Marshall

AKP’nin dün yayınladığı videoyu seyrettim. Paylaşımın altı tabii ki olumsuz yorumlarla dolu. Ama benim asıl ilgimi çeken, Erdoğan’ın yüzünün hiç gösterilmemesi, onu yalnızca bir ses olarak duyuyor olmamız. Erdoğan’ın cismi yok ama çamur deryalarından uzaya çıkan bir sesi var. Her yerde olan, yaşlanmayan, yanılmayan bir güç gibi. Artık bir siyasetçi değil, bir insan bile değil. Sondaki ekoyla uzaydan yankılanan bir ses. Açıkçası biraz ürkütücü. AKP’li bile olsan ürkütücü. Ses ne diyor peki? Yunus Emre’nin dizeleriyle açılıyor, “çileyi seçtik” diyor. İktidar bir ayrıcalık olarak değil, katlanılan bir ıstırap olarak anlatılıyor. Çile çekene hesap sorulmaz, minnet duyulmalı mesajı veriliyor. Ama sarayda oturan, çevresi de ihya olmuş biri hangi çileden bahsediyor? İktidara yakın olmanın bütün nimetlere erişmek anlamına geldiğini herkes bilirken, bu fedakarlık anlatısına kimin inanması bekleniyor? Neticede bu video, fon soygununun ortasında yaşlanan ve hatalar yapmış bir lideri fani bir bedenden sorgulanamaz bir fedakarlık yankısına, hesap sorulamayacak bir varlığa dönüştürme çabası... Muhalefet, diğer siyasetçiler burada halkın içinde, sokakta... Erdoğan sarayda bile değil, uzayda bir eko artık. Bu arada çeyrek asır diye övünülen kesintisiz iktidar iyi bir şey değil. Fon soygununda bunun en çıplak halini gördük. Hesap verme zorunluluğu ortadan kalktığında kurumlar çürür, hatalar düzeltilemez hale gelir. Enflasyon, hukuk, basın ve ifade özgürlüğü, barınma, eğitim... Bahsedilen çeyrek asrın sonunda hemen her alanda gerileme var. Uzaya doğru mu bağıralım bu gerçekleri ne yapalım?