ปราย

ใช่.. มันสงบ แต่มันเป็นความสุดโต่งที่ตัดขาดจากโลก เราไม่ได้อยู่คนเดียวในโลกใบนี้ การเฉยต่อทุกสิ่งรอบตัว ไม่ใช่การปล่อยวางที่แท้จริง แต่มันคือการเอาธรรมะมาเป็นโล่กำบังเพื่อหนีความจริง อย่าปล่อยให้ความสงบจอมปลอม ขังจิตวิญญาณของเราไว้ในหอคอยงาช้างเลยว่ะ จิตมันตื่นโพล่งขึ้นมาตอนนั้น

ความสูญเสียในวันที่สายเกินไป ทั้งคนดีและธรรมชาติ จุดร่วมเดียวกันคือ "เขามีขีดจำกัดในการรองรับความหยาบคาย" วันใดที่ความอดทนนั้นสิ้นสุดลง สิ่งดีๆ เหล่านั้นจะนิ่ง วางเฉย และหายไป ทิ้งให้มนุษย์อวดฉลาดต้องจมอยู่กับความฉิบหายที่ตัวเองเป็นคนก่อ

และสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด มันก็ก่อให้เกิดปัญญาในการเลือก (ถูกคน ถูกที่ ถูกเวลา) นี่คือบทเรียนขั้นสูงของชีวิต ความเห็นแก่ตัว แต่คือ "ความฉลาดในการรักษาพลังงานชีวิต" เพื่อให้ความดีของเราไปถึงคนที่เห็นคุณค่าจริงๆ และไม่ย้อนกลับมาทำลายความสงบ ในใจเรา