Ontm

ชีวิตตอนอยู่ที่โน่นก็คือ จอดจักรยาน เดินเข้าสถานี จะนั่งรถไฟเพื่อไปทำงานพาร์ทไทม์ เห็นประกาศ 人身事故 ตัวแดงๆ วิ่งบนหน้าจอสถานีปุ๊บ ก็คือหันหลังกลับ ไลน์บอกผู้จัดการร้านว่าจะไปเลทเพราะมี 人身事故 แล้วปั่นจักรยานไปขึ้นสายอื่นที่ไกลออกไปอีกหน่อยแทน เจอแบบนี้เดือนละครั้งสองครั้ง หนักสุดคือรถไฟหยุดกลางทาง แล้วต้องเดินลงจากรถเพื่อไปขึ้นสายอื่นแทน ไม่รู้ว่าแต่ละเหตุการณ์เกิดขึ้นด้วยเหตุผลอะไร แต่คนที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ต้องใช้ชีวิตต่อไปอะ อย่างเคสที่พารากอน ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเวลามีเหตุการณ์แบบนี้ เราถึงต้องเลือกว่าจะเห็นใจใคร เราเห็นใจผู้เสียชีวิตได้ ขณะเดียวกันก็เห็นใจคนที่ต้องเผชิญเหตุการณ์หรือได้รับผลกระทบจากมันได้เหมือนกัน เราสามารถวิจารณ์สิ่งที่เกิดขึ้น ตั้งคำถามถึงสาเหตุ หรือถกเถียงกันว่าจะป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีกได้ โดยไม่จำเป็นต้องลดทอนความทุกข์ของใคร การพยายามทำความเข้าใจเหตุผลเบื้องหลังเหตุการณ์ ไม่ได้แปลว่าเราต้องมองข้ามผลกระทบที่เกิดขึ้น และการพูดถึงความเดือดร้อนของคนอื่น ก็ไม่ได้แปลว่าเราไม่มีความเห็นอกเห็นใจผู้เสียชีวิต ความเห็นอกเห็นใจมันไม่ใช่ทรัพยากรที่มีจำกัดขนาดนั้นอะ ไม่จำเป็นต้องเลือกข้างก็ได้