Peiman

هر که عاشق ناخودآگاه خود نیست، آواره است. لکان (۱۱ ژوئن ۱۹۷۴؛ به نقل از پاتریک والاس)

لایبنیتس: سوژه موناد است. دلوز: سوژه نوماد است.

متوجه باشید که انسان پس از ارتکاب عملی ابلهانه همیشه به قلب خود رجوع کرده و آن را حکم قرار می‌دهد. «سرخ و سیاه» - استاندال «جان زیبا» (Belle Âme)، نقاب فانتزی و توجیه عاطفی ایگو است. لکان (نقل به مضمون)

سیاست هنر ممکنات است. بیسمارک سیاست هنر غیرممکن‌هاست. «نظریه‌ی سوژه» - بدیو

اگر دیدگاه را تغییر دهیم صرفاً زاویه‌ی نگاه عوض نمی‌شود بلکه خود شیوه‌ی بودن و سوژه‌بودن نیز دگرگون می‌شود. به تعبیر دلوز، دیدگاه قائم به سوژه نیست، سوژه قائم به دیدگاه است. سوژه چیزی است که در یک دیدگاه پدید می‌آید و باقی می‌ماند.

حتی از اشراف درباری نمی‌تواند با این قانون محفل مقابله کند. کوچکترین نظر زنده‌ای بی‌تربیتی تلقی می‌شد. «سرخ و سیاه» - استاندال «کلیشه‌ها» با استانداردسازی ارزش‌ها، مانع از ظهور «اندیشه اصیل» و «تفاوت» می‌شوند؛ پس نه فقط با کلیشه‌ها سروکار داریم بلکه خودمان هم کلیشه شده‌ایم. دلوز

«اکنون که به گذشته‌ام می‌نگرم علی‌رغم نوعی پیوستگی، همان کسی نیستم که آن را زیسته است: من هویتی پسینی است.»

عاطفه در فاصله‌ی میان دریافت یک تأثیر و انجام یک کنش شکل می‌گیرد. چهره در این وضعیت از اجرای یک عمل مشخص فاصله می‌گیرد و به سطح بیان عاطفه تبدیل می‌شود: چهره‌ای که از ترس می‌لرزد، لزوماً هنوز فرار نمی‌کند. دلوز (نقل به مضمون) "The Fear (Homage to Francisco Goya)" - Corneliu Baba

«قیامت دارد امروزی که در یادست فردایش»

زندگی در کنار شیطان با عقل سلیم جور در نمیاد. غیر از اینه؟ «ربکا» - دافنه دوموریه

«حال» همواره حال کسی است اما «اثر/احساس» قائم به ذات است، ما در یک اثر هنری نه با ترس این یا آن شخص، بلکه با ترسی قائم به ذات مواجهیم، با ترسی شیئیت‌یافته، شدتی محض. "Night" - Ferdinand Hodler

گفت‌و‌گو سرشار از سکوت‌های طولانی است؛ گفت‌و‌گو می‌تواند به شما ایده بدهد. اما بحث هیچ جایگاهی در کار فلسفه ندارد. عبارتِ «بیایید درباره‌اش بحث کنیم» نوعی ترور کردن است. دلوز

آنچه لازم است نه تلاشی برای نزدیک شدن به یک ایده‌آل بلکه تلاش برای هر چه دورتر شدن از بخش‌هایی از گذشته‌مان است که به شدت از آن‌ها پشیمانیم. «پاسخ به هابرماس» - رورتی

آیا شکنجه را، شکنجه‌ی فجیعِ آینه را تحمل می‌کرد؟ «خانم هرمه» - گی دوماپاسان "Denise at Her Dressing Table" - Mary Cassatt

پرسید: مرده؟ گفتم: خیر، هنوز خیر؛ ولی مثل این است که مرده باشد. در حالی که بدقت نگاهش می‌کرد گفت: این مردم عامی عجب قدرتی دارند! در جواب گفتم: بله؛ مصیبت و نومیدی نیروی شگفتی در خود نهفته دارد. «داستان دو شهر» - دیکنز (ترجمه‌ی ابراهیم یونسی)

او می‌داند چطور نفرین کند چون خنیاگر است. کار اوست که هم نفرین کند هم بستاید. «مرثیه بر کوزوو» - کاداره "The Bard" - Thomas Jones

«اتهام «برج عاج‌نشینی» یک تاکتیک فرار از ارائه‌ی دلیل است. عقل سلیم با تغییر بحث از «صحت استدلال» به «مرجعیت اجتماعی و امور بدیهی»، خودش را نماینده‌ی واقعیت ملموس مردم عادی، و روشنفکر را فردی پیچیده، متکبر، بریده از جامعه، و غرق در موهومات معرفی می‌کند.»

وقتی که مرگ وارد خانه‌ای می‌شود، انگار عجله دارد و می‌خواهد که تا می‌تواند کار بیشتری انجام دهد تا بعد برای مدتی طولانی به آنجا برنگردد. و فقط یکی دو نفر را باقی می‌گذارد تا به عزای دیگران بنشینند. «یک مصیبت عادی» - گی دوماپاسان "The Widower" - Luke Fildes

ممکن نیست از عاطفه‌ای جلوگیری شود و یا زائل گردد مگر به‌وسیله‌ی عاطفه‌ای متضاد که قوی‌تر از آن است. «اخلاق» - اسپینوزا عواطف جز اضطراب فریبنده‌اند و سوژه نمی‌تواند صرفاً با شگردهای جبرانی از عاطفهٔ مخرب عبور کند. تحول واقعی نتیجهٔ مواجهه با ساختار زبان است نه نبرد عواطف. لکان