับใคร”
ใต้โพสต์มีคนตอบกันเต็มเลย บางคนบอกจะมาทำรายงาน บางคนบอกจะมานั่งอ่านหนังสือ มีคนหนึ่งพิมพ์ว่า “ขอให้เจ้าของร้านรักษาความเงียบนี้ไว้ด้วย”
ผมอ่านแล้วก็ขำ คือผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้านแนวนี้เลย ลำโพงมันเสียเฉย ๆ
แต่ลูกค้าเริ่มมาจริง ๆ ผมก็เลยลองจัดโต๊ะใหม่ เอาปลั๊กพ่วงไปไว้ตรงผนัง ซื้อโคมไฟมาเพิ่มสองดวง แล้วเขียนป้ายตัวเล็ก ๆ ว่า “คุยกันได้ครับ แต่อย่าเพิ่งตะโกน”
ถึงตอนนี้ร้านผมเริ่มมีลูกค้าประจำ บางคนเจอกันแทบทุกวันแต่ไม่เคยคุยกัน จนวันหนึ่งฝนตกหนัก น้ำไหลเข้าตรงประตู น้องที่นั่งทำงานอยู่ลุกมาช่วยผมยกพรม อีกโต๊ะช่วยขยับเก้าอี้ มีคนเอาทิชชูมาเช็ดพื้น
วันนั้นผมเพิ่งได้ยินเสียงทุกคนในร้านพร้อมกันเป็นครั้งแรก
อาทิตย์ก่อนมีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา มองรอบร้านแล้วหัวเราะ บอกว่า “โห คนเยอะกว่าเดิมมากเลยนะพี่”
ผมจำหน้าไม่ได้ เขาเลยบอกว่าเคยมาช่วงร้านเปิดใหม่ วันที่ทั้งร้านมีแค่เขากับผม
ผมเริ่มคุ้น ๆ
เขาพูดต่อ “รีวิวหนึ่งดาวนั่นผมเขียนเองครับ”
ผมนี่วางผ้าเช็ดแก้วเลย
เขาบอกว่าวันนั้นพาเพื่อนมาคุยงาน แล้วพอร้านเงียบมาก ทุกคำที่พูดเหมือนดังไปทั้งร้าน เขาเกร็งจนคุยไม่ออก เลยหงุดหงิดไปหน่อย
เขาขอโทษแล้วบอกว่าจะกลับไปแก้คะแนนให้
ผมบอก “แก้เถอะพี่ หนึ่งดาวมันดูไม่ค่อยดี”
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดหน้ารีวิว แล้วนิ่งไปพักหนึ่ง
ก่อนจะถามว่า “ถ้าผมแก้เป็นห้าดาว คนจะยิ่งมาเยอะไหม”
ผมบอกไม่รู้เหมือนกัน
เขามองโต๊ะที่แน่นเกือบทั้งร้าน แล้วพูดว่า
“งั้นพี่ช่วยหาที่นั่งให้ผมก่อน เดี๋ยวผมค่อยแก้”
ตอนนี้รีวิวเขาเป็นห้าดาวแล้วครับ แต่ข้อความยังเหมือนเดิมทุกคำ
“ร้านนี้เงียบมาก เงียบจนไม่กล้าจาม ถ้าจะมานั่งคุยกับเพื่อน แนะนำไปร้านอื่น”
แค่เติมท้ายไปว่า “แต่ถ้าอยากนั่งเงียบ ๆ ร้านนี้ดีจริง”
ส่วนลำโพงเก่าที่แม่ให้มา ผมยังวางไว้หลังเคาน์เตอร์เหมือนเดิม
ไม่ได้เปิดหรอกครับ
เมื่อวานแม่แวะมาเห็นคนเต็มร้าน แกดีใจใหญ่ ถามว่าทำไมทุกคนนั่งเงียบกันหมด
ผมบอกไม่รู้เหมือนกันแม่ แต่วันนี้กาแฟหมดตั้งแต่บ่ายสามแล้ว
แม่เลยยิ้มแล้วกระซิบว่า “งั้นเอาลำโพงกลับบ้านก็ได้เนอะ”
ผมบอก “พูดปกติก็ได้แม่ ไม่มีใครห้าม”
ปรากฏว่าทุกโต๊ะหันมามองพร้อมกันอีกแล้วครับ
ถ้ามีคนรีวิวร้านกาแฟว่า ‘เงียบเกินไป’ สำหรับคุณนี่คือข้อเสียหรือข้อดีครับ? ☕
เรื่องมันมีอยู่ว่า...
เรื่องราวจากชีวิตประจำวันของใครบางคน ที่อะไร ๆ ก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด
ฝากกดติดตามกันไว้ แล้วมาเจอกับเรื่องเล่าใหม่ ๆ กันทุกวัน ประมาณหนึ่งทุ่มนะครับ
บบ 💗 retweeted
นึกถึงตอนไปงาน รร. ผอ.พูดนานประมาณนึง จนเด็กอัลฟ่าก็เริ่มนั่งคุยกันเอง ผอ.เจน x พูดออกไมค์ ว่าถ้าใครคุย จะให้ขึ้นมาพูดบนเวทีนะ ใครจะพูดมั้ย ถ้าเจนวายเจอมุขนี้ก็จะเริ่มเงียบ แต่ที่เห็นคืออัลฟ่ารีบยกมือรัวๆ ละเด็กเล็กๆข้างหน้าแย่งกันวิ่งขึ้นเวที ผอเลิ่กลั่ก🤣 ผปค.เจนy คือกลั้นขำ
บบ 💗 retweeted
ยืนยันคำเดิมว่าคนโง่ไม่ควรเป็นครู
หมาเราเข้าห้องตรวจร้องเสียงดังลั่นรพ. แม่เราทนไม่ไหว บ่นกับเราบอกหมาเค้าเจ็บมาก
ทำไมหมอทำแรงขนาดนี้ ดูสิได้ยินเสียงร้องไม่หยุดเลย ใช้ให้เราเข้าไปถามหมอ
เราเลยเดินไปเปิดประตู ถามหมอ น้องเจ็บมากเลยหรอคะ
หมอ : ยังไม่ได้ทำอะไรเลย
ภาพที่เห็นคือ มันยืนติดกำแพงแหกปากอยู่ตัวเดียว กรี๊ดดดดๆๆๆ ยังไม่มีใครจับโดนตัวมันเลย เราเดินออกเลยอาย





































