Özcan KADIOĞLU 🇹🇷

Ülkemizin Dünya Ekonomisinden aldığı pay 1980 : %0,86 2023 : %1,07 Gelişen Ekonomiler 1980 : %24,0 2023 : %41,7 Gelişen Ekonomiler içinde Türkiye Ekonomisi Payı 1980 : % 3,51 2023 :% 2,57 Gelişen Ekonomiler içinde Çin Hariç Türkiye Ekonomisi Payı 1980 : % 3,93 2023 : % 4,33

Bir ekonomide fiyat istikrarı sağlanmadan gelir dağılımında adalet,üretimde sürdürülebilirlik ve toplumsal refah sağlamak mümkün değildir. Enflasyonu yenmek, sadece fiyatları kontrol altına almak değil; vatandaşın geleceğe yeniden güvenle bakmasını sağlamaktır.

Enflasyon, siyasi iktidarların ekonomik performansının en görünür sınavıdır. Çünkü vatandaş hükümetlerin başarısını ekonomik raporlardan önce benzin istasyonunda, markette,kredi kartı ekstrası ve kendi mutfağında ölçer.

Uzun bir aranın ardından yeniden ekonomi yazılarımla okuyucularımla buluşuyorum. Ekonomide yaşanan gelişmeleri rakamlar üzerinden değerlendirmeye, verilerin arkasındaki nedenleri sorgulamaya ve çözüm önerilerimi paylaşmaya devam edeceğim. Bu süreçte yeniden yazma fırsatı sunan ve desteğini esirgemeyen Sayın Hakan Güldağ'a teşekkür ederim… ekonomigazetesi.com/kose-yaz…

TÜRKİYE’DE İŞSİZLİKTEN DAHA BÜYÜK BİR SORUN VAR: UMUTSUZLUK! OECD ülkelerinde işsizlik ortalaması %5, Türkiye’de %8,4. Genç işsizliği %14,8, genç kadın işsizliği ise %23,3! Üniversite bitiren gençlerimiz iş bulamıyor. Yıllarca eğitim alan, hayaller kuran gençlerimiz geleceğini başka ülkelerde arıyor. Daha acısı, artık iş aramaktan vazgeçen milyonlar var! TÜİK’in Eylül 2026 verilerine göre atıl işgücü oranı %31,2’ye ulaşmış durumda. Resmî işsizlik oranı, işgücü piyasasındaki gerçek tabloyu tek başına anlatmaya yetmiyor. Kadınlarımızın ekonomik hayata katılımı ise Türkiye’nin en önemli yapısal sorunlarından biri. İşgücüne katılım oranı kadınlarda sadece %35,2, erkeklerde %70,7. Kadınların istihdam oranı ise %31,2. Türkiye’de 15 yaş ve üzeri nüfusta işgücüne katılım oranı %52,7. Dünya Bankası ve ILO’nun 2025 verilerine göre aynı yaş grubunda işgücüne katılım dünya genelinde yaklaşık %61, OECD ülkelerinde %66,5, Avrupa Birliği’nde %67,8 düzeyinde. Türkiye bu karşılaştırmada da geride. Kadın istihdamında Müslüman nüfusun çoğunlukta olduğu ülkelerle karşılaştırma da dikkat çekici. 2025 verilerine göre 15 yaş ve üzeri kadınların işgücüne katılımı Kazakistan’da %62,7, Azerbaycan’da %60,8, Arnavutluk’ta %58,6, Endonezya’da %53,7. Suudi Arabistan’da %33,6, Türkiye’de ise %37,2. Bu tablo, kadınların ekonomik hayata katılımının artırılabileceğini gösteriyor. Çocuk bakım hizmetleri, eğitim, fırsat eşitliği ve istihdam politikaları belirleyici. Bir ülkenin en büyük zenginliği insan kaynağıdır. Biz gençlerimizin enerjisini, kadınlarımızın emeğini ve milyonlarca insanımızın üretme arzusunu ekonominin dışında bırakıyoruz. Türkiye’nin ihtiyacı işsizlik rakamlarıyla övünmek değil; üretim, yatırım, sanayi, teknoloji ve nitelikli istihdam yaratmaktır. İnsanını çalıştıramayan ekonomi büyüyemez. Kadınlarının emeğini değerlendiremeyen, gençlerine umut veremeyen bir ülke potansiyelinin altında kalır!

TÜRKİYE’DE MİLYONER SAYISI ARTIYOR, PEKİ VATANDAŞ NEDEN ZENGİNLEŞMİYOR? UBS’nin Küresel Servet Raporu, Türkiye ekonomisinin çok çarpıcı bir gerçeğini ortaya koyuyor. Türkiye, 2024 yılında dolar milyonerlerinin sayısının artış hızında dünyada ilk sırada yer aldı. Bir yılda yaklaşık 7 bin kişi daha dolar milyoneri oldu. Toplam sayı 68 bine yaklaştı. Peki, bu tablo Türkiye’nin zenginleştiğini mi gösteriyor? Rakamlar başka bir şey söylüyor. Her 100 bin yetişkine (15 yaş üstü) düşen dolar milyoneri sayısı İsviçre’de 14.560, ABD’de 8.480, Almanya’da 3.720 iken Türkiye’de yaklaşık 103! Almanya ile aramızdaki fark 36 katı aşıyor. Daha da düşündürücü olan şu: Türkiye’de dolar milyonerlerinin sayısı yüzde 8,4 artarken, enflasyondan arındırılmış kişi başına servet yüzde 14,6 geriledi. Medyan servet de yaklaşık yüzde 21 düştü. Demek ki mesele yalnızca kaç kişinin zenginleştiği değil, ülkenin toplam refahının nasıl paylaşıldığıdır. Bir ülkede dolar milyonerleri çoğalırken milyonlarca insan geçim sıkıntısı çekiyorsa, emekli ay sonunu getiremiyorsa, gençler geleceğini yurt dışında arıyorsa ortada sorgulanması gereken ciddi bir ekonomik model vardır. Hükümetlerin görevi yalnızca dolar milyoneri sayısını artırmak değil; milyonlarca vatandaşın refahını artıran, orta sınıfı güçlendiren, emeğin karşılığını veren bir Türkiye ekonomisi kurmaktır. Çünkü gerçek ekonomik başarı, birkaç bin kişinin milyon dolarlara ulaşması değil, milyonlarca insanın insanca yaşayabileceği gelire kavuşmasıdır.

Kurduğun Cumhuriyeti sonsuza kadar yaşatmak idealimiz.

DÜNYADA GIDA FİYATLARI DÜŞÜYOR, TÜRKİYE’DE VATANDAŞIN SOFRASI PAHALILAŞIYOR! Dünyada gıda fiyatları gerilerken Türkiye’de neden yükseliyor? FAO verilerine göre dünya gıda fiyatları Ekim 2026’da aylık %1,2 geriledi. Türkiye’de ise gıda ve alkolsüz içecek fiyatları aynı ay %3,50 arttı. Dünyada gıda fiyatları düşerken Türkiye’de aynı dönemde yükseliyor. Aradaki fark 4,7 puan! Bu tablo, Türkiye’deki gıda enflasyonunun yalnızca küresel fiyatlarla açıklanamayacağını gösteriyor. ÇİFTÇİNİN ÜRETİM MALİYETİ ARTIYOR, VATANDAŞIN SOFRASI PAHALILAŞIYOR! TZOB verilerine göre Eylül 2026’da: Mazot yıllık %70,7 arttı. Amonyum nitrat gübresi %69,2 arttı. Amonyum sülfat gübresi %55,6 arttı. DAP gübresi %35,9 arttı. Süt ve besi yemleri %31,8 arttı. Çiftçinin üretim maliyetleri bu kadar yükselirken tüketicinin uygun fiyatlı gıdaya ulaşmasını beklemek kolay değil. Ortaya çıkan tablo açık: Üretici yüksek maliyetle mücadele ediyor, tüketici yüksek fiyatlarla karşılaşıyor. Türkiye’nin gıda meselesi yalnızca fiyat meselesi değil, üretim ve verimlilik meselesidir. Çözüm, ithalata bağımlılığı artırmak veya fiyatları idari kararlarla baskılamak değil; üreticinin maliyetini düşürmek, üretimi güçlendirmek ve tüketicinin sofrasını ucuzlatmaktır. Çocukların, emeklilerin ve dar gelirli ailelerin sağlıklı gıdaya erişimi de sosyal politikanın önceliği olmalı. Unutmayalım: Bir ülkenin gıda güvenliği, yalnızca ne kadar ürettiğiyle değil, ürettiği gıdayı vatandaşına ne kadar uygun fiyatla ulaştırabildiğiyle ölçülür

Ah şu fizikçiler! youtube.com/shorts/xNc-qteWC…

Yeni bir heyecanla en faydalı olduğumu düşündüğüm alanda tekrar aranıza dönüyorum…..

İMALAT SANAYİ Alarm vermeye devam ediyor ! ÜRETİM ZAYIFLIYOR, TÜRKİYE SANAYİSİ KAN KAYBEDİYOR! Türkiye ekonomisinin üretim gücü olan imalat sanayinden ciddi alarm geliyor! TEPAV’ın SGK verilerine dayanan araştırmasına göre, imalat sanayinin sigortalı ücretli istihdam içindeki payı %23,8’e gerileyerek 2009’dan bu yana en düşük seviyesine indi. Mart 2022’de %27,4 olan bu oran, yaklaşık dört yılda 3,6 puan geriledi. Daha da düşündürücü olan şu: Toplam sigortalı ücretli istihdam %1,9 artarken imalat sanayinde çalışan sayısı %0,1 azaldı. İmalat sanayinde toplam sigortalı çalışan sayısı 4,5 ile 5 milyon arasına sıkışmış durumda. Yani Türkiye’de istihdam artıyor ama üretimin istihdam içindeki ağırlığı azalıyor! Yüksek finansman maliyetleri, rekabet gücünü aşındıran koşullar, düşük verimlilik ve teknoloji açığı sanayimizin geleceğini tehdit ediyor. Bir ülke üretmeden zenginleşemez. Sanayisini güçlendirmeden kalıcı refah sağlayamaz. Yüksek katma değerli üretime geçmeden küresel rekabette söz sahibi olamaz. Türkiye’nin ihtiyacı tüketimle büyüyen değil, üretimle zenginleşen bir ekonomidir. Unutmayalım! SANAYİSİNİ KAYBEDEN ÜLKE, SADECE FABRİKALARINI DEĞİL, GELECEĞİNİ DE KAYBEDER!

Özdemir Asaf’ın dediği gibi; “Herşeyi zamana bıraktım. Zamanımız varmı bilmeden”

ENFLASYON DÜŞMÜYOR, TL DEĞERLENİYOR, SANAYİCİ KAYBEDİYOR! Türkiye ekonomisinde sessiz ama tehlikeli bir süreç yaşanıyor. 2026 yılında aylık enflasyon, Türk lirasının döviz sepeti karşısındaki değer kaybından çoğu ay daha yüksek gerçekleşti. Yani fiyatlar döviz kurundan daha hızlı artıyor; TL reel olarak değerlenirken Türkiye’de üretim döviz bazında pahalılaşıyor. Bunun bedelini sanayici ve ihracatçı ödüyor. İşçilik, enerji, finansman ve hammadde maliyetleri artarken ihracat gelirleri aynı hızda yükselmiyor. Üretici ya fiyat artırıp pazar kaybediyor ya da kârından vazgeçiyor. Özellikle emek yoğun sektörlerde rekabet gücümüz aşınıyor. Enflasyonu düşüremeden döviz kurunu baskılamak, enflasyonun faturasını sanayiciye ve ihracatçıya kesmektir. Bir ülke parasını değerli tutarak değil; verimli üreterek, teknoloji geliştirerek ve dünya pazarlarında rekabet ederek zenginleşir. Türkiye’nin ihtiyacı baskılanmış döviz kuru değil; düşük enflasyon, yüksek katma değerli üretim ve güçlü ihracat ekonomisidir. Unutmayalım: Kurla enflasyonu baskılayabilirsiniz ama üretim gücünü kaybederseniz bunun bedelini çok daha ağır ödersiniz.

TÜRKİYE’DE BİR AYDA YAŞANAN GIDA ENFLASYONU, OECD ÜLKELERİNİN BİR YILLIK ORTALAMASINI GERİDE BIRAKIYOR! OECD’nin Ağustos 2026 verilerine göre yıllık gıda enflasyonu ortalaması sadece %2,8. Türkiye’de ise TÜİK’in Ekim 2026 verilerine göre gıda fiyatları yalnızca bir ayda %3,50 arttı. Yıllık gıda enflasyonu %27,73’e ulaştı. Aynı OECD grafiğinde Kolombiya %6,1, Şili %4,6, Japonya %3,4, Avustralya %3 ve Kanada %2,8 seviyesinde. Türkiye’nin yıllık gıda enflasyonu OECD ortalamasının yaklaşık 10 katı. Üstelik Türkiye’de bir ayda yaşanan fiyat artışı, OECD ortalamasının bir yıllık artışından daha yüksek. Birçok ülkede bir yılda yaşanan fiyat artışını Türkiye’de vatandaş bir ayda yaşıyor! Karşılaştırmayı sadece OECD ve Avrupa ülkeleriyle de sınırlamayalım. Suudi Arabistan’da yıllık gıda fiyat artışı %1,4, Endonezya’da gıda, içecek ve tütün grubu %3,86. Malezya’da genel enflasyon %1,8, Endonezya’da %3,19, Mısır’da yıllık kentsel enflasyon %13,9 seviyesinde. Türkiye’de ise genel enflasyon %29,77, gıda enflasyonu %27,73. Türkiye, hem gelişmiş ülkelerin hem de birçok Müslüman ülkenin çok üzerinde bir fiyat artışı baskısıyla mücadele ediyor. Peki, tarım ülkesi olarak bildiğimiz Türkiye neden vatandaşına uygun fiyatlı gıda sunamıyor? Toprağımız var, üreticimiz var, güneşimiz var, tarımsal potansiyelimiz var. Buna rağmen çiftçi pahalı üretiyor, tüketici pahalıya alıyor. Üretimden tüketime uzanan zincirde planlama, verimlilik, rekabet ve maliyet sorunları çözülemiyor. Ancak gıda enflasyonunun asıl ağır faturası, alım gücü sınırlı olan kesimlerin sofrasında ortaya çıkıyor. Özellikle çocuklar ve emekliler için gıdaya erişim hayati önem taşıyor. Çocukların sağlıklı gelişimi için yeterli ve dengeli beslenmesi, emeklilerin ise yaşamlarını sağlıklı sürdürebilmeleri gerekiyor. Fakat hayat pahalılığı ve gelir kaybı, bu kesimlerin gıda alışverişini azaltmasına, daha ucuz ve çoğu zaman daha düşük kaliteli ürünlere yönelmesine neden oluyor. Bugün mesele sadece vatandaşın marketten daha az ürün alması değil; et, süt, peynir, yumurta, meyve ve sebze gibi temel besinlere erişiminin zorlaşmasıdır. Aileler bütçelerini denkleştirmek için alışveriş miktarını azaltırken, beslenmenin niteliğinden de taviz vermek zorunda kalıyor. Bir çocuğun yeterli beslenemediği, bir emeklinin gelirini temel gıda ihtiyaçlarına yetiremediği bir ülkede gıda enflasyonu yalnızca ekonomik bir gösterge değildir. Aynı zamanda sosyal adalet ve fırsat eşitliği meselesidir. Gıda enflasyonunu düşürmek yalnızca faiz politikasıyla mümkün değildir. Üretim planlaması, lojistik altyapısı, rekabetçi piyasalar, düşük girdi maliyetleri ve öngörülebilir ekonomi yönetimi gerekir. Türkiye’nin ihtiyacı üreticiyi ithalatla terbiye etmek değil, üretimi akılcı politikalarla güçlendirmektir. Çiftçinin kazandığı, tüketicinin uygun fiyata gıdaya ulaştığı, aracı maliyetlerinin azaldığı bir sistem kurmak zorundayız. Ayrıca çocukların sağlıklı beslenmesini ve emeklilerin temel gıdaya erişimini güvence altına alan sosyal politikalar geliştirmeliyiz. Çünkü bir ülkenin ekonomik başarısı sadece büyüme rakamlarıyla değil, çocuklarının nasıl beslendiği, emeklilerinin nasıl yaşadığı ve vatandaşının sofrasına ne koyabildiğiyle ölçülür.

Tüm ülkelerde Seçmen, büyük siyasi söylemlerden önce kendi mutfağına, cebine ve geleceğine bakıyor. Bir muhalefet partisinin başarılı olabilmesi için yalnızca iktidarın yanlışlarını anlatması yeterli değildir. Vatandaşa; Gelirini nasıl artıracağını, Vergi yükünü nasıl azaltacağını, Enflasyonu nasıl düşüreceğini, İstihdamı nasıl artıracağını, Sağlık ve eğitim hizmetlerini nasıl iyileştireceğini somut, ölçülebilir ve finanse edilebilir politikalarla anlatması gerekiyor. Ayrıca ; Adaleti yeniden devletin temeli yapmalıdır .

Bir Galatasaraylı olarak kazandığımız için mutluyum. Lizbon ve Barcelona maçında şanssızdık dün akşam ise gerçekten şanslıydık. Oyun için özeleştiri yapacak olursak Stuttgartlı futbolcular hem şansızdı hem de beceriksizdi. Kazanıp üç puan olmak çok önemliydi buna göre önümüzdeki maçlarda yaptığımız hataları iyi analiz edelim maçı kazanmamız öz eleştiri yapmamıza engel olmamalı.. Emeği geçen herkese teşekkür ederim.