نگار

آدم‌ها همش به امید زنده‌ان. به اینکه تهش بالاخره اون اتفاقه که باید یا اون اتفاقه که من دنبالشم میفته. من به این امید زنده‌ام دیگه. چون اگر اصلا این امیده نباشه پس ما چرا زنده‌ایم؟ یعنی بریم بمیریم دیگه واقعا، اگر بخوایم بگیم که تهش هیچی نیست و تهش بده و اصلا امید نباشه که نمیشه.

بچه‌ها بیخیال شین. این نیتیو اسپیکرا یه چیزای کسشری رو اشتباه مینویسن که من پشمام میریزه. بعد بین خودشونم همه اوکین، ما ایرانیا فقط عین کسخلا گیریم. من تا یه مدت سعی میکردم اصلاح بکنم، از یه جا به بعد دیگه وا دادم. شماهم وا بدین :)))

دلم برات تنگ شده و قلبم دیگه طاقت نداره.

چقدر موضوع تز پیدا کردن سخته. کمک :(

نمیدونم این خاصیت مهاجرته یا من خیلی بیشعور شدم جدیدا ولی آدما وقتی از دغدغه‌های زندگیشون میگن خیلی کوچیک و سطحی به نظر میاد برام. چون بزرگترین چیزی که تورو درگیر کرده اینه که اکست بلاکت کرده ولی بزرگترین چیزی که منو درگیر کرده تموم شدن پولام، خونه پیدا نکردن و بی‌خانمان شدنه. 😭

نمیدونم ولی ماها همه یه بار زندگی میکنیم.

غزاله بهترین و نازترین و مهربون‌ترین دوست دنیاست. هیچوقت مثلش نیومده، هیچوقتم مثلش نمیاد. 💘

من خیلی دلم گرفته و غصه دارم :(

این countdown قبل از رفتن یا ترک شدن و در کل جدایی رو برای دشمنم هم نمیخوام انقدر گوهه.

برعکس همه که به هیچکس نمیگن و پامیشن میرن ایران همه رو سوپرایز میکنن، من هر‌ سری میگم دارم میام و میخوام بیام و آخر سرم نمیرم ایران. خونواده‌م اینجورین که دیگه نگو‌ هی آدمو امیدوار میکنی الکی. =))))))

این روزهای آخر داره خیلی خوش میگذره و همش به این فکر میکنم که ای وای که چقدر کم مونده، نمیدونم عزیز من ولی چه دهنی از من سرویس بشه وقتی تو بری.

اخیرا رفتم رو ترازو و فهمیدم از وقتی با دوست پسرم دوست شدم ۷ کیلو چاق شدم!! =====)))))

گشنمه :( گریه دارم :(