Robert Oostinga

Marianne Zwagerman: ambtenaren zorgen veel te goed voor zichzelf, op onze kosten 29 okt 2026 Toen ik als ondernemer mijn draai goed had gevonden, kwam corona en raakte ik in het eerste jaar alleen al 80.000 euro omzet kwijt. Dat is ondernemen: broekriem aan, te dure auto verkopen en opnieuw beginnen. Waar ik druk ben met het uitbouwen van mijn YouTube-omroep, droomt Wim van zijn pensioen. De hypotheek is bijna afgelost, hij zet elke maand tweeduizend euro opzij en heeft samen met zijn vrouw al zes ton op de spaarrekening, zodat ze allebei bijna kunnen stoppen met werken. „100 miljard euro belastinggeld jaarlijks naar overheidspersoneel” Marianne Zwagerman Dat is fijn voor Wim en zijn vrouw, maar ze hebben zichzelf bepaald niet over de kop gewerkt om dat kapitaaltje op te bouwen. Laat staan dat ze ooit enige omzetverantwoordelijkheid voelden. Hij werkt 36 uur bij de overheid als ’beleidsadviseur’ en verdient 4200 euro netto. Ambtenarij als zelfrijzend bakmeel Zij werkt 16 uur in het onderwijs en verdient 2300 euro netto. Het is Wim van harte gegund, we hebben alleen een beetje te veel mensen zoals Wim. Hun soort groeit explosief. Ambtenaren zijn als zelfrijzend bakmeel. Je kijkt even niet en ze zijn de pan uitgerezen. We houden nu al meer dan 1,1 miljoen mensen (fte) aan het werk in overheidsdienst en geven aan hun salarissen ruim 100 miljard euro belastinggeld per jaar uit. Het aantal rijksambtenaren groeide in zes jaar tijd met bijna veertig procent en dan vooral met mensen zoals Wim: beleidsadviseurs. Mensen die niet echt iets uitvoeren maar ’adviseren’. Daar zit het probleem. Wim zit lekker te adviseren over de hoepeltjes waar wij – de mensen die met hard werken de staatsruif vullen – doorheen moeten springen. Terwijl Wim geen idee heeft. Hij heeft geen idee hoe het is als je ziek wordt zonder vangnet. Ik had vorige maand een vervelend ongelukje en kon twee weken niet voor- of achteruit. Het grapje kostte me duizenden euro’s omzet. Mensen als Wim huppelen zorgeloos door het leven. Beetje vergaderen en als het eens tegenzit, gaan ze van een maandenlange ’burn-out’ naar een arbeidsconflict met dure outplacement binnen de overheid. Afgewisseld met studies op kosten van de baas, in de tijd van de baas. Hun pensioen is goudomrand. Ze liggen nooit ’s nachts wakker zoals de groenteboer die zijn zieke werknemer twee jaar lang moet doorbetalen, waardoor hij zelf moet interen op zijn spaargeld om overeind te blijven. Het kabinet gaat nu een halfzachte poging doen om 25.000 Wimmen te lozen. Kansloos uiteraard, alleen al omdat het project wordt uitgevoerd door de voormalige tekstschrijver van Jesse Klaver, die zelf al vrijwel zijn hele leven uit de staatsruif eet. We hebben niet alleen veel te veel ambtenaren. Ze zorgen vooral veel te goed voor zichzelf en leven comfortabel in hun eigen bubbel. Op onze kosten.