Roozbeh Eskandari

آب بیشتر، تشنگی بیشتر؛ چگونه سیاست‌های توسعه ناپایدار بحران آب ایران را تشدید کردند؟ radiozamaneh.com/903780/ روزبه اسکندری ـ‌ در آغاز عصر ماموریت هیدرولیکی، هدف آن بود که چگونه آب بیشتری مهار شود تا توسعه بیشتری امکان‌پذیر شود اما امروز، پس از دهه‌ها آزمون و خطا، باید در پی آن بود که چگونه می‌توان توسعه را با محدودیت آبی، سازگار کرد یا به گفته کاوه مدنی «با آنچه برایمان باقی مانده، چگونه بهترین آینده ممکن را بسازیم».

سد سجادرود: کمبود آب لزوماً سدسازی را توجیه نمی‌کند طرح احداث سد سجادرود در شهرستان بابل، با نگرانی‌هایی درباره تخریب جنگل‌های هیرکانی، تغییر جریان طبیعی رودخانه و جابه‌جایی روستاییان همراه شده است. روزبه اسکندری، کارشناس محیط زیست، در گفت‌وگو با رادیو زمانه تأکید می‌کند که ضرورت تأمین آب را نباید با ضرورت سدسازی یکسان دانست و پیش از اجرای طرح باید گزینه‌هایی مانند احیای آب‌بندان‌ها و مدیریت مصرف به‌طور مستقل بررسی شوند. او همچنین هشدار می‌دهد که تخریب جنگل طبیعی هیرکانی با کاشت نهال جبران‌پذیر نیست و پرداخت غرامت به روستاییان نیز نمی‌تواند جایگزین مشارکت واقعی آنان در تصمیم‌گیری شود. buff.ly/a6HTrBP

هورالعظیم و میدان سهراب؛ مردم هزینه توسعه را می‌پردازند، اما در تصمیم‌گیری سهمی ندارند توسعه میدان نفتی سهراب در هورالعظیم، در پی اعتراض ساکنان و شیوخ منطقه، بار دیگر مسئله نسبت میان استخراج نفت، حقوق جامعه محلی و عدالت محیط‌زیستی را مطرح کرده است. روزبه اسکندری، پژوهشگر محیط‌زیست و کارشناس سازه‌های هیدرولیکی، می‌گوید مسئله فقط حفاظت از یک تالاب نیست؛ مردمی که پیامدهای توسعه نفتی بر آب، زمین و معیشت خود را تحمل می‌کنند باید پیش از تصمیم‌گیری در آن مشارکت داشته باشند. از نگاه او، مجوزها و تعهدات محیط‌زیستی بدون شفافیت، پایش مستقل و امکان راستی‌آزمایی کافی نیست و میدان سهراب مسئله‌ای بنیادی را پیش می‌کشد: چه کسی از توسعه منتفع می‌شود، چه کسی هزینه آن را می‌پردازد و چه کسی حق تصمیم‌گیری دارد؟ buff.ly/YkZQMmM