Zümra Can

Evliliklerde kıyamet ne zaman kopar? Bir dost meclisinde sohbet ediyorduk… Laf döndü dolaştı, aile içi iletişime geldi. Herkes aynı şeyi düşünüyordu: “Günümüzde eşler eşlerini ihmal ediyor… Çocuklar ihmal edilmiş eşlerin çatışmaları içinde yetişiyor…” “Çoluk çocukla uğraşacağım derken, bir yük biniyor kadınların sırtlarına.” dedi bir akademisyen arkadaşım. “Kadın da insan. Onun da nefes almaya, çıkıp gezmeye ihtiyacı var.” dedi bir diğeri. “Kadın ‘da’ insan” diye bakmak, doğru bir bakış açısı değildi, tuhafıma gitti. Kadın, “da”sız insandı. Erkeğin yaşamına ortak olmuş bir asalak değil, kendi yaşamının öznesiydi o. Tuhafıma gitti bu konuşmalar. Anlatmaya çalıştım, ama beceremedim. Bir soru sordum: “Eşinizi en son ne zaman dışarı çıkarttınız, ne zaman gezdirdiniz, söyler misiniz?” Herkes kendince cevap vermeye çalıştı ama kimse “Ne demek eşinizi gezdirdiniz mi, kardeşim? O kedi mi, fino mu da dışarı çıkartalım da gezdirelim, bu nasıl soru böyle?” demedi. Diyemedi… Günümüz evliklerinin temel problemi işte bu: “Aynileşme” Eşin, eşini bir süre sonra ‘kendi gibi değil, kendisinin gibi’ görmeye başlamasıdır aynileşme. Kendisinin gördüğü eşine “iyilik” yapmak için “biraz dışarıda gezdirilmeye ihtiyacının olduğunu” düşünüp, iyilik yapmaktır, aynilşeme sorunu... Kafeteryada oturmuştum bir gün… Yan masaya orta yaşlarda bir çift geldi. Garson sipariş almak için “Ne arzu edersiniz?” diye sordu. Kadın, adamın gözüne baktı. Adam da elindeki listeye… “Ne istersin?” diye sordu karısına. Kadın, “Bilmem, Sen söyle…” dedi. Bu, görünürde “Ne kadar uyumlu bir çift” gibi gelse de kendi damak tadını bir kenara iten, eşi kendisine hangi damak tadını sunarsa onu kabul edeceğim diyen bir “aynileşme” problemi idi hâlbuki… “Zaman geçtikçe ister istemez eşler birbirine benziyor” demeyin sakın. Zira birbirine dönüştükçe eşler, o evlilik evlilik olmaktan çıkar… Evliliğin kalitesi, eşler birbirine benzedikçe değil, kendi gibi kaldıkça olur… Bir fizik hocasına “Kıyamet ne zaman kopar?” diye sormuştum. Hoca, “Enerji düzeyleri farklılığını kaybettiğinde.” diye cevap vermişti. “Bunun adına Entropik Kıyamet” denilir diye de ilave etmişti. “Evrende enerji düzeyleri eksi ile artı arasında aktığı sürece dünya dönmeye devam ediyor... Rüzgâr esiyor, gök gürlüyor… Zıtlar arası enerji akımıdır canlılığı koruyan. Ne zaman ki bu akım durur ve bütün enerji düzeyleri aynı olursa, fizik kanunlarına göre kıyamet işte o zaman kopar.” demişti. Evrenin kıyameti nesneler arasındaki enerji akımının durmasıyla olduğu gibi, evliliğin kıyameti de eşler arasındaki enerjinin kesilmesidir. Eşler birbirine benzedikçe konuşacak konu kalmaz. Düşünce üretilmez… Eş eşten elektrik alamaz… Göz göze baktığında kalbi pır pır atmaz… Eli eline dokunsa heyecan duyamaz… Hâlbuki dokunduğu el karşı cinsiyetten birisinin elidir… Ama aynileştikçe insanlar, cinsiyetler arasındaki elektrik farklılığı kalmaz… Erkek kendi eline dokunur gibi hisseder karısının eline dokunduğunda… Kadın, kendi eline dokunulmasından ürpermez, heyecan duymaz… Eşler birbirlerine bir iyilik yapmak istiyorlarsa, eşini kendine benzetmek yerine, kendi gibi kalabilmesine çaba harcamalıdır... Bu hem kendi, hem de eşi için en doğru tercihtir...