praewbie (@ppraewnr) header
praewbie (@ppraewnr) profile picture

จงเป็นคนที่ดีขึ้นเพื่อตัวเราเอง ◡̈

Joined September 2017
Photo by praewbie (@ppraewnr)Photo by praewbie (@ppraewnr)Photo by praewbie (@ppraewnr)Photo by praewbie (@ppraewnr)Photo by praewbie (@ppraewnr)Photo by praewbie (@ppraewnr)Photo by praewbie (@ppraewnr)Photo by praewbie (@ppraewnr)Photo by praewbie (@ppraewnr)
❌โกง❌ แอคนี้โกงนะคะทุกคน อย่าเห็นแต่ของถูก เราโดนมากับตัวเมื่อคืน หากินบนความมักง่าย😤 บัญชี ชื่อ กาญจนา ชูวงศ์ ห้ามโอนเด็ดขาด #หารnetflix #Netflixพร้อมส่ง
1
1
1,052
🐰โปรรีทวิต ૮₍ ´꒳`₎ა Meitu SVIP+ เหมยตู 📸ฟีเจอร์ไม่จำกัด — รีวิวแน่น ฐานลูกค้า 100,000+ คน + ปลดล็อกทุกฟีเจอร์ VIP + พร้อมส่งทันที ไม่ต้องรอคิว ⊹ 1D—15 ⊹ 3D—20 ⊹ 7D—30 ⊹ 1M—80 ⊹ 3M—190 ⊹ 1Y—450 หาร เหมยตูvip premium พรีเมี่ยม รายปี #meituvip #หารmeitu #หารเหมยตู 99
14
5
342
praewbie retweeted
ไอเลิ้ปมายจ้อบเหี้ยไรล่ะ กุจน
1
35,709
65
18,933
618,490
praewbie retweeted
当我洗澡时听到不喜欢的歌:
510
31,499
696
150,522
2,684,095
ขอโทษที่มาทำงานสาย จริงๆแล้วไม่อยากมา
20
10,598
31
5,498
248,232
praewbie retweeted
เมื่อเช้าฟังข่าวแล้วก็งงว่ะ รัฐมาบอกว่า คนกรุงเทพและปริมณฑลมั่นใจได้ ไม่กระทบเรื่องสารหนู ใช้น้ำคนละสาย มีการกรอง การตรวจใดเอยตลอด แล้วประเทศไทยมันมีแค่ กรุงเทพและปริมณฑลเรอะ
44
41,175
199
18,006
453,717
praewbie retweeted
บางครั้งกุก็สงสัยนะ ว่าทำไมกุมีเงินซื้อของอร่อย ๆ กินตลอด แต่ไม่เคยมีเงินซื้อกางเกงในใหม่เลย
51
14,237
117
12,340
986,100
ทำไมกูต้องมานั่งรับกรรม จากการกระทำโง่ๆของนายกควยๆด้วยวะ เฮงซวยที่สุดในชีวิตกูแล้ว
8
33,341
13
17,134
339,808
อยากให้ทุกคนติดตามสถานการณ์ในประเทศกันเยอะ ๆ นะคะ ไม่ว่าจะเรื่องสารพิษ เรื่องกินรวบ เรื่องประกันสังคม การเมืองคือสิ่งที่กำหนดชีวิตแต่ละวันของเรา ตอนนี้มันวิกฤตแทบทุกทางแล้ว พวกเรากำลังถูกทำให้ตายอย่างช้าๆ รู้ตัวกันหน่อยค่ะ
4
9,720
3
3,971
89,824
ยุคอิหนู : ในน้ำมีสารพิษปะปนสูง ยุคอิหนู : น้ำมันแพง สัสๆ ยุคอิหนู : โกงสอบท้องถิ่น เอาเข้ากระบวนการ = เอาเข้าคนของมันดูแล ยุคอิหนู : สส.มีพัวพันเว็บพนัน = รอด ยุคอิหนู : มหาดไทยย้ายกันชิบหาย ยุคอิหนู : เขากระโดง เอาเข้ากระบวนการ = เอาเข้าคนของมันดูแล ยุคอิหนู : ฮั้วะ สว. = รอด
12
22,621
60
13,684
354,264
ในที่สุดก็ได้มาเขียนป้ายยา #หอมรักมิรู้เลือน สักทีหลังจากเพิ่งดูจบเมื่อไม่กี่วันก่อน สำหรับเรา เรายกให้เป็นอีกเรื่องที่ขึ้นหิ้งในปีนี้มากๆเลยค่ะ ถ้าชอบแนวนางเอก-พระเอกฉลาด แนวสู้ชีวิต การเล่าเรื่องดำเนินชีวิตผ่านตัวละครที่คอยสอดแทรกคติธรรมไปในตัว อยากให้ลองดูมากๆค่ะ ไหนจะองค์ประกอบต่างๆ ภาพ ชุด เครื่องประดับก็ดีมากเช่นกัน และสุดท้ายนี้จะไม่พูดถึงไม่ได้เลยก็คือ เราชอบมากที่เรื่องนี้ชูตัวละครหญิง เพื่อนหญิงพลังหญิงสุดๆ แต่ละตัวละครไม่จมไม่หายเลย ส่วนตอนจบของเรื่องทำให้เราได้คติธรรมที่ชอบมากๆคือ“จงใช้ชีวิตให้ดี”เป็นอีกหนึ่งซีรีส์ที่งดงามมากค่ะ อยากให้ทุกคนได้มาดูเช่นกันค่ะ👍❤️
หัวใจขอสารภาพ จากใจคน(เคย)ไม่ชอบซีรีส์จีน แต่ปลดหน้ากากทำชีมาก หลงเข้าวงการซีรีส์จีนแบบโงหัวไม่ขึ้น ตอนนี้กำลังดูล่าหยกอยู่ เขินพี่พระเอกมาก คนอื่นเค้าหวีดกันไปหมดละชั้นเพิ่งตื่นรู้55555 ฮือ ใครมีซีรีส์จีนมาป้ายยาบ้างมั้ยค้าบบบบบ 🙂‍↕️🫶🏻
12
219
3
261
8,680
ทำอะไรได้บ้างครับ! หนองคาย ตรวจพบชาวบ้าน 17 คน มีสารหนูเกินค่าในร่างกาย ส่วนปลาน้ำโขงเริ่มมีตุ่ม มีแผลตามลำตัว
16
19,361
63
6,416
239,705
20 พ.ย. มีม็อบที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย 20 พ.ย. มีม็อบที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย 20 พ.ย. มีม็อบที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย 20 พ.ย. มีม็อบที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย 20 พ.ย. มีม็อบที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย การเมืองเป็นเรื่องของทุกคน ช่วยกันเรียกร้องความเป็นธรรมให้แก่ประชาชนนะคะ 🙇🏻‍♀️
1
32,014
64
20,529
635,801
ฟังแล้วขนลุก ใครสายเรื่องลี้ลับ ลองไปฟังกันดู เรื่อง ป่าห้ามทัก คุณอริส ถ้าใครกลัว ไม่อยากฟังลองอ่านดู​เราเขียนไว้ให้ คุณบอยชวนคุณเอกไปถ่ายภาพในป่า​ เนื่องจาก​ คุณเอก​เป็นช่างภาพที่ชื่นชอบการถ่ายภาพ​ กล้วยไม้หายาก​ รวมถึงนกและสัตว์สงวนที่ใกล้​ สูญพันธุ์​ เพื่อนำภาพถ่ายไปขาย คุณบอยบอกว่าเขารู้จักพื้นที่แห่งหนึ่ง ซึ่งมั่นใจ​​ว่า​ คุณเอก​จะต้องได้ภาพนกและกล้วยไม้หายาก​ อย่างแน่นอน​และอาสาจะพาเข้าไปเอง​ คุณเอกจึงตัดสินใจ​ เดินทางไปด้วย เมื่อเดินทางมาถึง คุณบอยก็แนะนำให้คุณเอกรู้จัก​ กับ​อดีตพรานป่าคนหนึ่งชื่อว่า พรานสม​ ซึ่งปัจจุบันเลิก​เป็นพรานแล้ว และหันมาประกอบ​ อาชีพเปิด​​​โฮมสเตย์อยู่ในหมู่บ้านนี้ คืนแรก ทั้งสองคนตัดสินใจพักที่โฮมสเตย์หนึ่งคืน​​ เพื่อพักผ่อนและเตรียมเสบียงอาหารสำหรับ​ การเดินทาง​เข้าป่าในวันรุ่งขึ้น คำเตือนจากคุณยาย เช้าวันต่อมา คุณบอยและคุณเอกเดินทางไปยัง​ จุดนัดพบ​ซึ่งเป็นร้านขายของชำเล็ก ๆ​ ที่มีคุณยายคนหนึ่งเป็นเจ้าของ เมื่อพรานสมเดินทางมาถึง เขาก็เข้าไปยืน​ พูดคุย​กับคุณยาย แต่สิ่งที่ทำให้ทั้งสองคนรู้สึก​ แปลกใจคือ​คำถามของคุณยาย ครั้งนี้พาเข้าไปตั้งสองคนเชียวเหรอ?​ จะเข้าไปอีกแล้วเหรอ? คุณบอยได้ยินดังนั้นจึงเกิดความสงสัย และเดินเข้าไปถามว่า มีอะไรเหรอครับยาย ในป่าเข้าไปไม่ได้เหรอครับ? คุณยายรีบตอบกลับมาว่า เปล่าจ้ะ ไม่มีอะไร แต่สิ่งที่ผิดปกติคือ พรานสมกลับยืนนิ่ง ไม่ว่าคุณยายจะถามอะไร​ เขาก็ไม่ยอมตอบแม้แต่คำเดียว คุณเอกพยายามมองในแง่ดี และคิดว่าคงไม่มีอะไร เพราะพรานสมอาจเป็นคนพูดน้อยอยู่แล้ว “เรารีบไปกันเถอะ” หลังจากซื้อของและจ่ายเงินเรียบร้อย พรานสมก็พูดขึ้นว่า “พร้อมแล้วเนอะ พวกคุณ” ทั้งสามคนจึงเริ่มออกเดินทางโดยมีพรานสม​ เดินนำ​ตามด้วยคุณบอยและคุณเอก แต่ระหว่างที่กำลังเดินออกจากร้าน​ คุณเอกกลับ​ได้ยินเสียงคุณยายเรียกเบา ๆ​ คล้ายเสียงกระซิบ “หนุ่ม... หนุ่ม... หนุ่ม...” คุณเอกหันกลับไปมอง พร้อมกับคว้ามือคุณบอยเอาไว้ คุณยายพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ดูแลตัวเองดี ๆ นะ เคยเข้าป่ากันแล้วใช่ไหม?” ทั้งสองคนพยักหน้าตอบ ก่อนที่คุณยายจะพูดทิ้งท้ายว่า “ใครพูดอะไรก็ไม่ต้องทัก​ ใครเรียกอะไรก็ไม่ต้องขานรับ” คืนแรกในป่าลึก เมื่อเดินทางมาถึงชายป่าชั้นแรก บรรยากาศยังคง​ สบาย ๆ อากาศดี มีเสียงนกและแมลงดังอยู่ตลอดทาง แต่หลังจากเดินผ่านป่าชั้นแรกไปประมาณ​ หนึ่งชั่วโมง​ ทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป คุณเอกรู้สึกได้ทันทีว่า เมื่อเข้าสู่ป่าชั้นที่สอง​ และ​ชั้นที่สาม ต้นไม้เริ่มมีลักษณะแปลกตา​ หนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ และบรรยากาศ​ ก็ดูลึก​และวังเวงมากขึ้น ที่สำคัญคือ เสียงนก เสียงจิ้งหรีด​ และเสียงแมลงต่าง ๆ กลับเงียบหายไปจนหมด เหลือเพียงเสียงรองเท้าที่เหยียบลงบนใบไม้และ​ กิ่งไม้แห้งเท่านั้น ทั้งสามคนหยุดพักดื่มน้ำ ก่อนจะเดินทางต่อไปเรื่อย ๆ​ จนมาถึงจุดที่พรานสมบอกว่า จากตรงนี้จะไม่มี​ เส้นทางเดินอีกแล้ว จำเป็นต้องใช้มีดพร้าฟัน​ เปิดทางเข้าไป พรานสมอธิบายว่า คืนนี้พวกเขาจะพักกัน​ ที่​กระท่อมหลังแรก และเช้าวันรุ่งขึ้นจะเดินทาง​ ไปยัง​จุดที่เขารับปากไว้ว่าจะได้พบกับนก​ และกล้วยไม้หายาก เมื่อมาถึงกระท่อม ทั้งสามคนก็ช่วยกันก่อไฟ​ กินอาหาร และพูดคุยถึงบริเวณที่สามารถ​ ขุดหลุม​เพื่อทำธุระส่วนตัวได้ ก่อนเข้านอน พรานสมได้กำชับบางอย่างกับ​ ทั้งสองคนคืนนี้เราจะนอนกันที่นี่​ และหลังจากเข้านอนแล้ว​​ ไม่ว่าจะได้ยินเสียง​อะไร ห้ามพูด​ ห้ามตอบรับเด็ดขาด​จนกว่าจะถึงเช้า คุณบอยและคุณเอกรับปาก ระหว่างเดินสำรวจบริเวณกระท่อม คุณเอกสังเกต​ เห็นเสาไม้ต้นหนึ่งที่มีรอยบากคล้ายคน​ ใช้มีดขีดเอาไว้ เพื่อนับจำนวนอะไรบางอย่าง รอยเก่ามีอยู่ประมาณ 15 ขีด แต่สิ่งที่ผิดสังเกตคือ มีรอยบากใหม่​ ที่ดูเหมือนเพิ่ง​ถูกขีดเพิ่มอีก 3 ขีด คุณเอกจึงถามพรานสมด้วยความสงสัยว่า “รอยพวกนี้คืออะไรครับ มีความหมายอะไรหรือเปล่า?” พรานสมตอบเพียงว่า “ไม่ต้องอยากรู้หรอก ก็แค่นับอะไรไปเรื่อย ๆ​ บางทีใครมาก็มาขีดมาเขียนต่อกัน” หลังจากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันเข้านอน พรานสมนอนอยู่ติดประตู คุณบอยนอนตรงกลาง​ ส่วนคุณเอกนอนริมหน้าต่าง ซึ่งเปิดเอาไว้เพื่อรับลม จนกระทั่งเวลาประมาณตีสามกว่า ๆ คุณเอกสะดุ้งตื่นขึ้นมา เพราะได้ยินเสียงบางอย่าง​ คล้ายคนกำลังลากเท้าเดินอยู่ด้านนอก เสียงนั้นค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ก่อนจะพยายาม​ ข่มตานอนต่อ แต่เสียงลากเท้ากลับเคลื่อนเข้ามา​ ใกล้กระท่อมมากขึ้น เสียงนั้นเดินมาจากด้านหน้าประตู​ ซึ่งเป็นจุดที่​พรานสมนอนอยู่​ ก่อนจะเคลื่อนผ่านใต้ถุน​ มาหยุดบริเวณหน้าต่างที่คุณเอกนอน คุณเอกพยายามไม่สนใจ แต่แล้วสิ่งที่ทำให้เขาขนลุกไปทั้งตัวก็เกิดขึ้น “เอก... เอก... เอก...” มีเสียงใครบางคนเรียกชื่อเขาจากด้านนอก และเสียงนั้นคือ เสียงของคุณบอยอย่างชัดเจน ทั้งที่คุณบอยตัวจริงกำลังนอนอยู่ตรงกลาง! พรานสมผงกศีรษะขึ้นทันที ก่อนยกนิ้วแตะริมฝีปาก​ เป็นสัญญาณให้คุณเอกเงียบ​​ และห้ามขานรับเด็ดขาด แต่เสียงนั้นยังคงเรียกต่อไป “เอก... เอก... เอก...” คุณบอยเองก็หันมามองคุณเอกด้วยความตกใจ​ เพราะเสียงที่ได้ยินนั้นเหมือนเสียงของตัวเองทุกอย่าง เมื่อไม่มีใครตอบรับ เสียงลากเท้าก็ค่อย ๆ​ เคลื่อนออกไปทางหน้ากระท่อม ก่อนจะเงียบหายไป พรานสมค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งอย่างช้า ๆ​ พยายามไม่ให้เกิดเสียง คุณบอยและคุณเอกได้แต่มองด้วยความสงสัย​ ว่าพรานสมกำลังจะทำอะไร แต่ยังไม่ทันได้หายใจทั่วท้อง เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้กลับเรียกชื่อคุณบอย “บอย... บอย... เปิดประตูให้หน่อย” และเสียงที่ได้ยินในครั้งนี้ กลับเป็นเสียงของคุณเอก! มันกำลังสลับใช้เสียงของทั้งสองคนเรียกหากัน พรานสมคิดว่าเบา ๆ ว่า มันไม่ดีแล้ว... ก่อนจะคว้าปืนมาแนบตัว และหยิบมีดพร้า​ ขึ้นมาถือเอาไว้ ​ โดยหันปลายมีดไปทางประตู ทันทีที่เสียงเรียกเงียบลง เสียงลากเท้าก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันกำลังเดินขึ้นบันไดกระท่อม! เหมือนพยายามดึงประตู​ เเต่สิ่ง ๆ นั้น ก็เปิดเข้ามาไม่ได้ พรานสมยกมีดพร้าขึ้นจี้ไปที่ประตู ก่อนจะมีเสียงปริศนาดังขึ้นว่า “สม... มารับกูแล้วเหรอ?” ไม่มีใครรู้ว่าเสียงนั้นเป็นของใคร พรานสมตัดสินใจใช้มีดพร้า​ ดันประตู​ก่อนพุ่งตัวออกไปทันที แต่ด้านนอกกลับไม่มีใครอยู่เลย มีเพียงรอยเท้าปริศนาที่ทิ้ง​ เอาไว้บนพื้นโคลน พรานสมกลับเข้ามาในกระท่อม​ ก่อนบอกให้ทั้งสองคนนอนต่อ​ โดยไม่อธิบายอะไรเพิ่มเติม เช้าวันรุ่งขึ้น ทุกอย่างยังคงดำเนินไปตามแผนเดิม ทั้งสามคนเดินทางไปถึงจุดถ่ายภาพตามที่ตกลงกันไว้ คุณบอยและคุณเอกเริ่มถ่ายภาพและวิดีโอ ​รวมถึงเก็บภาพเบื้องหลังการทำงาน​ หรือ Behind the Scenes เอาไว้ด้วย หลังจากนั้นทั้งสองคนก็แยกย้ายกัน​ ไปเก็บภาพ​​ในบริเวณใกล้เคียง​ โดยมีพรานสมนั่งรออยู่ตรงกลาง เมื่อเสร็จภารกิจ ทุกคนก็เริ่มเดินทาง​ ต่อไปยัง​กระท่อมหลังที่สอง ระหว่างทาง คุณเอกกลับรู้สึกเหมือนมี​ ใครบางคน​กำลังเดินตามอยู่ตลอดเวลา แต่เขาก็พยายามไม่สนใจ จนกระทั่งเกิดปวดท้องและต้องการทำธุระส่วนตัว​ พรานสมจึงสั่งให้ทุกคนหยุดพัก ระหว่างที่คุณเอกกำลังทำธุระ เขาเหลือบไปเห็น​ ชายคนหนึ่งยืนอยู่บริเวณแนวต้นไม้ สิ่งที่ทำให้เขาตกใจคือ ชายคนนั้นสวมเสื้อแขนยาว​​ คล้ายกับเสื้อของพรานสมไม่มีผิด คุณเอกรีบหันกลับมามอง และพบว่า​ พรานสมตัวจริงยังคงอยู่กับคุณบอย แล้วชายที่ยืนอยู่ไกล ๆ คนนั้นเป็นใคร? ด้วยระยะทางที่ค่อนข้างไกล ทำให้เขามองไม่เห็น​​​​​​ ใบหน้าของชายปริศนา ก่อนที่ชายคนนั้นจะค่อย ๆ​ หลบหายเข้าไปหลังต้นไม้ คุณเอกเริ่มรู้สึกไม่ดี จึงรีบทำธุระให้เสร็จ​ และ​เดินทางต่อทันที เมื่อมาถึงกระท่อมหลังที่สอง ทุกคนกลับ​พบ​ รองเท้าบูตยางคู่หนึ่งถูกถอดวางเอาไว้​ บริเวณ​หน้ากระท่อม รองเท้าคู่นั้นเปื้อนโคลนสด ๆ ราวกับเพิ่งมี​ คนสวมเดินผ่านพื้นโคลนมา พรานสมเห็นดังนั้นจึงหยิบมีดพร้าขึ้นมา​ ก่อนใช้ปลายมีดค่อย ๆ ผลักประตูเข้าไป และสิ่งที่ทุกคนเห็นก็คือ... มีชายคนหนึ่งกำลังนั่งหันหลังให้อยู่​ ภายในกระท่อม ชายคนนั้นค่อย ๆ หันหน้ากลับมามองพรานสม ก่อนจะพูดว่า มาแล้วเหรอ... สม ทันใดนั้น พรานสมก็ตะโกนสุดเสียง วิ่ง! วิ่งตามมาเร็ว! คุณบอยและคุณเอกรีบออกวิ่งตาม​ พรานสมทันที ทั้งสามคนวิ่งหนี​ อย่างไม่คิดชีวิตจนกระทั่งคุณเอกนึกขึ้นได้ว่า​ เขาลืมกระเป๋าอุปกรณ์​ กล้องถ่ายภาพเอาไว้ที่กระท่อมที่สอง แต่พรานสมกลับสั่งให้วิ่งต่อไป​ ห้ามย้อนกลับไปเด็ดขาด เมื่อวิ่งมาได้ระยะหนึ่ง พรานสมก็พาทั้งสองคน​ มาหยุดบริเวณก้อนหินขนาดใหญ่​ ซึ่งมีโพรงอยู่ด้านใน “ถึงแล้ว หลบตรงนี้ก่อน” แต่เมื่อคุณเอกหันกลับไปมอง เขากลับพบว่า​ มีบางอย่างหายไป คุณบอยหายตัวไปแล้ว! คุณเอกตกใจมากและพยายามจะออก​ ไปตามหาเพื่อน​ แต่พรานสมรีบคว้ามือเขาเอาไว้ “ไม่ต้องไปตาม ถ้าเขามา เดี๋ยวเขาก็ตามมาเอง” คุณเอกกระวนกระวายใจอย่างหนัก​​ แต่พรานสมกลับพูดว่า “ถ้าคุณออกไปตอนนี้ คุณไม่มีชีวิตรอดแน่​ คุณรู้ทางในป่าเหรอ?” คุณเอกจึงจำใจต้องอยู่ต่อ พรานสมบอกว่า คืนนี้ต้องพักเอาแรง​ เพราะวันรุ่งขึ้น​ จะต้องเดินทางกลับ​ หากไม่พักผ่อนให้เพียงพอ​ อาจไม่มีแรงเดินออกจากป่า ระหว่างนอนพัก คุณเอกหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา​ เปิดดู​ภาพถ่ายและคลิปวิดีโอที่ถ่ายเอาไว้ โดยเฉพาะภาพเบื้องหลังที่เขาถ่าย​ คุณบอยเอา​ไว้ก่อนหน้านี้​ แต่สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอกลับทำให้​ เขาตกใจ​จนแทบหยุดหายใจ ในภาพถ่ายและคลิปวิดีโอ ไม่มีคุณบอย​ อยู่เลย​แม้แต่ภาพเดียว! ภาพที่ควรจะมีคุณบอยยืนอยู่​ กลับเหลือเพียง​วิวป่าโล่ง ๆ คุณเอกพยายามเลื่อนดูภาพอื่น ๆ แต่ไม่ว่า​ จะดู​ภาพไหน ก็ไม่มีคุณบอยปรากฏอยู่เลย ด้วยความเหนื่อยล้าสะสม เขาจึงเผลอหลับไป ใครกันแน่ที่เป็นตัวจริง? กลางดึกคืนนั้น คุณเอกสะดุ้งตื่นขึ้นมา​ เพราะรู้สึกมวนท้อง แต่ระหว่างนั้น เขากลับได้ยินเสียง​ ใครบางคนเรียกชื่อ เมื่อมองออกไปนอกโพรงหิน เขาก็พบกับ​ คนที่กำลังตามหา คุณบอย! แต่สภาพของคุณบอยกลับดูแปลกไป เสื้อผ้าเปียกชุ่ม เนื้อตัวสั่นเทา และมีท่าทางผิดปกติ ที่สำคัญคือ คุณบอยไม่ยอมเดินเข้ามาในโพรงหิน คุณเอกดีใจมากและกำลังจะวิ่งออกไปหาเพื่อน แต่พรานสมกลับรีบคว้าแขนเขาเอาไว้ คุณเอกไม่ยอมฟัง สะบัดแขนพรานสมออก​ ก่อนวิ่งตรงไปหาคุณบอยทันที เมื่อเข้าไปใกล้ คุณบอยก้มหน้าลง​ ก่อนกระซิบบอกว่า “นั่นมันไม่ใช่พรานสม... วิ่ง!” คุณเอกตกใจจนทำอะไรไม่ถูก แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจเชื่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้า​ และออกวิ่งตามคุณบอยไป ทั้งสองคนวิ่งหนีกันมาเรื่อย ๆ​ จนกระทั่งกลับ​​​​​มา​ถึงกระท่อมหลังแรก คุณบอยรีบมุดตัวเข้าไปในกระท่อม ก่อนพูดว่า “เราจะพักกันที่นี่” แต่เมื่อคุณเอกมองเข้าไปด้านใน​ เขากลับรู้สึกถึง​ความผิดปกติบางอย่าง คุณบอยกำลังนั่งอยู่ในท่าเดียวกับชายปริศนา​ ที่พวกเขาเจอในกระท่อมหลังที่สอง! ทันใดนั้น ก็มีเสียงคนกำลังวิ่งตรงเข้ามา คนคนนั้นคือพรานสม! พรานสมตะโกนสุดเสียงว่า “นั่นมันไม่ใช่เพื่อนมึง!” คุณเอกตกใจและรีบหันกลับไปมอง​ ภายในกระท่อมอีกครั้ง คราวนี้เขามองเห็นอย่างชัดเจนว่า... คนที่นั่งอยู่ตรงนั้นไม่ใช่คุณบอยจริง ๆ ชายปริศนาคนนั้นค่อย ๆ พูดขึ้นว่า “มาแล้วเหรอสม... มารับกูแล้วเหรอ?” ก่อนจะหัวเราะออกมา พรานสมรีบคว้าตัวคุณเอกและพาวิ่งหนี​ ออกจากบริเวณนั้นทันที ทั้งสองคนวิ่งกันจนกระทั่งฟ้าสาง​ ก่อนจะหยุดพักเพื่อเก็บแรงสำหรับ​ เดินทางออกจากป่า คุณเอกเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรง​ และทนความสงสัยไม่ไหวอีกต่อไป จึงถามพรานสมว่า ตกลงเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันคืออะไรกันแน่? พรานสมนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราว​ ทั้งหมดด้วยน้ำตา เมื่อประมาณ 30 ปีก่อน​ พรานสมเคยเดินทางเข้ามาในป่าแห่งนี้​ กับเพื่อนอีกสามคน ทั้งสี่คนประกอบด้วย ชาญ ยศ ดำ และพรานสม พวกเขาเดินทางลึกเข้าไปในป่า​ เพราะมีบางสิ่งที่ต้องการนำกลับออกไป และในคืนนั้น พวกเขาพักอยู่ที่กระท่อมหลังที่สอง กลางดึกคืนหนึ่ง ดำได้ยินเสียงภรรยาของตัวเอง​ เรียกอยู่ด้านนอก เสียงนั้นบอกให้เขารีบกลับบ้าน​ เพราะลูกกำลังป่วยหนัก ​ ทุกคนพยายามห้ามดำเอาไว้ เพราะไม่มีทาง​ เป็นไปได้ที่ภรรยาของเขาจะเดินทาง​ เข้ามาถึงป่าลึกแห่งนี้​ มีต่อ🔻🔻
41
841
1
1,232
45,927
อีอนุทินสมควรโดนม็อบลุกฮือแบบยุคอิตู่ แต่ตอนนี้เงียบมาก
61
29,382
139
17,169
823,340
ใครเคยวิจัยป่ะ ทำไมพอมีเงินไม่เห็นอยากได้อยากกินอะไรเลย แต่พอเงินหมดกุมีลิสเยอะมาก อยากได้ไปหมด อยากกินทุกอย่าง ทำไมวะ
21
7,674
26
8,438
188,793
praewbie retweeted
สาวหมวย ยิ้มสวย ตัวเล็ก สเปคใครมั้ย☺️ #Ingkho_PiXXiE
2
330
2
823
28,771
praewbie retweeted
— ขงเบ้ง กล่าวว่า — “การปล่อยให้คนโง่คิดว่าตัวเองถูก คือการลงโทษที่ร้ายกาจที่สุด”
14
17,463
119
14,720
419,790
praewbie retweeted
เขาว่ากันว่า ถ้าใครมีรูปถ่ายตอนเด็ก ๆ เยอะ แปลว่าถูกรักโดยครอบครัวมาอย่างดี นี่ว่าจริงนะ พ่อแม่ที่รักลูกมาก ๆ มักจะถ่ายรูปลูกเก็บไว้ทุกช่วงของการเติบโตเลย
79
22,422
747
26,581
797,775