karel

Kuzey Kore’de Air Koryo diye bir havayolu şirketi var. Bu şirket, uçaklarının ve helikopterlerinin başkalarına verebileceği zararları ülkenin devlet sigorta şirketi KNIC’ye sigortalatıyor. Ama KNIC de büyük bir kazada milyonlarca euro ödemek istemiyor. Bu yüzden gidip kendisini de Avrupa’daki büyük sigorta şirketlerine sigortalatıyor. Yani sistem şöyle çalışıyor. Air Koryo’nun helikopteri ya da uçağı bir yere düşüp zarar verirse önce Kuzey Koreli sigorta şirketi ödeme yapacak, ardından bu parayı Londra’daki sigortacılardan geri alacak. İşin içinde Alman Allianz, İtalyan Generali ve Londra’dan bazı sigortacılar var. Anlaşmada ilginç bir madde de var. Herhangi bir anlaşmazlık çıkarsa Kuzey Kore yasaları geçerli olacak ve davaya Kuzey Kore mahkemeleri bakacak. Avrupalı şirketler bunu kabul edip sözleşmeyi imzalıyor. Derken 9 Temmuz 2005’te o helikopter kazası yaşanıyor. Kuzey Kore’nin başkenti Pyongyang’da bir helikopter gece saat 11 civarında bir depoya düşüyor. Helikopter parçalanıyor, içindeki 6 kişi hayatını kaybediyor. Depoda bulunan yardım malzemeleri de büyük zarar görüyor. Air Koryo’nun anlattığına göre helikopter, üçüz bebeklere hamile bir kadını hastaneye yetiştirmek için uçuyor. Fakat Pyongyang’da yardım malzemelerinin bulunduğu bir depoya düşüyor. Depoyu işleten kurum, Air Koryo’dan zararını karşılamasını istiyor. İş mahkemeye gidiyor ve Kuzey Kore mahkemesi 7,6 milyar won tazminata hükmediyor. Air Koryo bu zararı karşılıyor, ardından kendi sigorta şirketi KNIC’ye başvuruyor. KNIC de yapılan hukuki işlemlerin ardından yaklaşık 7,3 milyar won ödeme yapıyor. Kuzey Kore kendi içerisinde herkesin sorununu çözüyor. Geriye bir tek Kuzey Kore Devlet sigorta şirketi KNIC’ın parayı Avrupa’dan temin etmesi kalıyor. Sonra sıra Avrupalı sigortacılara geliyor. KNIC, sözleşmede yazan kur üzerinden hesap yapıyor ve Avrupalılardan yaklaşık 45,6 milyon euro istiyor. Ama Avrupalılar parayı ödemeyi reddediyor. Çünkü ortada şüphelendikleri bir durum var. Helikopter gerçekten düşmüş olsa bile depodaki zararın anlatıldığı kadar büyük olmadığını, hatta tazminat talebinin Kuzey Kore devletine döviz kazandırmak için hazırlanmış bir dolandırıcılık olabileceğini söylüyorlar. Kuzey Koreli şirket geri adım atmıyor. 2006 yılında Avrupalı sigortacıları Pyongyang’da mahkemeye veriyor. Kuzey Kore mahkemesi de Kuzey Koreli KNIC lehine karar veriyor. Avrupalı şirketlerin yaklaşık 43,45 milyon euro ödemesine hükmediyor. Tabii Kuzey Kore mahkemesinin karar vermesi, Londra’daki şirketlerin parayı hemen göndereceği anlamına gelmiyor. Avrupalılar yine ödemiyor. Bunun üzerine Kuzey Koreli şirket 2007’de bu kez İngiltere’de dava açıyor. Pyongyang mahkemesinin verdiği kararın Londra’da da uygulanmasını istiyor. Düşünün, dünyanın en kapalı ülkelerinden birinin devlet sigorta şirketi, Avrupa’nın en büyük sigortacılarını İngiliz mahkemelerinde sıkıştırmaya çalışıyor. Avrupalı şirketler ise bu dolandırıcılık diyor. Dava uzadıkça uzuyor. Sonra Avrupalı sigortacılar Kuzey Koreli şirketle anlaşmaya varıyor. Toplam 40 milyon euro ödemeyi kabul ediyorlar. Bu esnada Kuzey Koreli KNIC için dolandırıcılık iddialarını da geri çekiyorlar. Yani Kuzey Koreli şirket, yıllarca süren davaların sonunda Londra’daki sigortacılardan 40 milyon euroluk ödeme alıyor. İşin ilginç tarafı, mahkeme kesin bir hüküm vermiyor. Taraflar dava bitmeden kendi aralarında anlaşıyor. Sonu olarak İngilizler Kuzey Kore’nin dolandırıcılık yaptığını kanıtlamadan dosyayı kapatıyor. Kuzey Koreli şirket ise istediği paranın büyük bölümünü alarak masadan kalkıyor. Dünyanın en kapalı ülkelerinden biri olan Yani Kuzey Kore, ortada gerçekten bir kazanın yaşandığına dair bir kanıt bile olmadan Avrupalı sigorta şirketlerinden 40 milyon euro alarak ülkesine dönüyor. Bu adamlarla baş edilmez…