Je werkt. Je betaalt je rekeningen. Je hebt altijd geprobeerd je eigen broek op te houden. En toch sta je ineens blikjes te verzamelen omdat je #boodschappen te duur zijn geworden. Je stelt de tandarts uit, omdat je weet dat je de rekening niet kunt betalen. Je loopt langer door met pijn. Je zegt afspraken af. Je draait de verwarming lager. Je kijkt in de supermarkt niet meer naar wat je nodig hebt, maar naar wat je nog kunt missen. Dan doet het pijn als je ziet dat de overheid voor o.a. de #asielindustrie wél geld weet te vinden, maar jij voor je gevoel steeds opnieuw te horen krijgt dat er geen ruimte is. Het gaat dan allang niet meer alleen over #koopkracht. Het gaat over waardigheid. Over het gevoel dat je niet wordt gezien. Niet wordt gehoord. En misschien nog wel het pijnlijkst: dat je in je eigen land het gevoel krijgt dat je achteraan staat. Alsof je een #tweederangsburger bent geworden. Een #overheid kan veel van mensen vragen. Maar als mensen het gevoel krijgen dat hun offers vanzelfsprekend zijn en hun zorgen onbelangrijk, dan verdwijnt er iets wat veel moeilijker terug te krijgen is dan geld: Vertrouwen. Het is een schande.