โปรเหมือนกัน โดน encourage เหมือนกัน จนสุดท้ายก็ได้รู้ว่า พระเจ้ามีวิธีการที่ต่างกันออกไปในแต่ละคน สิ่งที่คุณทำได้ ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะทำได้แบบเดียวกัน
ถ้าเจออะไรแบบนี้ ออกมาเถอะ ยังมีอีกหลายโบสถ์ที่ไม่ยัดเยียดให้เรา
พอมีอะไรแบบนี้ออกมา ก็จะบอกไม่ใช่ แต่จริงๆแล้วหลายโบสถ์ encourage สิ่งนี้ เชื่อมั้ยว่าฉันโดนพี่เลี้ยงแนะนำให้ประกาศตอนหาจิตแพทย์ด้วยซ้ำ😭ควรเข้าใจได้แล้วว่ามันเกินขอบเขต มันดูฟั่นเฟือน มันเสื่อมเกียรติพระองค์ให้มันพอดีๆบ้าง ก่อนเขาจะเหมารวมเราเป็นลัทธิกะโปกเคาะประตูบ้านขายตรง
1
3
255
what a shame. retweeted
มีผู้สมัครงานอายุ 22 ปีโทรมาขอยกเลิกนัดสัมภาษณ์
เขาบอกว่า “ขอโทษครับ สุดท้ายผมไม่ไปแล้วนะครับ”
พอถามเหตุผล เขาตอบว่า “ได้งานที่สามารถทำงานจากบ้านได้ทุกวัน เลยไม่อยากต้องเดินทางไปออฟฟิศ”
ฝ่ายเราก็เข้าใจ บอกให้โชคดีไป
ผ่านไปหนึ่งปีครึ่ง เขาส่งเรซูเม่มาสมัครอีกครั้ง พร้อมข้อความว่า “ไม่แน่ใจว่าคุณยังจำผมได้ไหม ครั้งก่อนผมเคยยกเลิกนัดสัมภาษณ์ไป”
เลยเรียกมาคุย แล้วถามตรง ๆ ว่า “ทำงานจากบ้านเป็นยังไงบ้าง?”
เขาตอบว่า “ช่วงแรกดีมากครับ แต่ผ่านไปหลายเดือนแทบไม่ได้คุยกับคนในทีมนอกจากตอนประชุม”
ถามต่อว่า “แล้วออกจากงานเพราะเรื่องนั้นเหรอ?”
เขาบอกว่า “ไม่ใช่ครับ ออกเพราะเคยขอให้ช่วยสอนงานสามครั้ง แต่ไม่มีใครมีเวลาให้”
แล้วเขาก็พูดต่อว่า “ตอนนี้ผมไม่ได้มองหางานที่ทำงานจากบ้านแล้ว ผมมองหาที่ที่ผมได้เรียนรู้จริง ๆ”
ฝ่ายเราบอกว่าที่นี่ก็มีวันทำงานจากบ้านบ้างเหมือนกัน
เขาตอบว่า “รู้ครับ ครั้งนี้ผมเลยถามก่อนเลยว่าที่นี่สอนงานพนักงานใหม่อย่างไร”
สุดท้ายเรารับเขาเข้าทำงาน
ผ่านไปหกเดือน เขากลายเป็นหนึ่งในคนที่ปรับตัวเข้ากับทีมได้ดีที่สุด
การปฏิเสธโอกาสครั้งหนึ่ง ไม่ควรปิดประตูไปตลอดกาล
บางครั้งสิ่งที่เปลี่ยนไม่ใช่ตัวผู้สมัครเอง แต่คือสิ่งที่เขาเรียนรู้ว่าตัวเองให้ความสำคัญกับอะไร
Me llamó un candidato para cancelar su entrevista.
22 años: «Perdona, al final no voy a ir».
Yo: «¿Puedo saber el motivo?».
22 años: «Me han ofrecido un puesto donde puedo teletrabajar todos los días».
22 años: «Y prefiero no tener que ir a una oficina».
Yo: «Lo entiendo. Mucha suerte».
Un año y medio después.
Recibí su currículum otra vez.
En el correo había escrito:
«No sé si te acordarás de mí. Cancelé una entrevista con vosotros».
Lo cité.
Y le pregunté:
«¿Qué tal fue el teletrabajo?».
ทีมเกาหลีคับ อีกประมาณสองปีได้วีละกุไปเลย ลาก่อนไตแลน
ช่วงนี้เริ่มมีกระแสจะย้ายประเทศกันอีกแล้ว
เวลาเห็นคนมาถามความเห็นตามเพจต่างๆว่าจะย้ายประเทศไปอยู่ไหนดี ถ้าลองสังเกตุให้ดี คุณจะเห็นว่ามีคนอยู่ 2 ประเภท
ประเภทแรกเข้ามาถึงก็จะตั้งคำถามในทำนองว่า ประเทศไหนมีสวัสดิการดีกว่ากัน ประเทศไหนรักษาฟรี เรียนฟรี มีเงินช่วยเหลือเมื่อตกงานหรือไม่ ลาคลอด/ลาเลี้ยงดูบุตรได้เงินหรือไม่ พ่อแม่มีสิทธิอะไรบ้าง เข้าไปแล้วใช้สิทธิ์ได้เลยไหม รอแค่ไหนถึงจะได้สวัสดิการ ฯลฯ
ประเภทที่สองจะเข้ามาตั้งคำถามประเภท อาชีพของเขาเหมาะกับประเทศไหนมากกว่า งานที่ไหนมีเยอะกว่า มีความเป็นไปได้ที่จะเติบโตในสายงานแค่ไหน จะไปทำธุรกิจนี้ธุรกิจนั้นที่ประเทศนี้จะดีไหม ภาษีที่ต้องจ่ายเท่าไหร่ บำนาญที่สะสมจากการทำงานเป็นอย่างไร เงินเดือนสุทธิเท่าไหร่ ฯลฯ
คนสองประเภทนี้มีทัศนคติแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
คนประเภทแรกเรียกว่าพวก Taker หรือ Net beneficiary / Net recipient คือคนที่ในหัวเขาคิดจะย้ายไปเพื่อไปเอามากกว่าไปให้
คนประเภทหลังเรียก Giver หรือ Net contributer คือคนที่คิดจะย้ายไปเพื่ิอไปทำงานสร้างผลผลิตให้ประเทศที่เขาไปอยู่มากกว่าที่คิดจะไปเอาของฟรี ส่วนสวัสดิการต่างๆ สำหรับเขามันคือสิ่งที่เขาจะได้รับเป็นผลตอบแทนคืนมาจากงานที่เขาลงมือลงแรงทำ ไม่ใช่ของฟรี
คนที่มีทัศนคติที่แตกต่างกันสองประเภทนี้โอกาสที่จะประสบความสำเร็จในการสร้างเนื้อสร้างตัวในประเทศใหม่ แตกต่างกันอย่างมีนัยยะสำคัญ และมีการศึกษาทางเศรษฐศาสตร์และนโยบายการย้ายถิ่นฐานที่สนับสนุนเรื่องนี้ค่อนข้างชัดเจน
คนที่เป็น Taker-oriented ผลลัพธ์มักจะมีรายได้ต่ำกว่า ใช้สวัสดิการมากกว่า ใช้เวลานานกว่าจะพึ่งพาตนเองได้
คนที่เป็น Giver-oriented มักจะมีรายได้สูงกว่า (สูงกว่ารายได้เฉลี่ยคนท้องถิ่นด้วยซ้ำ) ใช้สวัสดิการน้อยกว่า เข้ากับคนท้องถิ่นได้เร็วกว่า
ผมมีแบบประเมินง่ายๆ เวลามีใครมาถามว่า “ควรย้ายไปประเทศนั้นประเทศนี้ดีมั๊ย” ว่า ก่อนจะพูดเรื่องสวัสดิการอะไรบ้างที่คุณจะได้รับ ให้ถามตัวเองก่อนว่าคุณสามารถไปแล้วหางานทำที่มีรายได้สูงกว่ารายได้เฉลี่ยของคนในท้องถิ่นหรือเปล่า
เช่น รายได้เฉลี่ยคนในประเทศนั้นๆ $60,000 ต่อปี และคุณสามารถหางานรายได้ $80,000 หรือมากกว่า 100K ได้ คุณก็เป็น Giver ให้แก่ประเทศใหม่ของคุณได้ แล้วค่อยมาคุยว่าประเทศไหนที่มีสวัสดิการดีกว่า คุ้มค่าภาษีที่คุณต้องจ่ายมากกว่ากัน
แต่ถ้าคุณไปแล้วหางานทำที่รายได้ $30,000-40,000 ต่อปีก็ยังเลือดตาแทบกระเด็น คุณควรจะอยู่เมืองไทยดีกว่า อย่าไปไกลถึงขั้นพูดเรื่องสวัสดิการเลย เพราะคุณจะไปที่นั่นและกลายเป็นปรสิตที่เป็นภาระของคนในท้องถิ่นเขาครับ
343
what a shame. retweeted
ในฐานะลูกค้า เราเลิกพูดภาษาอังกฤษกันมะ?
ถ้าพนง.ตอบว่า No, I’m not Thai. I can’t speak Thai เรามาช่วยกันตอกกลับว่า
‘Then get me someone who can speak Thai. I will not speak other language in my own country’ จะได้ไม่ต้องส่งเสริมมันทางอ้อม
what a shame. retweeted
บ้านสามีเคร่งมาก แม่สามีจะหลอกเรานิก๊ะแบบไม่ยอมบอกพ่อแม่เรา อ้างว่าให้ไปเที่ยวบ้านเขาแต่เตรียมคนเตรียมงานไว้ ไม่มีสินสอด ซึ่งจริงๆมันผิดธรรมเนียมเขาเองด้วยซ้ำสามีเราสู้คืนแต่งเข้าบ้านเราแทน(ล้านนา) ทุกวันนี้ไม่กลับบ้านฝั่งเขา รับแค่โทรศัพท์ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลูกชายแต่งมาบ้านนี้แล้ว
This quoted post is unavailable.
what a shame. retweeted
pencapaian gua selama 2026 sejauh ini:
1. hidup
2. ga bundir
3. ga bunuh orang
what a shame. retweeted
มีเพื่อนที่จนไม่ลง ,,, อดีตบ้านรวย รวยที่สุดในห้องตอนมัธยม แต่ชีวิตหักเหพ่อเสีย ทิ้งมรดกไว้บ้าน เงินประกัน แผงขายอาหารที่ดารันตรีว่าทำต่อขายได้เดือนละแสน แต่นางไม่เอาขายหมด เอาเงินไปซื้อบ้านสวยหรูที่ห่างไกลญาติ ซื้อรถเงินสด เปย์เที่ยวฉ่ำแบบเดิม จนเงินหมด หมดไม่พอป่วยอีกโรคเดียวกับพ่อ ต้องฟอกเลือด แล้วชีวิตก็ดิ่งเรื่อยๆๆๆ วันเกิดแปะคืวอาโค้ด ให้คนโอนเงินมา มีกินบ้าง ไม่มีบ้าง
คือนางก็พยายามหางาน แต่ความป่วยอะ ก็ทำไม่ได้เยอะ ล่าสุดเจอนางถาม 17promax ใช้ดีไหม นางได้เงินคนพิการมา 60,000 จะได้ซื้อเงินสด
สุดท้ายนางน่าจะคิดอะไรไม่ได้อะ
มีจริงเหรอคนที่สามารถพาเราไปได้ดี นอกจากตัวเราเองอะ อ่านแล้วแอบสงสัยว่าทำไมเราถึงต้องฝากความหวังไว้กับการมีเพื่อนที่มีเงิน มีคอนเนคชั่น หรือมีไลฟ์สไตล์ดี ๆ จนรู้สึกว่าต้องพยายามตามเขาให้ทัน ทั้งที่จริง ๆ แล้วคนที่จะพาชีวิตเราไปได้ไกลที่สุดก็คือตัวเราเองหรือเปล่า
เพื่อนที่ดีอาจช่วยสนับสนุน เปิดโอกาส หรือเป็นแรงผลักดันให้เราได้ แต่เราไม่จำเป็นต้องฝืนใช้ชีวิตเกินกำลังเพื่อรักษาสังคมไหนไว้เลย ทุกคนคิดยังไงกับเรื่องนี้คะ?
what a shame. retweeted
เคยบ่นเซเว่นใน x เพราะ สั่งของไป 2 ชม.ไม่ได้ ตอนนั้นสั่งผ้าอนามัยเพราะเป็นเมนส์ แล้วตอนนั้นแคปภาพตอนสั่ง มันติดเลขสั่งไปด้วย
แอคน้องเปานางมาเห็นเป็นเรื่องเลย นางเอาไปบอกสาขานั้นอะ จากนั้นเกิดเรื่องราวใหญ่โต เจ้าของร้านมาที่ทำงานเราเอากระเช้าแบรนด์มาขอพบตัวเรา
ซึ่งตอนนั้นเราติดภารกิจอยู่ เขาเลยขอพบเจ้านายเรา เจ้านายโทรหาเราว่าไปทำอะไรเซเว่นไว้ ไอเราก็งงทำไรวะ กุแค่บ่นลงใน x เอง
เสร็จธุระกำลังจะไปเจอ เจ้าของร้านกลับไปแล้ว เจ้านายบอกว่า ทำไมเราไปโพสแบบนั้น น้องพนักงานเสี่ยงโดนไล่ออกเลยนะ นี่ก็งง เราบ่นของเราใน x อะ
เราไม่ยอมโทรหาสาขาว่าทำไมต้องเข้ามาถึงที่ทำงาน คุณส่งช้าแล้วมาวุ่นวายกับที่ทำงานเราทำไม มันก็อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ แต่เจ้าของร้านไม่ยอมมาพูดด้วย
เราก็รู้สึกแย่อะ เป็นเมนส์ด้วยอะไรด้วยเลยปบ่อยผ่าน กว่าของจะมาส่ง เมนส์แตกหมดละ และอีกระเช้าอะไรนั่นก็อยู่ห้องเจ้านาย มาไม่ถึงกรูด้วยค่ะ!!!
โอ้โห ผัวประเสริฐมาก คือไม่รู้จะเอาคำไหนมาชม5555555
มีผู้ชายญี่ปุ่นคนนึงเล่าว่า คบกับแฟนมา 5 ปี และคิดมาตลอดว่าตัวเองเข้าใจเรื่องประจำเดือนของผู้หญิงพอสมควร จนวันนึงได้เห็นกับตาตัวเอง แล้วถึงรู้ว่าจริง ๆ เขาแทบไม่รู้อะไรเลย
เขารู้อยู่แล้วว่าเวลาแฟนมีประจำเดือนจะใช้ผ้าอนามัยแบบสอด และเคยเห็นแฟนเข้าไปจัดการในห้องน้ำหลังกลับจากทำงานอยู่หลายครั้ง
วันนึงด้วยความสงสัย เขาเลยถามแฟนตรง ๆ ว่า ขอดูตอนเอาผ้าอนามัยแบบสอดออกได้ไหม อยากรู้ว่าจริง ๆ แล้วร่างกายแฟนต้องเจอกับอะไรบ้าง ตอนแรกแฟนก็ลังเลและถามย้ำหลายรอบว่า จะดูจริงเหรอ มันค่อนข้างไม่น่าดูนะ แต่พอเห็นว่าเขาถามจริงจัง ไม่ได้อยากดูเพราะเอาไปล้อหรือทำเป็นเรื่องตลก เธอเลยยอม
เขาเลยลงไปนั่งแช่อยู่ในอ่าง แล้วปล่อยให้แฟนจัดการตามปกติ ก่อนเริ่มแฟนยังถามอีกว่า แน่ใจนะว่าไม่รู้สึกขยะแขยง ตอนนั้นเขาก็ตอบไปว่าไม่เป็นไร เพราะคิดว่าตัวเองเข้าใจเรื่องประจำเดือนอยู่แล้ว แต่พอเห็นของจริง เขาถึงกับนิ่งไปเลย
ตอนที่แฟนเอาผ้าอนามัยแบบสอดออก มีเลือดหยดลงบนพื้น แล้วตามมาด้วย ก้อนสีแดงคล้ำเกือบดำ ลักษณะคล้ายตับ เขาบอกว่าแค่เห็นก้อนนั้นก็ชะงักทันที แล้วถามแฟนว่า ก้อนที่เหมือนตับเมื่อกี้คืออะไร
แฟนเลยอธิบายให้ฟังว่า มันคือสิ่งที่หลุดออกมาพร้อมประจำเดือน และความเจ็บที่เกิดขึ้นตอนมีประจำเดือนก็มาจากกระบวนการที่เกิดขึ้นภายในร่างกายนี่แหละ เขาได้ยินแล้วถึงกับถามกลับทันทีว่า แล้วมันไม่เจ็บเหรอ แฟนตอบว่า เจ็บสิ นั่นแหละคืออาการปวดประจำเดือน
เขาบอกว่า ที่ผ่านมาตัวเองไม่ได้มีอคติกับเรื่องประจำเดือนเลย และยังเคยคิดด้วยซ้ำว่า ผู้หญิงต้องเจอแบบนี้ทุกเดือนคงเหนื่อยน่าดู เรื่องปวดประจำเดือนก็เคยได้ยินมาตลอด แต่สิ่งที่เขาเข้าใจมีแค่ประมาณว่า คงปวดท้องมาก
เขาไม่เคยเห็นจริง ๆ ว่าเวลามีประจำเดือน ร่างกายสามารถมีทั้งเลือดและก้อนเลือดหรือเนื้อเยื่อออกมาได้ ภาพพื้นห้องน้ำที่มีเลือด รวมถึงก้อนสีแดงคล้ำที่เห็นในวันนั้น เลยติดอยู่ในหัวเขามาตลอด และทำให้เขารู้สึกว่า ที่ผ่านมา ตัวเองคิดว่าเข้าใจเรื่องประจำเดือน แต่จริง ๆ รู้เพียงผิวเผินมาก
หลังจากวันนั้น เขาบอกว่ารู้สึกอยากดูแลและใส่ใจแฟนให้มากกว่าเดิม พร้อมกับเริ่มคิดว่า แล้วผู้ชายอีกกี่คนที่ยังเข้าใจเรื่องประจำเดือนเพียงแค่ว่า ผู้หญิงมีเลือดออกและปวดท้องเดือนละครั้ง
เขามองว่า บางครั้งที่ผู้ชายทำเหมือนเรื่องประจำเดือนเป็นเรื่องเล็ก อาจไม่ได้เกิดจากตั้งใจไม่ใส่ใจ แต่อาจเป็นเพราะ ไม่เคยรู้จริง ๆ ว่าร่างกายผู้หญิงต้องเจอกับอะไรในช่วงนั้น
และเพราะสิ่งที่เห็นวันนั้นทำให้เขาตกใจมาก เขาเลยเอาเรื่องนี้มาเขียนเล่า เพราะอยากให้ผู้ชายคนอื่นได้รู้มากขึ้นเหมือนกัน บางเรื่องเราคิดว่าเราเข้าใจมาตลอด จนกระทั่งได้เห็นว่า สิ่งที่อีกคนต้องเจอจริง ๆ มันไม่เหมือนภาพที่เราเคยคิดไว้เลย
#มินนี่แปลให้
ใจหายเลย เด็ก 8 ขวบคิดเรื่องนี้อยู่คนเดียวตั้งเป็นเดือน 🥲
- คุณแม่ชาวญี่ปุ่นเล่าว่า ปกติลูกชายอยู่ ป.2 เวลาไปซุปเปอร์ด้วยกันจะต้องวิ่งไปโซนขนมตลอด เป็นแบบนี้แทบทุกอาทิตย์
- แต่ประมาณเดือนที่ผ่านมา ลูกไม่ขอซื้อขนมอีกเลย ไปซื้อของด้วยกันก็เดินตามแม่เงียบ ๆ ตอนแรกแม่ยังคิดว่าลูกคงโตขึ้นแล้ว
- จนวันเสาร์ที่ผ่านมา ลูกไปยืนมองเยลลี่ที่เคยซื้อประจำ แม่เลยถามว่าเอาไหม ลูกตอบว่า ไม่เป็นไร แม่ก็บอกว่าวันนี้ซื้อได้นะ ลูกก็ยังบอกว่าไม่เอา
- แม่เลยถามตรง ๆ ว่าเบื่อเยลลี่แล้วเหรอ ลูกก็เงียบไปพักนึง ก่อนจะตอบเบา ๆ ว่า ช่วงนี้บ้านเราเงินไม่ค่อยพอใช่ไหม
- แม่ถึงกับงงว่าลูกรู้ได้ยังไง ลูกเลยบอกว่าได้ยินแม่คุยกับพ่อเรื่องค่ากับข้าวแพงขึ้น ค่าไฟก็สูง เดือนนี้ต้องประหยัดหน่อย แล้วลูกก็บอกว่า ถ้าไม่ซื้อขนมของผม ก็ประหยัดเงินได้ใช่ไหม
- แม่พูดไม่ออกเลย เด็ก 8 ขวบไม่ได้เลิกอยากกินขนม ไม่ได้โตจนไม่สนใจแล้ว แต่ที่ผ่านมาเขาแค่พยายามอดใจ เพราะคิดว่าจะช่วยพ่อแม่ประหยัดเงินได้
- แม่เลยถามอีกทีว่า จริง ๆ ยังอยากกินอยู่ไหม ลูกลังเลก่อนตอบว่า อยาก แม่เลยบอกว่า ถ้าวันไหนซื้อไม่ได้แม่จะเป็นคนบอกเอง แต่ไม่ต้องเก็บไปคิดแล้วอดทุกอย่างอยู่คนเดียว เรื่องเงินให้พ่อกับแม่จัดการเอง
- สุดท้ายวันนั้นลูกกลับไปเลือกขนม แต่เยลลี่ที่เคยกินราคา 138 เยน เขายังถามแม่เลยว่าแพงไหม แล้วเปลี่ยนไปหยิบขนมชิ้นเล็กกว่า ราคา 98 เยนแทน
พอกลับบ้านแม่ก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้พ่อฟัง ทั้งคู่เพิ่งรู้ว่าประโยคที่ผู้ใหญ่พูดกันเล่น ๆ ว่า เดือนนี้ตึงหน่อยนะ ลูกได้ยินแล้วเอาไปคิดจริงจังขนาดไหน เลยตกลงกันว่าต่อไปจะอธิบายเรื่องพวกนี้ให้ลูกเข้าใจ ไม่ปล่อยให้คิดและกังวลเองแล้ว
คือบางทีเด็กไม่ได้ไม่รู้เรื่องนะ เขาได้ยินมากกว่าที่ผู้ใหญ่คิด แล้วบางเรื่องก็เอาไปคิดไว้เองเงียบ ๆ ด้วย
最近、息子がスーパーでお菓子をねだらなくなった。
成長したんだなと思ってたけど、理由を聞いて胸が苦しくなった。
息子は小学2年生。
少し前までは、スーパーに行くたびにお菓子売り場へ走っていく子だった。
「ママ、これ買って!」
「今日は一個だけね」
「えー、二個!」
そんなやり取りを毎週していた。
でも、ここ1か月くらい、まったく言わなくなった。
買い物についてきても、私の横で静かに歩いている。
最初は、少し大人になったのかなと思っていた。
先週の土曜日。
いつものスーパーで買い物をしていたら、息子がお菓子売り場の前で立ち止まった。
いつも買っていたグミをじっと見ていた。
「欲しいの?」
と聞くと、
「ううん、大丈夫」
と言って歩き出した。
「今日は一個なら買っていいよ」
「いいよ。いらない」
「もうグミ飽きちゃった?」
「飽きてないよ」
「じゃあ、なんで?」
息子は少し困った顔をした。
そして、小さな声で言った。
「だって、最近お金かかるんでしょ?」
一瞬、何のことかわからなかった。
「え?」
「ママ、この前パパと話してたじゃん」
「何を?」
「ご飯のお金が高くなったって。電気代も高いって」
思い出した。
先月、夫と家計簿を見ながら話していた。
食費がまた予算を超えたこと。
電気代が思ったより高かったこと。
今月は少し節約しないとね、と。
たぶん、息子は隣の部屋でテレビを見ていた。
聞こえていないと思っていた。
「それ、聞いてたの?」
「うん」
「だからお菓子いらないって言ってたの?」
息子はうなずいた。
「ぼくのお菓子買わなかったら、その分お金残るでしょ?」
私は何も言えなかった。
すると息子は、私を安心させるように笑って、
「大丈夫だよ。学校の給食おいしいし、家でもご飯食べられるから」
と言った。
8歳の子が、そんなことまで考えていた。
私は息子が成長したと思っていた。
でも、ただ我慢するようになっただけだった。
what a shame. retweeted
นี่ไง ความยาก ที่ว่า
teapawt.net/_litayd/status/2113113…
what a shame. retweeted
เคยไป ER ด้วยอาการแขนซ้ายชา อาการไม่เหมือนสโตรก แต่หมอก็สันนิษฐานสโตรก ทุกคนมารุมมากทดสอบต่างๆ ส่งไป CT แต่ไม่เจออะไร หมอไม่วางใจ บอกว่า อาจเพราะคนไข้มาเร็วมาก อาการเลยยังไม่ชัด จับแอดมิด วันต่อมา CT อีกรอบ ฉีดสีด้วย โป๊ะเชะ มีลิ่มเลือดอุดตันในสมอง ขอบคุณหมอ ที่ไม่ปล่อยกลับบ้าน
what a shame. retweeted
ตอนท้องนกน้อยได้เกือบ 6 เดือน มีภาวะปากมดลูกเปิดก่อนกำหนด (24w) ต้องไปนอน absolute bed rest และยื้อต่อได้อีกประมาณ 2 สัปดาห์
ช่วงที่ไปรพ. ก็เบลอๆ ตอนนั้น รู้แค่ว่าอ.หมอที่ฝากท้องให้รีบมารพ. มาถึงแล้วดันมีอาการแพนิค (จากเรื่องสามี) ปากมดลูกเลยเปิดเพิ่ม เย็บก็ไม่ได้
เขาพาเข้าสวอปในห้องที่มีผ้ายางใสๆ คลุม มีคุณหมอคนสวยมากๆ ผมสีทอง ฟังจากเสียงอาจจะเป็น LGBTQ มาจับมือเราไว้แล้วพูดถึงความเสี่ยงของลูก เพราะอายุครรภ์น้อย จำได้ว่าบอกหมอไปว่าสามีเพิ่งเสีย คุณหมอเหมือนแอบตกใจ แกบีบมือเราแน่น แล้วบอกว่าเราจะพยายามช่วยเต็มที่ที่สุดเลยนะคะ คุณแม่ทำใจให้สบายนะ แล้วก็ได้เข้าไปอยู่ในห้องคลอด ห้องที่ลึกที่สุด
ช่วงที่นอนอยู่นั่นเป็นช่วงโควิด ไม่มีใครในครอบครัวเข้าเยี่ยมได้เลย ได้แต่ฝากของไว้ให้ข้างนอก และโทรคุยเอา ทุกๆ วันก็จะได้เจอแต่ผู้ช่วยพยาบาล พยาบาล และคุณหมอ นศ.แพทย์
หน้าที่เราคือนอนเฉยๆ อยู่แต่บนเตียง กินเยอะๆ เท่าที่จะทำได้เพิ่มนน.ลูก อย่าเครียด พยายามประคองอารมณ์ให้ดีที่สุด
ถ้าตอนที่อารมณ์ปกติคงรู้สึกสบาย ชิวๆ แต่พอดีตอนนั้นสามีเพิ่งเสียไปได้เดือนเดียว เลยยากหน่อย ก็พยายาม ไม่งั้นกลัวลูกจะไม่รอด งดโซเชียล เปิดดูแต่คลิปอะไรที่ไม่ใช้สมอง สภาพตอนนั้นเหมือนสะกดจิตตัวเอง Manifest ขั้นสุด 😂
ส่วนนึงที่ประคองอารมณ์ต่อไปได้ในทุกวันคือทีมพยาบาลกับผู้ช่วย พวกน้องๆ พี่ๆ ผู้ช่วยพยาบาลดูแลดีมาก พูดจาดี ดูแลเช็ดเนื้อตัวอะไรให้เหมือนญาติเลย ไม่เคยบ่น ซึ้งมาก พยาบาลก็เดินเข้าเดินออกตลอด พอเศร้าจะร้องๆ ก็มาละ วัดความดัน แปบๆ กินยา เดี๋ยวนศ.แพทย์มาขอเคาะเข่า ไม่เหงาเลย ดีมาก
บางทีเขาเดินมาจับท้อง ตรวจดูอาการท้องแข็ง ซึ่งเป็นสัญญาณอันตราย เพราะมันจะกระตุ้นให้คลอด (มันจะมีเครื่องติดตรงท้องคอยตรวจ แต่บางทีไม่ชัด เขาก็จะมาจับดูเอง) แล้วก็คุยเล่นให้กำลังใจกันไป บางคนเอารูปหมาที่เลี้ยงไว้ให้ดูมั่ง เล่าเรื่องเคสอื่น(ที่รอด)ให้ฟังมั่ง เขายุ่งกันตลอด บางทีห้องอื่นคลอด เราก็จะนอนฟังเสียงเขาทำคลอดไปด้วย จนชิน 🤣
ทุกเช้าจะมีคุณพี่หัวหน้าพยาบาลคนนึง แกใกล้เกษียณแล้วตอนนั้น ไม่ได้รู้จักกันเลย แต่แกรู้เรื่องเราละแวะมาหาทุกวัน มาให้กำลังใจ แล้วบอกว่าผ่านไปได้อีกวันนึงแล้วนะคะคุณแม่ เก่งมากๆ บางวันก็มีจิตแพทย์แวะมาหา มาคุยว่าเป็นไงบ้าง
คุณหมอที่ดูแลเรามีหลายท่านมาก (มันเป็นรร.แพทย์) ใจดีกันทุกคน ตอนที่ยื้อไม่ไหวต้องผ่าคลอดละ พอคลอดเรียบร้อยฟื้นมา พวกคุณหมอตามมาเยี่ยมเราที่ห้องพักด้วย มาถามไถ่อาการ แล้วก็ให้กำลังใจ
ประทับใจมากจริงๆ ตอนหลังเราก็เอาขนมอะไรไปให้ที่วอร์ด แต่ก็ไม่สามารถเข้าไปด้านในได้ เลยฝากไว้ข้างนอก แล้วก็เสียดายที่ช่วงนอนอยู่ในนั้น ชีวิตมันเครียดมากจนไม่มีอารมณ์จะบันทึกอะไรเก็บไว้หรือถ่ายรูปใครไว้สักคนเลย จำได้แค่ลางๆ (มีแค่รูปนี้ กับโคมไฟบนเตียงทำคลอดที่เห็นทุกวัน) แต่อยากจะบอกว่าขอบคุณที่ช่วยดูแล เพราะทุกคน ทำให้มีเรากับนกน้อยที่รอดมาได้ทุกวันนี้นะคะ
อันนี้แค่ทีมสูติฯ นะ ยังมีทีมวอร์ดเด็ก nicu ที่มารับไม้ต่อซึ่งมหากาพย์มาก ไว้จะมาเล่านะคะ
ชื่นชมมากๆ ค่ะ บุคลากรคุณภาพทุกคนเลย 🩷🙏มันพูดชื่อรพ.ได้ไหมนะ เอาเป็นว่า รร.แพทย์ชื่อดังของเชียงใหม่นะคะ จำไม่ลืมจริงๆ 🌷🌹🌺🪷🌸🌼🌻🏵️🪻












































