peach

#แนะนำนิยายวาย #เฮียจางโปรดอย่าร้าย Mpreg ✅ นายเอกความจำเสื่อม ✅ นายเอกเป็นเพศพิเศษ สามารถท้องได้ ✅ อดีตเคยเป็นคนรัก ✅ ปัจจุบันแต่งงานกันเพราะสัญญา ✅ ปมตระกูล ***************** หลังจากที่เกิดเรื่องในอดีต ตัวเองก็ยอมถอยอยู่เงียบๆ แต่ตอนกลับมาที่ถิ่นตัวเอง ก็สั่งการผู้คนไว้ ทั้งยังฟื้นฟูทุกอย่าง ตระเตรียมทุกอย่างไว้ หวังว่าวันหนึ่งน้องจะกลับมาที่นี่ อย่างน้อยจะได้ไม่ลำบากนัก … ***************** #ปัจจุบัน ลี่หลินเก็บถุงลูกอมในมือได้ก็หันไปถามเจ้าถิ่น “เถ้าแก่ เราถามหน่อยเถิด แถวนี้มีร้านหมอบ้างหรือไม่” “นายท่านอยากหาหมอแบบใดกัน หมอผีหรือหมอคน” “หมอคนน่ะ หมอคน” “ถ้าแถวนี้… อ้อ! มีร้านหมออยู่ตรงหัวมุมสะพานนู่นน่ะ เดินไกลหน่อยนายท่านเดินไหวหรือไม่ หากไม่ไหวก็เรียกรถได้ ตลาดนี้มีรถรับส่งอยู่” “รถรับส่งหรือ” ลี่หลินมุ่นคิ้วอีกครั้งอย่างลืมตัว จนอีกคนอมยิ้มน้อย ๆ อธิบายเพิ่มเติม “ย่านนี้นายท่านจางเป็นเจ้าของนี่นะ ว่าไปแล้วท่านรู้จักหรือไม่ เราก็ไม่ค่อยคุ้นหน้าคุ้นตาท่านเลย” “นายท่านจางน่ะหรือ?” “จางเจียเหมินน่ะ… เอาล่ะ ๆ เห็นว่าท่านเป็นคนต่างถิ่นหรอกนะ ชาวบ้านแถวนี้เป็นหนี้บุญคุณนายท่านจางกันทั้งนั้น” “ขอถามได้หรือไม่... เพราะเหตุใดกัน” “เดิมทีที่ตรงนี้โดนทางการเรียกเวนคืนไปแล้ว เห็นว่าจะเอาไปทำเขื่อน แต่เพราะโครงการนั้นเดิมทีก็มีเรื่องเน่าภายใน นายท่านจางเองก็ไม่ยอมทั้งยังมีเรื่องใหญ่โตกับนักการเมืองในเมืองนี้ด้วยนะ” “เช่นนั้นไม่อันตรายหรือ” “นายท่านนี่ตกข่าวเสียจริง ไม่ได้ยินหรือว่าวันก่อนมีคนลอบวางระเบิดรถนายท่านจาง” ลี่หลินพยักหน้าหงึกหงักตามเบา ๆ ก่อนจะนึกได้ว่าเรื่องนี้ที่ทำให้คนแซ่จางเอาแต่หมกตัวในห้องทำงาน ทั้งยังมีเรื่องที่เลขาหมิงดูยุ่งมากคงไม่พ้นเรื่องคอขาดบาดตายพวกนี้สิท่า “เพราะงั้นถึงได้บอกว่าพ่อค้าอย่างเรา ๆ ติดหนี้นายท่านจางแล้ว เพราะหลังจากนายท่านเจรจามาได้ นายท่านก็คิดโครงการยกระดับที่อยู่ย่านนี้ให้ดียิ่งขึ้น ท่านเห็นหรือไม่” ว่าแล้วเถ้าแก่ก็ชี้นิ้วออกไปหน้าถนน เขามองไปตามแล้วก็ไม่เห็นอะไรพิเศษนักก็แค่เสาไฟธรรมดา ทางม้าลาย หรือทางลาดสำหรับคนพิการ ก็ดูเป็นเมืองที่ใส่ใจทุกคนดี “สิ่งอำนวยความสะดวกพวกนั้นล้วนเป็นนายท่านจางสั่งทำเองทั้งสิ้น เพราะพวกพรรคการเมืองนั้นหาได้ใส่ใจอะไรหรอก” “นะ นายท่านจางนี่เป็นคนยังไงเหรอ” ขอโทษเถ้าแก่ด้วยที่ถามถึงคนที่นอนกอดกกเขาไว้ทุกคืน…แต่ก็อยากรู้นี่ “ก็ดูเป็นผู้นำตระกูลที่เคร่งขรึมทว่ามีมนุษยสัมพันธ์ดีทีเดียว เป็นที่พึ่งพาให้ชาวบ้านไม่น้อย แม้ข่าวลือเรื่องอย่างว่าของนายท่านจะไม่ค่อยดีเท่าไรนัก แต่ไม่มีใครสนใจหรอก” “เรื่องอย่างว่านี่…” “ก็เรื่องอย่างว่าน่ะ… นายท่านไม่เคยมีภริยา ไม่เคยควงหญิงสาวไหนจริง ๆ จัง ๆ คนถึงขั้นลือกันว่านายท่านเป็นม่ายภริยาตายถึงได้ตั้งใจครองโสด” รักสนุกแต่ไม่ผูกพันสิไม่ว่า ขนาดพ่อค้าแม่ค้าทั่วไปยังรู้กันทั่ว …ชื่อเสียงของคนผู้นี้นี่เป็นอย่างไรกัน “ดูแล้วก็ยังหนุ่มยังแน่นนี่นะ” ลี่หลินยกยิ้มแหย ๆ เกาหูแก้เก้อ “ท่านไปไหนมาไหนก็ระวังด้วยเล่า โดยเฉพาะเพศพิเศษเช่นท่านแล้วระวังตัวดี ๆ” เนื้อตัวชาวาบทันทียามเถ้าแก่ตรงหน้าก้มลงมากระซิบกระซาบเสียงเบา จู่ ๆ นิ้วมือของเขาก็สั่นน้อย ๆ “ท่านหมายถึงเรื่องใด” เอ่ยถามออกไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ “ไอ้หยา ท่านมาจากเขาหรือไร” คนตรงหน้าถอนหายใจใส่เขาอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะเอ่ยเบาเสียง “นายท่านจางเคยสั่งไว้ว่าหากพบเห็นคนลักษณะเช่นท่านต้องแจ้งให้เขาทราบ เราเองก็ไม่รู้ว่านายท่านจางจะอยากรู้ไปทำไม แต่ได้ข่าวแว่ว ๆ มาว่าพวกเพศพิเศษนี้หากโดนจับไปทดลองล่ะก็เม็ดเงินที่ได้คงจะไม่น้อยเลยล่ะ” “ลักษณะเช่นเราหรือ?” ครานี้อย่าว่าแต่เนื้อตัวที่ชาวาบ กระทั่งดวงใจก็แทบจะหยุดเต้นไปเสียแล้ว จางเจียเหมินเองก็ตามหาคนแบบเขาหรือ? เพราะอะไร? หรือเพราะช่วยคนผู้นั้น? “ก็นะ ท่านก็ดูตรงตามที่นายท่านเคยบอกไว้… แต่มันก็นานมากแล้วล่ะสักสองสามปีก่อน ไม่รู้เวลานี้นายท่านยังอยากจะตามหาหรือไม่” “ขอบคุณเถ้าแก่ ไว้เราจะมาอุดหนุนท่านใหม่นะ” “เดินทางปลอดภัยพ่อหนุ่ม”